ΜΕΡΟΣ 6 — «Νόμιζα ότι είχα βρει τον άνθρωπο που φόβιζε την κόρη μου — μέχρι που η Κλερ είδε το γράμμα και μου αποκάλυψε κάτι που είχε κρατήσει κρυφό»
Το πρωί, έβγαλα ξανά το χαρτί από το συρτάρι.
Το κοίταξα.
Η φράση ήταν ίδια.
«Μην την αφήσεις να ξεχάσει τη μητέρα της.»
Πήγα στη μητέρα μου.
«Είναι δικό σου;»
Το κοίταξε.
«Όχι.»
«Είσαι σίγουρη;»
«Ναι.»
«Τότε ποιος το έγραψε;»
Η μητέρα μου σήκωσε τους ώμους.
«Δεν ξέρω.»
Γύρισα σπίτι.
Η Κλερ ήταν στην κουζίνα.
Της έδωσα το χαρτί.
Μόλις το διάβασε, άλλαξε έκφραση.
«Τι έγινε;»
Δεν απάντησε αμέσως.
«Κλερ;»
«Αυτό…»
«Τι;»
«Το έχω ξαναδεί.»
Πάγωσα.
«Πού;»
«Στο δωμάτιο της Άρι.»
«Πότε;»
«Πριν από λίγες εβδομάδες.»
«Και δεν μου το είπες;»
Χαμήλωσε το βλέμμα.
«Δεν ήθελα να δημιουργήσω πρόβλημα.»
«Κλερ, κάποιος αφήνει σημειώματα στο δωμάτιο της κόρης μου.»
«Ξέρω.»
«Ποιος;»
Η Κλερ αναστέναξε.
«Δεν ξέρω.»
«Τότε τι μου κρύβεις;»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Τίποτα που να θέλει να βλάψει την Άρι.»
«Τότε πες μου.»
Η Κλερ έμεινε σιωπηλή.
Και τελικά είπε:
«Μερικές φορές, πριν κοιμηθεί, η Άρι μιλάει για τη Σάρα.»
«Το ξέρω.»
«Όχι όπως νομίζεις.»
«Τι εννοείς;»
«Μου λέει ότι η μαμά της τής μιλάει.»
Πάγωσα.
«Τι;»
«Όχι πραγματικά. Στο μυαλό της.»
Η Κλερ πήρε ανάσα.
«Μου είπε ότι η μαμά της της λέει να μην με αφήσει να πάρω τη θέση της.»
Κάθισα.
«Γιατί δεν μου το είπες;»
«Φοβήθηκα ότι θα νομίζεις πως την πιέζω.»
«Κλερ…»
«Δεν ήθελα να σε κάνω να διαλέξεις.»
Έσκυψα το κεφάλι.
«Δεν έπρεπε να το κουβαλάς μόνη σου.»
«Ήθελα μόνο να προστατέψω την Άρι.»
Εκείνο το βράδυ πήγα στο δωμάτιό της.
Η Άρι κοιμόταν.
Κοίταξα γύρω.
Κάτω από το κρεβάτι υπήρχε ένα κουτί.
Το άνοιξα.
Μέσα είχε ζωγραφιές.
Φωτογραφίες της Σάρας.
Και πολλά μικρά χαρτιά.
Σε μερικά υπήρχαν παιδικά γράμματα.
«Μαμά, μη φύγεις.»
«Δεν θα σε ξεχάσω.»
«Δεν θέλω άλλη μαμά.»
Και μετά:
«Η Κλερ είναι καλή.»
«Αλλά φοβάμαι.»
Ένιωσα κάτι να σπάει μέσα μου.
Δεν ήταν θυμός.
Ήταν ενοχή.
Είχα προσπαθήσει τόσο πολύ να προστατεύσω την Άρι από τον πόνο της απώλειας...
που δεν είχα καταλάβει πως της είχα δώσει έναν φόβο.
Τον φόβο ότι η αγάπη έχει περιορισμούς.
Την επόμενη μέρα κάθισα μαζί της.
«Θέλω να σου πω κάτι για τη μαμά.»
Η Άρι με κοίταξε.
«Η μαμά σου με αγαπούσε πολύ.»
«Και εμένα;»
«Περισσότερο από οτιδήποτε.»
«Και την Κλερ;»
«Δεν πρόλαβε να τη γνωρίσει.»
«Θα θύμωνε;»
Χαμογέλασα μέσα από τα δάκρυά μου.
«Όχι.»
«Πώς το ξέρεις;»
«Επειδή ήξερα τη μαμά σου.»
Η Άρι σκέφτηκε.
«Θα της άρεσε η Κλερ;»
«Νομίζω πως θα την αγαπούσε.»
Η Άρι χαμογέλασε.
Και τότε έκανε κάτι που δεν περίμενα.
Πήρε την ηχογράφηση της Σάρας.
«Μπορούμε να την ακούσουμε μαζί με την Κλερ;»
Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν.
«Ναι.»
Εκείνο το βράδυ καθίσαμε και οι τρεις στο σαλόνι.
Η φωνή της Σάρας ακούστηκε.
Η Κλερ έκλαψε σιωπηλά.
Η Άρι κρατούσε το χέρι της.
Και όταν τελείωσε η ηχογράφηση, η μικρή είπε:
«Η μαμά ακούγεται χαρούμενη.»
Η Κλερ απάντησε:
«Ναι.»
«Νομίζω ότι θα σε συμπαθούσε.»
Η Κλερ λύγισε.
Την αγκάλιασε.
Και για πρώτη φορά, η Άρι δεν απομακρύνθηκε.
Αλλά τότε χτύπησε το τηλέφωνό μου.
Ήταν η μητέρα μου.
Η φωνή της έτρεμε.
«Πρέπει να σου πω κάτι για τη Σάρα.»
Και από τον τόνο της κατάλαβα ότι αυτό που θα άκουγα...
δεν ήταν απλώς μια οικογενειακή ανάμνηση.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…
0 comments:
Post a Comment