ΜΕΡΟΣ 5 — «ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ» — Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΤΟΜΑΣ ΣΤΟΝ ΔΙΑΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ
Η πόρτα του δωματίου έκλεισε ξανά.
Ο γιατρός μπήκε μέσα, οι νοσοκόμες κινούνταν γρήγορα και κανείς δεν μας έλεγε περισσότερα απ’ όσα ήταν απαραίτητα. Ο Τομάς περπατούσε πάνω κάτω στον διάδρομο, με τα χέρια του ενωμένα μπροστά στο πρόσωπό του.
Εγώ κρατούσα το διπλωμένο χαρτί.
Δεν είχα τολμήσει να το ανοίξω ξανά.
«Τομάς», είπα τελικά. «Δεν μπορώ να περιμένω άλλο. Τι σημαίνει αυτή η ημερομηνία;»
Σταμάτησε.
Για αρκετά δευτερόλεπτα, με κοίταζε χωρίς να μιλά. Ύστερα κάθισε στην καρέκλα απέναντί μου και έτριψε το πρόσωπό του με τις παλάμες του.
«Θυμάσαι τότε που έφυγες από το σπίτι των γονιών σας;»
Φυσικά και θυμόμουν.
Ήμουν δεκαεννέα ετών. Είχα μόλις βρει μια θέση εργασίας σε ένα μικρό γραφείο και ήθελα να μετακομίσω σε ένα διαμέρισμα με μια φίλη μου. Οι γονείς μου πίστευαν ότι έπρεπε να μείνω στο σπίτι για να βοηθώ τη Μιλάγκρος. Εγώ ένιωθα ότι κάθε δική μου επιθυμία αντιμετωπιζόταν σαν προδοσία.
Ο καβγάς είχε ξεκινήσει από κάτι μικρό και είχε καταλήξει σε φωνές.
«Δεν μπορώ να περάσω όλη μου τη ζωή εδώ!» είχα φωνάξει.
Η μητέρα μου είχε κλάψει. Ο πατέρας μου είχε πει ότι ήμουν εγωίστρια. Η Μιλάγκρος στεκόταν στο κατώφλι, κρατώντας μια κούκλα, και με κοιτούσε σαν να μην καταλάβαινε γιατί έφευγα.
Έφυγα εκείνο το βράδυ.
Για χρόνια, κουβαλούσα ενοχές για εκείνη την απόφαση. Έστελνα χρήματα όταν μπορούσα, τηλεφωνούσα συχνά και επισκεπτόμουν την οικογένεια τα Σαββατοκύριακα. Αλλά η σχέση μου με τους γονείς μου είχε αλλάξει.
Η Μιλάγκρος δεν μου το χρέωσε ποτέ.
Τουλάχιστον, έτσι πίστευα.
«Θυμάμαι», απάντησα. «Τι σχέση έχει αυτό με εσένα;»
Ο Τομάς πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Την επόμενη μέρα, η Μιλάγκρος ήρθε στο σπίτι μου».
Τον κοίταξα έκπληκτη.
«Μόνη της;»
«Ναι. Ήταν αναστατωμένη. Μου είπε ότι φοβόταν πως δεν θα επέστρεφες ποτέ. Ότι πίστευε πως έφυγες επειδή κουράστηκες να είσαι η αδερφή της».
Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.
«Δεν έφυγα εξαιτίας της».
«Το ξέρω. Το ξέρω τώρα. Αλλά τότε εκείνη δεν μπορούσε να το καταλάβει».
Ο Τομάς χαμήλωσε το βλέμμα.
«Μου είπε ότι ήθελε να σε φέρει πίσω, αλλά δεν ήξερε πώς. Με ρώτησε αν μπορούσα να της υποσχεθώ κάτι».
«Τι;»
«Να μην αφήσω ποτέ τη δική σας σχέση να χαθεί εντελώς».
Ένιωσα ένα ρίγος να διαπερνά την πλάτη μου.
«Αυτό ήταν όλο;»
«Όχι».
Ο Τομάς έβγαλε από το πορτοφόλι του μια παλιά φωτογραφία. Ήταν τραβηγμένη στον κήπο του σπιτιού μας, την εποχή που ήμασταν ακόμη παιδιά. Εγώ και η Μιλάγκρος στεκόμασταν δίπλα δίπλα, κρατώντας ένα χάρτινο αστέρι που είχαμε φτιάξει στο σχολείο.
Στο πίσω μέρος υπήρχε μια παιδική φράση, γραμμένη με ασταθή γράμματα:
«Αν χαθούμε, θα βρίσκουμε πάντα τον δρόμο πίσω η μία στην άλλη».
Την αναγνώρισα αμέσως.
Εγώ την είχα γράψει.
Είχαμε φτιάξει εκείνο το αστέρι σε μια σχολική δραστηριότητα και είχαμε αποφασίσει ότι θα το κρατούσαμε για πάντα.
«Πού το βρήκες;» ψιθύρισα.
«Η Μίλι μού το έδωσε πριν από τον γάμο μας. Μου είπε ότι το κρατούσε από τότε που έφυγες. Μου είπε επίσης κάτι που δεν μπορούσα να ξεχάσω».
Ο Τομάς σκούπισε τα μάτια του.
«Μου είπε: “Αν μια μέρα η Πάουλα πιστέψει ότι την εγκατέλειψα, θέλω να της θυμίσεις πως εγώ ποτέ δεν ήθελα να φύγει από τη ζωή μου”».
Άρχισα να κλαίω.
Για χρόνια πίστευα ότι ήμουν εγώ εκείνη που έπρεπε να επιστρέφει στη Μιλάγκρος, να τηλεφωνεί, να διορθώνει τις αποστάσεις που δημιουργούσε η ζωή. Δεν είχα καταλάβει ότι και εκείνη κουβαλούσε τον ίδιο φόβο.
«Αλλά αυτό δεν εξηγεί γιατί την παντρεύτηκες», είπα.
Ο Τομάς έγνεψε.
«Έχεις δίκιο».
Κοίταξε προς την πόρτα του δωματίου της.
«Πριν από τον γάμο, η Μίλι μού είπε ότι δεν ήθελε να γίνει ποτέ η αιτία να χάσεις εσύ τη δική σου ζωή. Φοβόταν ότι, αν παντρευόμουν εσένα, εκείνη θα έμενε πάλι πίσω. Και φοβόταν ότι, αν παντρευόμουν εκείνη, εσύ θα πίστευες πως την επέλεξα αντί για σένα».
«Δεν το πίστεψα ποτέ αυτό», είπα γρήγορα.
Ο Τομάς με κοίταξε με θλίψη.
«Ίσως όχι συνειδητά. Αλλά η Μίλι το φοβόταν. Και δεν ήθελε να μας χάσει ούτε εσένα ούτε εμένα».
Ένιωσα την καρδιά μου να σφίγγεται.
«Δηλαδή παντρεύτηκες την αδερφή μου για να μας κρατήσεις ενωμένους;»
Ο Τομάς σηκώθηκε απότομα.
«Όχι! Και αυτό είναι το σημαντικότερο που πρέπει να καταλάβεις, Πάουλα. Δεν παντρεύτηκα τη Μιλάγκρος από υποχρέωση. Δεν την παντρεύτηκα για να διορθώσω κάτι που είχε συμβεί ανάμεσά σας. Την παντρεύτηκα επειδή την αγαπώ. Αλλά υπήρχε κάτι που έπρεπε να μάθεις για τη σχέση σας και δεν ήξερα πώς να σου το πω».
«Τι;»
Πριν προλάβει να απαντήσει, η πόρτα άνοιξε.
Ο γιατρός βγήκε έξω.
Το πρόσωπό του ήταν σοβαρό.
«Η κατάσταση είναι κρίσιμη. Πρέπει να προχωρήσουμε σε επείγουσα επέμβαση».
Ο Τομάς έπιασε τον γιατρό από το χέρι.
«Τα μωρά; Η γυναίκα μου;»
«Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε. Χρειαζόμαστε την υπογραφή σας για τη διαδικασία».
Ο Τομάς υπέγραψε με χέρια που έτρεμαν.
Πριν προλάβουν να μεταφέρουν τη Μιλάγκρος, εκείνη ζήτησε να με δει.
Μπήκα στο δωμάτιο και τη βρήκα χλωμή, αλλά ξύπνια.
Μου έσφιξε το χέρι.
«Πάουλα…»
«Είμαι εδώ, Μίλι».
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Μην αφήσεις κανέναν να σου πει ότι δεν σε αγαπώ».
Έσκυψα πάνω της.
«Γιατί να μου το πει κάποιος αυτό;»
Προσπάθησε να χαμογελάσει.
«Επειδή δεν ξέρεις ακόμη όλη την αλήθεια».
Ύστερα την πήραν για την επέμβαση.
Και για πρώτη φορά στη ζωή μου, δεν ήξερα αν θα είχα την ευκαιρία να ακούσω τη συνέχεια από τα ίδια της τα χείλη.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…
0 comments:
Post a Comment