ΜΕΡΟΣ 5: Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΝΤΕΡΕΚ ΞΕΡΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ — ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΒΓΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΦΩΣ

Η Λόρα δεν κοιμήθηκε σχεδόν καθόλου εκείνο το βράδυ.

Το μήνυμα της Μίας δεν έφευγε από το μυαλό της.

«Μπαμπά, πρέπει να μιλήσουμε για όσα μου είπες να μην πω στη μαμά…»

Δεν ήξερε τι ακριβώς σήμαιναν αυτές οι λέξεις, αλλά ήξερε ότι δεν μπορούσε να τις αγνοήσει.

Το επόμενο πρωί, περίμενε μέχρι να φύγει ο Ντέρεκ για τη δουλειά και τηλεφώνησε στην κόρη της.

Η Μία απάντησε μετά από αρκετά κουδουνίσματα.

«Μαμά;»

«Καλημέρα, αγάπη μου. Έχεις λίγο χρόνο να μιλήσουμε;»

«Ναι. Τι συμβαίνει;»

Η Λόρα πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Θέλω να σε ρωτήσω κάτι. Χθες είδα μια ειδοποίηση στο κινητό του μπαμπά σου. Δεν διάβασα το μήνυμα, αλλά είδα ότι του έγραφες πως πρέπει να μιλήσετε για κάτι που σου ζήτησε να μη μου πεις».

Η Μία έμεινε σιωπηλή.

Η Λόρα ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.

«Μία;»

«Μαμά, δεν θέλω να μπλέξω».

«Δεν σου ζητώ να πάρεις το μέρος κανενός. Θέλω μόνο να ξέρω αν είσαι καλά».

Η Μία αναστέναξε.

«Είμαι καλά».

«Τότε μπορείς να μου πεις τι συμβαίνει;»

Για λίγα δευτερόλεπτα, η Μία δεν μίλησε.

Ύστερα είπε:

«Μπορούμε να συναντηθούμε κάπου; Δεν θέλω να το συζητήσουμε στο τηλέφωνο».

Η Λόρα έκλεισε τα μάτια.

«Φυσικά, αγάπη μου. Πες μου πού θέλεις να πάμε».

Συναντήθηκαν σε ένα μικρό καφέ κοντά στο σχολείο της Μίας.

Όταν η Λόρα έφτασε, η κόρη της καθόταν ήδη σε ένα τραπέζι δίπλα στο παράθυρο. Κρατούσε τα χέρια της ενωμένα πάνω στο τραπέζι και έμοιαζε να έχει περάσει ώρες προσπαθώντας να αποφασίσει τι θα πει.

Η Λόρα κάθισε απέναντί της.

«Είμαι εδώ, αγάπη μου».

Η Μία την κοίταξε.

«Μαμά, ο μπαμπάς έχει πει πράγματα για την Όντρεϊ που δεν μου φαίνονται σωστά».

Η Λόρα ένιωσε την καρδιά της να χτυπά πιο γρήγορα.

«Τι πράγματα;»

Η Μία κοίταξε γύρω της πριν συνεχίσει.

«Τις τελευταίες εβδομάδες, κάθε φορά που τον ρωτούσα πώς πήγαιναν οι διαδρομές, έλεγε ότι η Όντρεϊ ήταν δύσκολη. Ότι δεν τον άκουγε. Ότι δημιουργούσε προβλήματα».

Η Λόρα συνοφρυώθηκε.

«Αυτό μου είπε κι εμένα».

«Αλλά μετά άρχισε να μου ζητά να μην αναφέρω ορισμένα πράγματα μπροστά σου».

Η Λόρα έσκυψε προς το μέρος της.

«Ποια πράγματα;»

Η Μία δίστασε.

«Δεν θέλω να κατηγορήσω τον μπαμπά χωρίς να είμαι σίγουρη για όλα όσα συνέβησαν. Αλλά μια μέρα τον άκουσα να μιλάει στο τηλέφωνο. Έλεγε ότι έπρεπε να πείσει την οικογένεια της Όντρεϊ πως εκείνη ήταν το πρόβλημα».

Η Λόρα ένιωσε το πρόσωπό της να χάνει το χρώμα του.

«Είσαι σίγουρη ότι άκουσες σωστά;»

«Ναι. Δεν άκουσα όλη τη συζήτηση, αλλά άκουσα αρκετά ώστε να ανησυχήσω».

Η Λόρα δεν ήξερε τι να πει.

Η Μία συνέχισε.

«Μετά, όταν τον ρώτησα τι συνέβαινε, μου είπε να μην ανακατευτώ. Μου είπε ότι οι ενήλικες θα το χειρίζονταν και ότι δεν έπρεπε να δημιουργήσω προβλήματα στην οικογένεια».

Η Λόρα έπιασε το χέρι της κόρης της.

«Έκανες καλά που μου μίλησες».

Η Μία χαμήλωσε το βλέμμα.

«Φοβόμουν ότι θα θύμωνες μαζί μου».

«Δεν θα θυμώσω μαζί σου επειδή μου λες αυτό που σε ανησυχεί».

Η Μία έβγαλε το κινητό της.

«Υπάρχει κι άλλο».

Η Λόρα κοίταξε την οθόνη.

Η κόρη της είχε κρατήσει μια σειρά από μηνύματα που είχε ανταλλάξει με τον πατέρα της. Δεν περιείχαν κάποια ξεκάθαρη απόδειξη για όσα είχε συμβεί στην Όντρεϊ, αλλά έδειχναν ότι ο Ντέρεκ προσπαθούσε να την πείσει να μη μιλήσει για τις ανησυχίες της.

Η Λόρα διάβασε τα μηνύματα προσεκτικά.

Δεν ήθελε να βγάλει συμπεράσματα μόνο από αυτά.

Αλλά πλέον δεν μπορούσε να πει στον εαυτό της ότι όλα ήταν μια απλή παρεξήγηση.

Η Όντρεϊ αποφασίζει να επιστρέψει στη σχολή

Την ίδια ημέρα, η Κλερ κάθισε με την κόρη της στο τραπέζι της κουζίνας.

«Η κυρία Αλβαρέζ τηλεφώνησε», της είπε. «Μας ενημέρωσε ότι, αν θέλεις, μπορείς να επιστρέψεις στα μαθήματα με ένα πρόγραμμα που θα σε κάνει να αισθάνεσαι ασφαλής».

Η Όντρεϊ κοίταξε τη μητέρα της.

«Πρέπει να επιστρέψω αμέσως;»

«Όχι. Μπορείς να πάρεις όσο χρόνο χρειάζεσαι».

Η κοπέλα κοίταξε την τσάντα του μπαλέτου της, που βρισκόταν πλέον πάνω στην καρέκλα δίπλα της.

«Μου λείπει ο χορός».

Η Κλερ χαμογέλασε λυπημένα.

«Το ξέρω, αγάπη μου».

«Μου λείπει να προσπαθώ να πετύχω μια κίνηση και να θυμώνω όταν δεν τα καταφέρνω. Μου λείπει να μαθαίνω καινούργια πράγματα. Μου λείπει ακόμη και η κούραση μετά το μάθημα».

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

«Δεν θέλω να μου πάρει αυτό που αγαπάω».

Η Κλερ σηκώθηκε και την αγκάλιασε.

«Δεν θα αφήσουμε κανέναν να αποφασίσει για το μέλλον σου. Αν θέλεις να χορεύεις, θα βρούμε έναν ασφαλή τρόπο να συνεχίσεις».

Η Όντρεϊ έμεινε για λίγο στην αγκαλιά της μητέρας της.

Ύστερα σκούπισε τα μάτια της.

«Θέλω να επιστρέψω την επόμενη εβδομάδα».

Η Κλερ την κοίταξε έκπληκτη.

«Είσαι σίγουρη;»

«Ναι. Αλλά θέλω να έρχεσαι εσύ ή ο μπαμπάς να με παίρνετε».

«Αυτό θα κάνουμε».

Για πρώτη φορά μετά από εβδομάδες, η Όντρεϊ χαμογέλασε αληθινά.

Δεν ήταν ακόμη το παλιό, ανέμελο χαμόγελό της.

Ήταν όμως ένα πρώτο βήμα.

Και η Κλερ κατάλαβε ότι η κόρη της δεν χρειαζόταν να ξεχάσει όσα την είχαν φοβίσει για να μπορέσει να προχωρήσει.

Χρειαζόταν να γνωρίζει ότι δεν ήταν μόνη.

Ο Ντέρεκ ζητά μια τελευταία συνάντηση

Το ίδιο βράδυ, ο Σκοτ έλαβε ένα ακόμη μήνυμα.

«Πρέπει να συναντηθούμε. Δεν γίνεται να καταστρέψουμε τριάντα χρόνια φιλίας χωρίς να μιλήσουμε πρόσωπο με πρόσωπο».

Ο Σκοτ έδειξε το μήνυμα στην Κλερ.

«Δεν ξέρω αν πρέπει να τον συναντήσω».

Η Κλερ σκέφτηκε για λίγο.

«Αν αποφασίσεις να του μιλήσεις, κάν' το χωρίς την Όντρεϊ και χωρίς να την πιέσεις να συμμετάσχει. Και μην αφήσεις τη συζήτηση να μετατραπεί σε καβγά».

Ο Σκοτ έγνεψε.

«Θέλω να μάθω γιατί συμπεριφέρθηκε έτσι».

«Τότε πρέπει να είσαι έτοιμος να ακούσεις την απάντηση, ακόμη κι αν δεν είναι αυτή που περιμένεις».

Ο Σκοτ συμφώνησε να συναντηθούν σε δημόσιο χώρο την επόμενη ημέρα.

Δεν ήθελε να εκδικηθεί τον Ντέρεκ.

Ήθελε να μάθει την αλήθεια.

Το επόμενο απόγευμα, όταν ο Σκοτ έφτασε στο καφέ όπου είχαν κανονίσει να συναντηθούν, ο Ντέρεκ βρισκόταν ήδη εκεί.

Σηκώθηκε μόλις τον είδε.

«Επιτέλους», είπε. «Χαίρομαι που ήρθες».

Ο Σκοτ κάθισε απέναντί του.

«Δεν ήρθα για να ακούσω πόσα σου χρωστάμε».

Το χαμόγελο του Ντέρεκ εξαφανίστηκε.

«Δεν είπα κάτι τέτοιο».

«Τότε πες μου τι συνέβη με την Όντρεϊ».

Ο Ντέρεκ κοίταξε γύρω του.

Ύστερα έσκυψε προς το μέρος του.

«Η κόρη σου έχει αρχίσει να πιστεύει ότι όλοι προσπαθούν να την ελέγξουν. Εγώ προσπαθούσα απλώς να τη βοηθήσω να καταλάβει ότι δεν μπορεί να κάνει πάντα ό,τι θέλει».

Ο Σκοτ τον κοίταξε ψυχρά.

«Η Όντρεϊ δεν είναι δική σου κόρη».

«Το ξέρω».

«Τότε γιατί της φερόσουν σαν να είχες το δικαίωμα να αποφασίζεις για εκείνη;»

Ο Ντέρεκ έσφιξε το σαγόνι του.

«Επειδή κανείς άλλος δεν φαινόταν να αναλαμβάνει την ευθύνη!»

Ο Σκοτ έμεινε ακίνητος.

«Τι σημαίνει αυτό;»

Ο Ντέρεκ σταμάτησε για μια στιγμή.

Ύστερα είπε κάτι που ο Σκοτ δεν περίμενε.

«Αν μάθεις όλα όσα συνέβησαν, ίσως καταλάβεις ότι δεν είμαι ο μόνος που έκανε λάθη».

Ο Σκοτ ένιωσε ένα κρύο ρίγος.

«Τι προσπαθείς να μου πεις;»

Ο Ντέρεκ κοίταξε προς την πόρτα του καφέ.

«Υπάρχει κάτι που η Όντρεϊ δεν σου έχει πει».

Ο Σκοτ σηκώθηκε ελαφρά από την καρέκλα του.

«Τι;»

Ο Ντέρεκ χαμήλωσε τη φωνή.

«Πριν από έναν μήνα, η Όντρεϊ μού ζήτησε να κρατήσω ένα μυστικό από εσένα και την Κλερ. Και όταν αρνήθηκα, όλα άρχισαν να αλλάζουν».

Ο Σκοτ ένιωσε την καρδιά του να χτυπά δυνατά.

Δεν ήξερε αν ο Ντέρεκ έλεγε την αλήθεια ή προσπαθούσε να μεταφέρει την ευθύνη στην κόρη του.

Αλλά πλέον υπήρχε ένα νέο ερώτημα.

Τι είχε συμβεί πριν από έναν μήνα που κανείς δεν είχε ακόμη εξηγήσει;

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…

ΜΕΡΟΣ 6 ➡️

⬅️ ΠΙΣΩ