ΜΕΡΟΣ 4 — «ΣΤΟ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΓΟΡΙΟΥ ΥΠΗΡΧΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΣΥΖΥΓΟΥ ΜΟΥ — ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΚΟΙΤΑΞΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΧΑ ΖΗΣΕΙ ΟΛΗ ΜΟΥ ΤΗ ΖΩΗ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΨΕΜΑ»
«Αυτό δεν είναι δυνατόν».
Η φωνή μου ακούστηκε ξένη.
Ο Δημήτρης πήρε το πιστοποιητικό από τον αστυνομικό.
Διάβασε το όνομα.
Ύστερα με κοίταξε.
«Μαμά…»
«Όχι».
«Ο μπαμπάς ήταν ο πατέρας του Μιχάλη;»
«Όχι!»
Η απάντησή μου βγήκε πιο δυνατή απ' όσο ήθελα.
Η Σοφία έκανε ένα βήμα πίσω.
«Τότε γιατί γράφει το όνομά του;»
Δεν ήξερα.
Αυτό ήταν το πιο τρομακτικό.
Δεν ήξερα.
Επί είκοσι επτά χρόνια πίστευα ότι γνώριζα όσα είχαν συμβεί.
Πίστευα ότι η Άννα είχε αποκτήσει παιδί με έναν άντρα που την κακομεταχειριζόταν.
Πίστευα ότι ο Γιώργος τη βοήθησε επειδή ήταν αδελφή μου.
Πίστευα ότι εκείνη η ιστορία είχε τελειώσει.
Τώρα, όμως, κρατούσα ένα έγγραφο που αμφισβητούσε τα πάντα.
Ο Νίκος πλησίασε.
«Μαμά, θέλω να σε ρωτήσω κάτι».
«Πες μου».
«Ο μπαμπάς είχε σχέση με τη θεία Άννα;»
Τα λόγια του με χτύπησαν σαν μαχαίρι.
«Μην το ξαναπείς αυτό».
«Δεν σε κατηγορώ. Ρωτάω».
«Ο πατέρας σας ήταν καλός άνθρωπος».
Η Κατερίνα χαμήλωσε τα μάτια.
«Οι καλοί άνθρωποι κάνουν κι αυτοί λάθη».
Δεν απάντησα.
Γιατί εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα κάτι.
Κάτι που είχα ξεχάσει.
Λίγες εβδομάδες μετά την εξαφάνιση του Μιχάλη, ο Γιώργος είχε επιστρέψει ένα βράδυ πολύ αργά.
Τα ρούχα του ήταν βρεγμένα από τη βροχή.
Τα μάτια του κόκκινα.
Τον είχα ρωτήσει πού βρισκόταν.
«Προσπαθούσα να βοηθήσω την Άννα», είχε απαντήσει.
«Βρήκες τον Μιχάλη;»
Είχε κουνήσει το κεφάλι.
«Είναι ασφαλής».
«Πού;»
«Καλύτερα να μην ξέρεις».
Είχα θυμώσει.
«Μιλάμε για ένα παιδί, Γιώργο!»
Εκείνος με είχε αγκαλιάσει.
«Ακριβώς επειδή μιλάμε για παιδί, πρέπει να με εμπιστευτείς».
Δεν τον είχα ξαναρωτήσει.
Όχι επειδή δεν με ένοιαζε.
Αλλά επειδή η Άννα είχε εξαφανιστεί και φοβόμουν ότι οποιαδήποτε αναζήτηση θα έβαζε τον Μιχάλη σε μεγαλύτερο κίνδυνο.
Τρία χρόνια αργότερα, πληροφορηθήκαμε ότι η αδελφή μου ζούσε σε άλλη πόλη.
Δεν ήθελε επαφή.
Και έπειτα από μερικά χρόνια πέθανε.
Αυτό τουλάχιστον πίστευα.
«Μαμά;»
Η φωνή της Μαρίας με επανέφερε στο παρόν.
«Τι σκέφτεσαι;»
Τους διηγήθηκα τη νύχτα που ο πατέρας τους είχε επιστρέψει βρεγμένος από τη βροχή.
Ο Δημήτρης άκουγε χωρίς να με διακόπτει.
Όταν τελείωσα, είπε:
«Ίσως ο μπαμπάς ήξερε περισσότερα απ' όσα σου είπε».
«Ίσως».
Ήταν η πρώτη φορά που παραδεχόμουν αυτή την πιθανότητα.
Ο υπαστυνόμος Ανδρέου καθάρισε τον λαιμό του.
«Θα πρέπει να εξετάσουμε αν το πιστοποιητικό είναι γνήσιο».
«Γιατί;» ρώτησε ο Αντώνης.
«Επειδή ένα όνομα σε ένα έγγραφο δεν αποδεικνύει από μόνο του τη βιολογική πατρότητα. Πρέπει να διαπιστώσουμε ποιος το εξέδωσε και υπό ποιες συνθήκες».
Για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ ένιωσα μια μικρή ανακούφιση.
Ίσως υπήρχε εξήγηση.
Ίσως ο Γιώργος είχε αναλάβει νομικά την ευθύνη για το παιδί.
Ίσως είχε προσπαθήσει να το προστατεύσει.
Αλλά γιατί να μη μου το πει;
Καθώς ο αστυνομικός εξέταζε τα υπόλοιπα έγγραφα, ο Δημήτρης βρήκε ένα μικρό κλειδί μέσα στον φάκελο.
Ήταν δεμένο με μια κόκκινη κορδέλα.
Πάνω της υπήρχε ένας αριθμός.
17.
«Τι ανοίγει αυτό;» ρώτησε.
Δεν ήξερα.
Ο Αντώνης κοίταξε γύρω του.
«Ίσως υπάρχει κάποιο συρτάρι».
Αρχίσαμε να ψάχνουμε.
Το παλιό σπίτι της Άννας μύριζε υγρασία.
Τα περισσότερα έπιπλα ήταν σκεπασμένα με σεντόνια.
Στην κρεβατοκάμαρα υπήρχε μια ντουλάπα.
Στην κουζίνα, ένα σκουριασμένο ντουλάπι.
Στο υπόγειο, παλιά κουτιά.
Ο Νίκος ανακάλυψε τελικά ένα μεταλλικό κουτί πίσω από μια ξύλινη επένδυση.
Είχε μια μικρή κλειδαριά.
Το κλειδί ταίριαζε.
Ο Δημήτρης το άνοιξε.
Μέσα υπήρχε μια κασέτα.
Ένας φάκελος με φωτογραφίες.
Και ένα γράμμα με τον γραφικό χαρακτήρα του Γιώργου.
Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει δυνατά.
Πήρα το γράμμα.
Στην αρχή έγραφε:
«Ελένη μου, αν διαβάζεις αυτό, σημαίνει ότι δεν κατάφερα να σου πω την αλήθεια όσο ήμουν ζωντανός».
Άρχισα να κλαίω.
Ο Δημήτρης ακούμπησε το χέρι στον ώμο μου.
«Διάβασέ το, μαμά».
Συνέχισα.
«Δεν σε πρόδωσα ποτέ.
Δεν υπήρξα ποτέ ο πραγματικός πατέρας του Μιχάλη.
Αλλά υπέγραψα ότι ήμουν.
Και το έκανα επειδή εκείνη τη νύχτα δεν υπήρχε άλλος τρόπος να προστατεύσουμε το παιδί».
Σήκωσα τα μάτια μου.
«Το ήξερα…»
Η φωνή μου έσπασε.
«Ήξερα ότι ο Γιώργος δεν θα έκανε κάτι τέτοιο».
Όμως το γράμμα συνεχιζόταν.
Και οι επόμενες γραμμές ήταν πολύ πιο τρομακτικές.
«Ο πραγματικός πατέρας του Μιχάλη δεν ήταν απλώς επικίνδυνος. Ήταν ο άνθρωπος που απειλούσε να πάρει και τα δικά μας παιδιά αν δεν κάναμε ό,τι ζητούσε».
Ο Δημήτρης χλώμιασε.
«Ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος;»
Γύρισα τη σελίδα.
Και διάβασα ένα όνομα που είχα να ακούσω σχεδόν τρεις δεκαετίες.
Ένα όνομα που έκανε τον αστυνομικό να σηκώσει απότομα το κεφάλι.
«Αυτός ο άνθρωπος», είπε ο υπαστυνόμος Ανδρέου, «είναι ακόμα ζωντανός».
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ 5…
0 comments:
Post a Comment