ΜΕΡΟΣ 4 — ΣΤΙΣ 8:17 ΤΟ ΠΡΩΙ, Ο ΝΤΑΝΙΕΛ ΞΥΠΝΗΣΕ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΟΤΙ Η «ΑΔΥΝΑΜΗ» ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΟΥ ΕΙΧΕ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΕΚΕΙΝΟΣ ΝΟΜΙΖΕ ΟΤΙ ΘΑ ΜΕΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΑΝΟΙΧΤΗ
Στις 8:17 ακριβώς, ο Ντάνιελ άνοιξε τα μάτια του.
Το κεφάλι του πονούσε και το φως που περνούσε από τις κουρτίνες τον ενοχλούσε. Για λίγα δευτερόλεπτα δεν θυμόταν πού βρισκόταν. Ύστερα θυμήθηκε το τροχαίο, τον ήχο των φρένων και τη στιγμή που το αυτοκίνητο χτύπησε στο πλάι.
Γύρισε το κεφάλι του.
Η Βανέσα δεν ήταν εκεί.
Το μικρό κορίτσι είχε φύγει μαζί της λίγο νωρίτερα, όταν η νοσηλεύτρια τής είχε ζητήσει να αφήσει τον ασθενή να ξεκουραστεί.
Ο Ντάνιελ άπλωσε το χέρι του προς το κομοδίνο και πήρε το κινητό του.
Δεκαεπτά αναπάντητες κλήσεις.
Οι περισσότερες από την Έμιλι.
Ένιωσε μια στιγμιαία ενοχή, αλλά την έδιωξε αμέσως.
«Θα το χειριστώ αργότερα», μουρμούρισε.
Άνοιξε την εφαρμογή της εταιρικής αλληλογραφίας.
Η πρόσβαση είχε ανασταλεί.
Προσπάθησε ξανά.
Το ίδιο μήνυμα.
Άνοιξε την εφαρμογή της εταιρικής κάρτας. Η συναλλαγή που δοκίμασε να ελέγξει δεν εμφανίστηκε όπως περίμενε. Στη συνέχεια, τηλεφώνησε στο γραφείο του.
«Καλημέρα, κύριε Γουίτμορ», είπε η υπάλληλος στην υποδοχή, με φωνή που έμοιαζε υπερβολικά προσεκτική.
«Γιατί δεν μπορώ να μπω στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο;»
«Έχει εκδοθεί προσωρινή αναστολή ορισμένων προσβάσεων από τη διοίκηση.»
«Ποια διοίκηση; Εγώ είμαι ο διευθύνων σύμβουλος!»
«Υπάρχει απόφαση του διοικητικού συμβουλίου. Η νομική υπηρεσία θα επικοινωνήσει μαζί σας.»
Ο Ντάνιελ ανασηκώθηκε απότομα και μορφασμός πόνου πέρασε από το πρόσωπό του.
«Ποιος έδωσε αυτή την εντολή;»
«Δεν μπορώ να σας δώσω περισσότερες πληροφορίες τηλεφωνικά.»
«Δώσε μου τη Μάργκαρετ. Τώρα.»
Η υπάλληλος τον ενημέρωσε ότι η δικηγόρος δεν εργαζόταν για προσωπικά του ζητήματα και έκλεισε ευγενικά την κλήση.
Ο Ντάνιελ κοίταξε το κινητό του σαν να τον είχε προδώσει.
Ύστερα κάλεσε την Έμιλι.
Εκείνη απάντησε στην τέταρτη προσπάθεια.
«Τι έκανες;» ήταν τα πρώτα του λόγια.
Η Έμιλι βρισκόταν στο γραφείο της Μάργκαρετ, μπροστά σε ένα φλιτζάνι καφέ που είχε κρυώσει.
«Καλημέρα και σε εσένα.»
«Μην παίζεις μαζί μου. Δεν έχω πρόσβαση στην εταιρική μου αλληλογραφία. Οι κάρτες μου έχουν πρόβλημα. Τι συμβαίνει;»
«Το διοικητικό συμβούλιο αποφάσισε προσωρινή αναστολή των καθηκόντων σου και περιορισμό ορισμένων εξουσιοδοτήσεων μέχρι να εξεταστούν σοβαρές οικονομικές ανωμαλίες.»
«Τι ανωμαλίες;»
«Θα ενημερωθείς επίσημα από τους δικηγόρους.»
«Είσαι τρελή; Είμαι ο διευθύνων σύμβουλος!»
«Ήσουν. Η θέση σου δεν σε κάνει ιδιοκτήτη της εταιρείας.»
Ο Ντάνιελ σώπασε για μια στιγμή.
«Τι σχέση έχεις εσύ με αυτό;»
Η Έμιλι γέλασε χωρίς χαρά.
«Αυτή είναι πραγματικά η ερώτησή σου;»
«Έμιλι, δεν είμαι σε κατάσταση να ασχοληθώ με τα παιχνίδια σου. Είχα ατύχημα. Παραλίγο να πεθάνω.»
«Το ξέρω. Γι' αυτό ήρθα στο νοσοκομείο.»
«Τότε γιατί δεν μπήκες να με δεις;»
Η Έμιλι κοίταξε τη Μάργκαρετ. Η δικηγόρος δεν μίλησε, αλλά της έγνεψε διακριτικά να παραμείνει ψύχραιμη.
«Γιατί, όταν έφτασα, η νοσηλεύτρια μού είπε ότι η γυναίκα σου και το παιδί σου ήταν ήδη μαζί σου.»
Ακολούθησε σιωπή.
Αυτή τη φορά, ο Ντάνιελ δεν βρήκε αμέσως απάντηση.
«Έμιλι…»
«Θέλεις να μου πεις ότι δεν άκουσα σωστά; Ότι δεν είδα μια γυναίκα να φορά το κολιέ της γιαγιάς μου; Ότι δεν είδα ένα παιδί που έχει τα μάτια σου;»
«Δεν είναι τόσο απλό.»
«Τέσσερα χρόνια, Ντάνιελ. Η Βανέσα μού είπε ότι είστε μαζί τέσσερα χρόνια. Η κόρη σας είναι τριών.»
«Δεν ξέρεις τι συνέβαινε στον γάμο μας.»
Η Έμιλι ένιωσε κάτι μέσα της να σκληραίνει.
«Πρόσεξε πολύ καλά τι θα πεις στη συνέχεια.»
«Ήσουν πάντα απασχολημένη. Η εταιρεία, τα ταξίδια, οι συμφωνίες… Δεν ήσουν ποτέ πραγματικά εδώ.»
«Εγώ ήμουν στο Σικάγο για μια επαγγελματική συμφωνία. Εσύ ήσουν στο Ντένβερ με μια άλλη γυναίκα και το παιδί σας. Μην προσπαθείς να μετατρέψεις τις δικές σου επιλογές σε δική μου ευθύνη.»
«Δεν καταλαβαίνεις.»
«Τότε εξήγησέ μου τα χρήματα.»
Ο Ντάνιελ δεν απάντησε.
«Εξήγησέ μου γιατί εταιρικά χρήματα κατέληξαν να καλύπτουν έξοδα κατοικίας της Βανέσα. Εξήγησέ μου τα τιμολόγια του πατέρα σου. Εξήγησέ μου γιατί εμφανίζεται η υπογραφή μου σε αίτηση χρηματοδότησης που δεν υπέγραψα ποτέ.»
«Ποιος σου έδωσε αυτά τα στοιχεία;»
«Αυτό έχει σημασία για εσένα;»
«Είναι εμπιστευτικά εταιρικά έγγραφα!»
«Ναι. Έγγραφα της εταιρείας στην οποία κατέχω το 78% των μετοχών.»
Η φωνή του Ντάνιελ άλλαξε.
«Τι;»
«Το 78%, Ντάνιελ. Μέσω της εταιρείας συμμετοχών που είχα ιδρύσει πριν από τον γάμο μας. Το ξέρεις. Υπέγραψες τα σχετικά έγγραφα.»
«Δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις αυτό το ποσοστό για να με καταστρέψεις.»
«Δεν προσπαθώ να σε καταστρέψω. Προσπαθώ να προστατεύσω την εταιρεία από όσα ερευνούμε.»
«Είμαι ο άντρας σου!»
Η Έμιλι κοίταξε το δαχτυλίδι της. Το φορούσε ακόμη, αλλά ξαφνικά έμοιαζε με ένα ξένο αντικείμενο που κάποιος είχε αφήσει στο χέρι της.
«Ήσουν ο άντρας μου όταν έδωσες το κολιέ της γιαγιάς μου σε μια άλλη γυναίκα; Ήσουν ο άντρας μου όταν της υποσχέθηκες το σπίτι μου; Ήσουν ο άντρας μου όταν χρησιμοποίησες την εταιρεία για να πληρώνεις τη δεύτερη ζωή σου;»
«Δεν ξέρεις όλη την ιστορία.»
«Τότε πες την.»
Ο Ντάνιελ άνοιξε το στόμα του, αλλά δεν μίλησε.
Η Έμιλι περίμενε.
Ένα δευτερόλεπτο.
Δύο.
Τρία.
Τελικά εκείνος είπε:
«Πρέπει να μιλήσουμε από κοντά.»
«Θα μιλήσεις με τους δικηγόρους.»
«Δεν μπορείς να μου κάνεις αυτό μετά από οκτώ χρόνια!»
«Δεν το έκανα εγώ, Ντάνιελ. Εγώ απλώς σταμάτησα να προσποιούμαι ότι δεν το βλέπω.»
Έκλεισε την κλήση.
Για λίγα δευτερόλεπτα, δεν κινήθηκε. Ένιωθε τα χέρια της να τρέμουν, όχι από φόβο, αλλά από τη δύναμη που απαιτούσε το να μην υποχωρήσει.
Η Μάργκαρετ τής έδωσε ένα ποτήρι νερό.
«Ήταν αναμενόμενο.»
«Νόμιζα ότι θα ζητούσε συγγνώμη.»
«Ίσως κάποια στιγμή το κάνει. Αλλά σήμερα ανησυχεί για την πρόσβασή του στην εταιρεία, όχι για το πώς σε πλήγωσε.»
Η Έμιλι ήπιε λίγο νερό.
«Τι γίνεται τώρα;»
«Θα σταλεί επίσημη ενημέρωση για την προσωρινή αναστολή. Θα διατηρηθούν όλα τα σχετικά αρχεία. Η έρευνα θα συνεχιστεί και ο Ντάνιελ θα έχει τη δυνατότητα να απαντήσει στις καταγγελίες. Παράλληλα, θα προχωρήσουμε με το διαζύγιο.»
Το κινητό της άρχισε να χτυπά ξανά.
Αυτή τη φορά ήταν ο Ρίτσαρντ.
Η Έμιλι δεν απάντησε.
Αμέσως μετά έφτασε μήνυμα:
«Αν αγαπάς έστω και λίγο τον Ντάνιελ, θα σταματήσεις τώρα. Δεν ξέρεις με ποιον τα βάζεις.»
Η Έμιλι το προώθησε στη Μάργκαρετ.
Ύστερα κοίταξε την οθόνη και είπε χαμηλόφωνα:
«Όχι, Ρίτσαρντ. Εσείς δεν ξέρετε με ποια έχετε να κάνετε.»
Εκείνη την ώρα, στο νοσοκομείο, ο Ντάνιελ τηλεφώνησε στον πατέρα του.
«Πρέπει να κάνεις κάτι», είπε. «Η Έμιλι έχει χάσει το μυαλό της.»
Ο Ρίτσαρντ δεν ρώτησε πώς ήταν ο γιος του.
«Πες μου ακριβώς τι γνωρίζει.»
Και αυτή η ερώτηση αποκάλυψε στον Ντάνιελ κάτι που δεν είχε προσέξει μέχρι τότε.
Ο πατέρας του δεν φοβόταν για τον γάμο του.
Φοβόταν για τα έγγραφα.
Για τις συναλλαγές.
Για την υπογραφή.
Για το τι θα μπορούσε να αποκαλυφθεί αν η Έμιλι συνέχιζε να ψάχνει.
Και για πρώτη φορά, ο Ντάνιελ αναρωτήθηκε αν ο Ρίτσαρντ τον είχε βοηθήσει να κρατήσει κρυφή τη δεύτερη οικογένειά του ή αν τον είχε χρησιμοποιήσει για να εξασφαλίσει κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…
0 comments:
Post a Comment