ΜΕΡΟΣ 2 — Ο ΠΕΘΕΡΟΣ ΜΟΥ ΜΕ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΣΤΡΕΨΩ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΟΤΙ ΕΙΧΑ ΗΔΗ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΞΕΣΚΕΠΑΖΩ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥΣ

Το επόμενο πρωί ξύπνησα σε ένα μικρό ξενοδοχείο κοντά στο κέντρο του Ντένβερ.

Δεν είχα κοιμηθεί σχεδόν καθόλου.

Κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου, έβλεπα το κοριτσάκι να κρατάει το χέρι του Ντάνιελ. Άκουγα τη φωνή της νοσοκόμας. Και πάνω απ' όλα, θυμόμουν το κολιέ της γιαγιάς μου στον λαιμό μιας ξένης γυναίκας.

Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς ένας άνθρωπος που έλεγε ότι με αγαπούσε είχε καταφέρει να ζει δύο διαφορετικές ζωές.

Τότε χτύπησε το τηλέφωνο.

Ήταν ο Ρίτσαρντ.

«Έμιλι, ο Ντάνιελ είναι σταθερός», είπε χωρίς καν να με χαιρετήσει. «Οι γιατροί πιστεύουν ότι θα αναρρώσει».

Για μια στιγμή, ένιωσα ανακούφιση.

Ήταν ακόμη ο άντρας με τον οποίο είχα μοιραστεί οκτώ χρόνια από τη ζωή μου. Παρά την προδοσία, δεν ήθελα να πεθάνει.

«Χαίρομαι που είναι καλύτερα», απάντησα.

«Ωραία. Τότε δεν υπάρχει λόγος να επιστρέψεις στο νοσοκομείο».

Η φωνή του ήταν ψυχρή και απόλυτη.

«Συγγνώμη;»

«Η Βανέσα είναι μαζί του. Η μικρή χρειάζεται τον πατέρα της. Η παρουσία σου θα προκαλέσει περιττή ένταση».

Κοίταξα έξω από το παράθυρο.

«Ρίτσαρντ, θέλω να σε ρωτήσω κάτι. Πόσο καιρό γνωρίζεις τη Βανέσα;»

Ακολούθησε σιωπή.

«Δεν είναι αυτή η κατάλληλη στιγμή».

«Για μένα είναι».

Αναστέναξε εκνευρισμένος.

«Ο Ντάνιελ έχει δικαίωμα να είναι ευτυχισμένος, Έμιλι. Οι άνθρωποι αλλάζουν. Οι γάμοι δεν είναι πάντα αυτό που φανταζόμαστε».

«Και τα παιδιά; Οι ψεύτικες δηλώσεις; Τα χρήματα; Αυτά αλλάζουν επίσης;»

«Δεν ξέρω τι προσπαθείς να υπονοήσεις».

«Δεν υπονοώ τίποτα. Ρωτάω ευθέως».

Η φωνή του έγινε πιο σκληρή.

«Αρκετά. Ο γιος μου χρειάζεται ηρεμία. Αν τον αγαπούσες πραγματικά, θα του έδινες χώρο».

Τερμάτισα την κλήση.

Για οκτώ χρόνια, είχα προσπαθήσει να κερδίσω την αποδοχή αυτής της οικογένειας. Είχα ανεχτεί ειρωνείες, προσβολές και μικρές ταπεινώσεις. Είχα ακούσει τον Ρίτσαρντ να λέει σε φίλους του ότι ο γιος του θα μπορούσε να είχε παντρευτεί μια γυναίκα με καλύτερες γνωριμίες.

Η μητέρα του Ντάνιελ, η Ελέιν, συνήθιζε να χαμογελάει κάθε φορά που κάποιος με ρωτούσε για τη δουλειά μου.

«Η Έμιλι βοηθάει τον Ντάνιελ με κάποια χαρτιά», έλεγε.

Δεν έλεγε ποτέ ότι ήμουν η γυναίκα που είχε ιδρύσει την εταιρεία συμμετοχών που χρηματοδότησε την επέκταση της επιχείρησής του. Δεν έλεγε ότι οι δικές μου αποφάσεις είχαν βοηθήσει την εταιρεία να επιβιώσει σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης.

Και εγώ, ανόητα, πίστευα πως η σιωπή μου προστάτευε τον γάμο μας.

Τώρα καταλάβαινα πως η σιωπή μου είχε απλώς κάνει την εξαπάτηση ευκολότερη.

Η Μάργκαρετ με κάλεσε λίγο μετά τις εννέα.

«Έχω τα πρώτα ευρήματα», είπε. «Και δεν θα σου αρέσουν».

Άνοιξα τον φορητό υπολογιστή μου και συνδέθηκα στην ασφαλή τηλεδιάσκεψη.

«Πες μου».

«Ο Ντάνιελ χρησιμοποιούσε εταιρικά χρήματα για να καλύπτει ορισμένα έξοδα της Βανέσα. Βρήκαμε πληρωμές που συνδέονται με το στεγαστικό δάνειο του σπιτιού της, λογαριασμούς πολυτελείας και προσωπικά έξοδα».

«Πόσα;»

«Οι συναλλαγές που έχουμε εντοπίσει μέχρι στιγμής ξεπερνούν τις οκτακόσιες σαράντα χιλιάδες δολάρια».

Έμεινα ακίνητη.

«Και ο Ρίτσαρντ;»

«Η συμβουλευτική εταιρεία του υπέβαλλε τιμολόγια για υπηρεσίες που χρειάζονται περαιτέρω επαλήθευση. Παράλληλα, υπάρχουν πληρωμές που καταχωρίστηκαν ως διαφημιστικές δαπάνες και κατέληξαν σε εταιρεία που συνδέεται με την Ελέιν».

Έκλεισα τα μάτια μου.

Δεν ήταν μόνο μια παράλληλη σχέση.

Ήταν ένα ολόκληρο σύστημα.

«Υπάρχει και κάτι ακόμη», συνέχισε η Μάργκαρετ. «Ο Ντάνιελ είχε κανονίσει ένα επιχειρηματικό δάνειο. Σκόπευε να χρησιμοποιήσει εξοπλισμό παραγωγής της εταιρείας ως εγγύηση».

«Μα ο εξοπλισμός ανήκει στην εταιρεία».

«Ακριβώς. Και η αίτηση περιλαμβάνει μια εξουσιοδότηση που φαίνεται να φέρει την υπογραφή σου».

Ένιωσα το αίμα να ανεβαίνει στο πρόσωπό μου.

«Δεν υπέγραψα ποτέ τέτοιο έγγραφο».

«Το ξέρω. Εξετάζουμε το πρωτότυπο και τα ηλεκτρονικά αρχεία. Η συναλλαγή είχε προγραμματιστεί να ολοκληρωθεί τη Δευτέρα».

Θυμήθηκα αμέσως μια συζήτηση δύο μήνες νωρίτερα. Ο Ντάνιελ είχε έρθει στο γραφείο μου με μια στοίβα εγγράφων.

«Υπόγραψε αυτά, αγάπη μου. Είναι τυπικές διοικητικές εξουσιοδοτήσεις».

Είχα αρνηθεί να υπογράψω οτιδήποτε χωρίς να το διαβάσω.

Εκείνος είχε θυμώσει.

«Γιατί πρέπει να με αντιμετωπίζεις σαν απατεώνα; Είμαστε παντρεμένοι!»

Τότε είχα ζητήσει συγγνώμη επειδή τον είχα προσβάλει.

Τώρα καταλάβαινα γιατί είχε θυμώσει τόσο πολύ.

«Μάργκαρετ, θέλω να ενημερώσεις τον δανειστή ότι αμφισβητούμε την εξουσιοδότηση. Να διατηρηθούν όλα τα σχετικά αρχεία και να μην προχωρήσει η συμφωνία μέχρι να ολοκληρωθεί ο έλεγχος».

«Έχει ήδη γίνει. Θα ενημερωθεί και το διοικητικό συμβούλιο».

«Και τα προσωπικά χρήματα του Ντάνιελ;»

«Δεν θα αγγίξουμε τίποτα που του ανήκει νόμιμα. Θα προστατεύσουμε τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας και θα ακολουθήσουμε τις προβλεπόμενες διαδικασίες».

Αυτό ήθελα. Όχι εκδίκηση χωρίς κανόνες. Όχι μια βιαστική κίνηση που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον μου.

Ήθελα την αλήθεια.

Στις δέκα και μισή, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από τη Βανέσα.

«Έμιλι, νομίζω ότι πρέπει να μιλήσουμε σαν δύο ώριμες γυναίκες».

Η φωνή της ήταν γλυκιά, σχεδόν φιλική.

«Σε ακούω».

«Ο Ντάνιελ κι εγώ είμαστε μαζί εδώ και τέσσερα χρόνια. Δεν ήθελα ποτέ να σε πληγώσω».

Έσφιξα το κινητό.

Τέσσερα χρόνια.

Μισός γάμος.

Τέσσερα χρόνια ψεμάτων, επαγγελματικών ταξιδιών, δήθεν επείγουσας δουλειάς και βραδιών που ο Ντάνιελ επέστρεφε στο σπίτι αργά, μυρίζοντας ένα άρωμα που δεν χρησιμοποιούσα εγώ.

«Και το παιδί;» ρώτησα.

«Η μικρή είναι τριών ετών. Ο Ντάνιελ είναι ο πατέρας της».

«Το γνωρίζω πλέον».

Η Βανέσα αναστέναξε, σαν να ήμουν εγώ εκείνη που την έφερνε σε δύσκολη θέση.

«Μου είχε πει ότι ο γάμος σας είχε ουσιαστικά τελειώσει. Ότι μένατε μαζί μόνο για την εταιρεία και τα οικονομικά».

«Και το κολιέ της γιαγιάς μου; Σου είπε κι αυτό ότι είχε τελειώσει ο γάμος μας;»

Η σιωπή της ήταν η πρώτη πραγματικά ειλικρινής αντίδραση που άκουσα από εκείνη.

«Δεν ήξερα ότι ήταν δικό σου».

«Δεν ήξερες;»

«Ο Ντάνιελ μού το έδωσε ως δώρο».

«Και το σπίτι στο Cherry Hills;»

«Μου είπε ότι θα περνούσε σε εμένα όταν θα τακτοποιούσε τον γάμο σας».

Το σπίτι ήταν δικό μου. Το είχα αγοράσει πριν από τον γάμο και το είχα καταχωρίσει αποκλειστικά στο όνομά μου.

«Τότε ο Ντάνιελ σού έχει υποσχεθεί πράγματα που δεν είχε το δικαίωμα να σου υποσχεθεί», απάντησα.

Η φωνή της άλλαξε.

«Μη νομίζεις ότι μπορείς να τον καταστρέψεις και να βγεις αλώβητη. Εκείνος έχτισε αυτή την εταιρεία».

«Θα σου πρότεινα να ζητήσεις από τον δικηγόρο σου να ελέγξει ποιος κατέχει τι».

«Δεν χρειάζομαι δικηγόρο για να καταλάβω πώς λειτουργεί ο κόσμος».

«Τότε ίσως πρέπει να αρχίσεις να τον καταλαβαίνεις καλύτερα».

Έκλεισε το τηλέφωνο.

Λίγο αργότερα, η Ελέιν μου έστειλε μια φωτογραφία της Βανέσα δίπλα στο κρεβάτι του Ντάνιελ. Στη λεζάντα έγραφε:

«Έτσι μοιάζει μια πραγματική οικογένεια».

Δεν απάντησα.

Αποθήκευσα το μήνυμα.

Η Μάργκαρετ τηλεφώνησε ξανά το απόγευμα.

«Έμιλι, έχουμε κάτι σημαντικό. Η υπογραφή στην εξουσιοδότηση φαίνεται να έχει αντιγραφεί από άλλο εταιρικό έγγραφο. Τα ηλεκτρονικά μεταδεδομένα δείχνουν ότι το αρχείο δημιουργήθηκε από τον εκτελεστικό βοηθό του Ντάνιελ».

«Μπορούμε να αποδείξουμε ποιος έδωσε την εντολή;»

«Βρήκαμε εσωτερική αλληλογραφία. Ο Ρίτσαρντ πίεζε τον Ντάνιελ να ολοκληρώσει το δάνειο πριν επιστρέψεις από το Σικάγο».

Ένιωσα την τελευταία μου αμφιβολία να εξαφανίζεται.

Δεν ήταν απλώς ότι γνώριζαν για τη Βανέσα.

Είχαν σχεδιάσει να χρησιμοποιήσουν την απουσία μου για να δεσμεύσουν περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας μου, πιθανότατα αφήνοντάς με εκτεθειμένη σε υποχρεώσεις που δεν είχα εγκρίνει.

«Τι μπορούμε να κάνουμε;» ρώτησα.

«Το διοικητικό συμβούλιο μπορεί να θέσει τον Ντάνιελ σε προσωρινή αναστολή, σύμφωνα με τη σύμβασή του, όσο εξετάζονται οι καταγγελίες. Θα χρειαστεί να τηρηθούν όλες οι διαδικασίες».

«Τότε προχώρησε».

Το απόγευμα, συγκλήθηκε έκτακτη συνεδρίαση.

Τα αποδεικτικά στοιχεία παρουσιάστηκαν στα ανεξάρτητα μέλη του διοικητικού συμβουλίου. Εξετάστηκαν οι ύποπτες συναλλαγές, η αμφισβητούμενη εξουσιοδότηση και η επικείμενη δανειακή σύμβαση.

Η απόφαση ήταν ομόφωνη.

Ο Ντάνιελ τέθηκε σε προσωρινή αναστολή από τα καθήκοντα του διευθύνοντος συμβούλου. Η πρόσβασή του στα εμπιστευτικά εταιρικά συστήματα περιορίστηκε και οι εξουσιοδοτήσεις του για εταιρικές τραπεζικές συναλλαγές ανακλήθηκαν σύμφωνα με τις διαδικασίες της εταιρείας. Ο δανειστής επιβεβαίωσε ότι η συμφωνία δεν θα προχωρούσε μέχρι να ολοκληρωθεί η διερεύνηση.

Την ίδια ημέρα, έδωσα εντολή στη Μάργκαρετ να ξεκινήσει τις διαδικασίες διαζυγίου.

Δεν ήξερα ακόμη πόσο θα διαρκούσε η νομική μάχη. Δεν ήξερα τι θα αποδεικνυόταν και τι όχι.

Ήξερα μόνο πως δεν θα επέτρεπα σε κανέναν να χρησιμοποιήσει ξανά την εμπιστοσύνη μου εναντίον μου.

Εκείνο το βράδυ, ο Ρίτσαρντ έστειλε νέο μήνυμα.

«Ο Ντάνιελ θα ξυπνήσει σύντομα. Περιμένουμε να φερθείς σαν πολιτισμένος άνθρωπος».

Το διάβασα και χαμογέλασα πικρά.

Ήταν παράξενο.

Για πρώτη φορά μετά από οκτώ χρόνια, δεν φοβόμουν τι θα σκεφτόταν η οικογένειά του για μένα.

Αντίθετα, αναρωτιόμουν τι θα έλεγαν όταν ο Ντάνιελ θα άνοιγε τα μάτια του και θα ανακάλυπτε ότι η γυναίκα που θεωρούσαν αδύναμη είχε ήδη αρχίσει να αποκαλύπτει όσα έκρυβαν.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 3 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️