ΜΕΡΟΣ 2 — Ο κυβερνήτης εγκατέλειψε για λίγα λεπτά το πιλοτήριο και έτρεξε προς τον πατέρα μου — αυτό που του είπε έκανε τους γύρω επιβάτες να σωπάσουν
Όταν φτάσαμε στην πύλη αναχώρησης, ο πατέρας μου κάθισε σε μια καρέκλα κοντά στο παράθυρο.
Έβγαλε τα γυαλιά του, τα καθάρισε με ένα μικρό πανί και κοίταξε για ακόμη μία φορά την κάρτα επιβίβασης. Ύστερα έβαλε το χέρι στην τσέπη του και άρχισε να παίζει με το ασημένιο μπρελόκ.
Εγώ καθόμουν δίπλα του, αλλά το μυαλό μου παρέμενε στην ουρά του ελέγχου ασφαλείας.
Δεν μπορούσα να ξεχάσω τον τρόπο με τον οποίο εκείνος ο άντρας είχε μιλήσει στον πατέρα μου. Δεν ήταν απλώς αγενής. Είχε αποφασίσει, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, ότι ένας ηλικιωμένος άνθρωπος ήταν ανίκανος, ενοχλητικός και ανάξιος σεβασμού.
Και το χειρότερο ήταν πως ο πατέρας μου δεν είχε αντιδράσει.
Δεν είχε υψώσει τη φωνή του. Δεν είχε προσπαθήσει να τον ταπεινώσει με τη σειρά του. Είχε απλώς ζητήσει από εμένα να συνεχίσουμε τη μέρα μας.
«Μπαμπά», είπα τελικά, «γιατί δεν του απάντησες;»
Εκείνος σήκωσε το βλέμμα του.
«Τι θα κέρδιζα;»
«Θα καταλάβαινε ότι δεν μπορεί να συμπεριφέρεται στους ανθρώπους όπως θέλει.»
«Ίσως. Ίσως και όχι.»
Έστρεψε το βλέμμα του προς το παράθυρο, όπου ένα αεροπλάνο ετοιμαζόταν να απομακρυνθεί από τον διάδρομο.
«Ξέρεις, κόρη μου, όταν ήμουν νέος, πίστευα ότι αν έδειχνες στους ανθρώπους πως είχαν άδικο, θα άλλαζαν γνώμη. Με τα χρόνια κατάλαβα πως μερικοί δεν θέλουν να μάθουν την αλήθεια. Θέλουν απλώς να αισθάνονται ανώτεροι από κάποιον άλλον.»
«Και τους αφήνεις;»
«Δεν τους αφήνω να αποφασίσουν ποιος είμαι.»
Η απάντησή του με έκανε να σωπάσω.
Πριν προλάβω να συνεχίσω, ακούστηκε η ανακοίνωση πως η επιβίβαση θα άρχιζε σύντομα.
Ο επιχειρηματίας εμφανίστηκε ξανά μπροστά μας. Περπατούσε πάνω κάτω, μιλώντας στο τηλέφωνο για μια σημαντική συνάντηση που δεν μπορούσε να αναβληθεί.
«Αν καθυστερήσει κι άλλο η πτήση, θα χάσω μια συμφωνία εκατομμυρίων», έλεγε. «Δεν γίνεται να περιμένουμε για πάντα τους πάντες.»
Ο πατέρας μου δεν του έδωσε καμία σημασία.
Έβγαλε από την τσέπη του ένα μικρό χαρτομάντιλο και καθάρισε προσεκτικά το μπρελόκ.
«Το κρατάς ακόμη πολύ καθαρό», παρατήρησα.
«Προσπαθώ.»
«Από πότε το έχεις;»
Ο πατέρας μου χαμογέλασε, αλλά αυτή τη φορά το χαμόγελό του είχε κάτι μελαγχολικό.
«Από τότε που ήμουν πολύ νεότερος από εσένα.»
«Αυτό δεν μου λέει πολλά.»
«Το ξέρω.»
«Μπαμπά, σοβαρά τώρα. Γιατί δεν μου έχεις πει ποτέ την ιστορία του;»
Για λίγα δευτερόλεπτα, έμοιαζε έτοιμος να απαντήσει.
Τα χείλη του άνοιξαν ελαφρά, αλλά τελικά ξανακοίταξε το μπρελόκ.
«Κάποια πράγματα είναι δύσκολο να τα εξηγήσεις χωρίς να ξαναζήσεις ένα κομμάτι τους.»
Δεν επέμεινα.
Όμως, για πρώτη φορά, αναρωτήθηκα αν ο πατέρας μου είχε ζήσει μια ζωή πολύ διαφορετική από εκείνη που μου είχε περιγράψει.
Η επιβίβαση άρχισε περίπου δέκα λεπτά αργότερα.
Οι επιβάτες σχημάτισαν μια σειρά κοντά στην είσοδο. Ο επιχειρηματίας, φυσικά, βρέθηκε σχεδόν μπροστά, παρόλο που η ομάδα επιβίβασής του δεν είχε ακόμη κληθεί.
Τον παρακολουθούσα με δυσπιστία, όταν ξαφνικά άνοιξε η πόρτα που οδηγούσε προς το αεροσκάφος.
Ένας άντρας με στολή κυβερνήτη εμφανίστηκε στην είσοδο.
Ήταν ψηλός, με γκρίζους κροτάφους και ένα πρόσωπο που έδειχνε ήρεμο, ακόμη και μέσα στην πολυάσχολη ατμόσφαιρα του αεροδρομίου. Δεν κοίταζε τα εισιτήρια ούτε έδινε οδηγίες στο προσωπικό.
Σάρωνε με το βλέμμα του τους ανθρώπους που περίμεναν.
Σαν να έψαχνε κάποιον συγκεκριμένο.
Το βλέμμα του πέρασε από τις βαλίτσες, τις οικογένειες και τους επιβάτες που κρατούσαν καφέδες. Έπειτα έφτασε στον πατέρα μου.
Και τότε σταμάτησε.
Ο κυβερνήτης έμεινε ακίνητος.
Αρχικά νόμιζα πως είχε αναγνωρίσει κάποιον άλλον πίσω μας. Κοίταξα γύρω, αλλά δεν υπήρχε κανείς που να του τραβά την προσοχή.
Ο άντρας κοίταζε αποκλειστικά τον πατέρα μου.
Το πρόσωπό του άλλαξε τόσο έντονα, ώστε ανατρίχιασα.
Η επαγγελματική του έκφραση εξαφανίστηκε. Τα μάτια του άνοιξαν διάπλατα και τα χείλη του έτρεμαν ελαφρά.
«Όχι…» ψιθύρισε.
Ύστερα έκανε ένα βήμα.
Και άλλο ένα.
Μέχρι που άρχισε να περπατά γρήγορα προς το μέρος μας.
«Μπαμπά;» ψιθύρισα.
Ο πατέρας μου σήκωσε το κεφάλι.
Μόλις είδε τον κυβερνήτη, πάγωσε.
Το μπρελόκ γλίστρησε σχεδόν από τα δάχτυλά του.
«Θεέ μου», είπε σιγανά.
Ο κυβερνήτης σταμάτησε μπροστά του.
Για μια στιγμή, οι δύο άντρες απλώς κοιτάζονταν. Κανείς τους δεν μιλούσε. Ήταν σαν να προσπαθούσαν να βεβαιωθούν ότι αυτό που έβλεπαν ήταν πραγματικό.
Έπειτα ο κυβερνήτης άνοιξε τα χέρια του.
Ο πατέρας μου σηκώθηκε αργά.
Και οι δύο άντρες αγκαλιάστηκαν.
Δεν ήταν μια συνηθισμένη αγκαλιά ανάμεσα σε παλιούς γνωστούς. Δεν ήταν εκείνο το σύντομο, τυπικό άγγιγμα που ανταλλάσσουν οι άνθρωποι όταν συναντούν έναν πρώην συνάδελφο.
Ήταν μια αγκαλιά γεμάτη ανακούφιση, συγκίνηση και χρόνια που είχαν περάσει χωρίς να ξέρει ο ένας αν θα ξανάβλεπε ποτέ τον άλλον.
Ο κυβερνήτης έκλεισε τα μάτια του.
«Δεν μπορώ να πιστέψω ότι είσαι εδώ», είπε με φωνή που έσπασε. «Πέρασαν τόσα χρόνια… Τόσα χρόνια!»
Ο πατέρας μου τον χτύπησε απαλά στην πλάτη.
«Κοίταξέ σε τώρα», είπε με ένα αδύναμο χαμόγελο. «Έγινες κυβερνήτης.»
Ο άντρας γέλασε μέσα από τη συγκίνησή του.
«Και εσύ εξακολουθείς να μιλάς σαν να μην έχει περάσει ούτε μία μέρα.»
Γύρω μας, οι συνομιλίες σταμάτησαν.
Μερικοί επιβάτες είχαν γυρίσει ολόκληρο το σώμα τους για να παρακολουθήσουν. Μια γυναίκα που κρατούσε ένα μικρό παιδί χαμογελούσε συγκινημένη. Ακόμη και το προσωπικό της πύλης είχε σταματήσει για λίγα δευτερόλεπτα.
Και τότε είδα τον επιχειρηματία.
Στεκόταν λίγα μέτρα μακριά μας, με το κινητό ακόμη στο χέρι.
Το στόμα του είχε μείνει ελαφρώς ανοιχτό.
Δεν γελούσε πια.
Ο κυβερνήτης απομακρύνθηκε λίγο από τον πατέρα μου και τον κοίταξε προσεκτικά.
«Δεν άλλαξες καθόλου», είπε.
«Εσύ έχεις περισσότερα γκρίζα μαλλιά.»
«Εξαιτίας σου, πιθανότατα!»
Οι δύο άντρες γέλασαν.
Ύστερα ο κυβερνήτης παρατήρησε το αντικείμενο που κρατούσε ο πατέρας μου.
Το ασημένιο μπρελόκ.
Το πρόσωπό του σοβάρεψε αμέσως.
«Το έχεις ακόμη;»
Ο πατέρας μου έκλεισε τα δάχτυλά του γύρω από τα φτερά.
«Φυσικά.»
«Πίστευα ότι κάποια στιγμή θα το είχες φυλάξει σε ένα συρτάρι.»
«Δεν είχα ποτέ λόγο να το κάνω.»
Ο κυβερνήτης κατέβασε για λίγο το βλέμμα του.
Έπειτα σήκωσε το κεφάλι και είπε κάτι που με έκανε να ανατριχιάσω.
«Δεν θα ήμουν εδώ σήμερα αν δεν υπήρχες εσύ.»
Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά πιο γρήγορα.
«Συγγνώμη», παρενέβην. «Γνωρίζεστε από παλιά;»
Ο κυβερνήτης στράφηκε προς το μέρος μου.
Το βλέμμα του μαλάκωσε.
«Είσαι η κόρη του;»
«Ναι.»
Με κοίταξε για αρκετά δευτερόλεπτα, σαν να προσπαθούσε να ανακαλύψει αν έμοιαζα στον πατέρα μου.
Έπειτα χαμογέλασε.
«Τότε πρέπει να είσαι πολύ περήφανη γι’ αυτόν.»
«Γιατί; Τι έκανε;»
Ο πατέρας μου έκανε ένα μικρό βήμα μπροστά.
«Σε παρακαλώ, Μάικλ», είπε στον κυβερνήτη. «Όχι εδώ.»
Ο Μάικλ σώπασε.
Δεν διαμαρτυρήθηκε. Δεν επέμεινε.
Απλώς έγνεψε με σεβασμό.
«Όπως θέλεις.»
Ύστερα έπιασε ξανά τον πατέρα μου από τους ώμους.
«Χαίρομαι που σε βλέπω, Άρθουρ. Περισσότερο απ’ όσο μπορώ να σου εξηγήσω.»
Ο πατέρας μου χαμογέλασε.
«Κι εγώ, αγόρι μου.»
Τον είχα ακούσει να αποκαλεί έτσι μόνο τα μικρά παιδιά της οικογένειας.
Και τώρα αποκαλούσε έναν κυβερνήτη αεροπλάνου «αγόρι μου», ενώ εκείνος τον κοιτούσε σαν να στεκόταν μπροστά του ένας άνθρωπος που του είχε αλλάξει τη ζωή.
Προσπάθησα να μιλήσω ξανά.
«Μπαμπά, τι συμβαίνει;»
Εκείνος δεν απάντησε.
Ο κυβερνήτης κοίταξε το ρολόι του.
«Πρέπει να επιστρέψω στο αεροσκάφος. Αλλά θέλω να σε δω μετά την πτήση, αν συμφωνείς.»
«Βεβαίως.»
Πριν φύγει, ο Μάικλ γύρισε προς το μέρος μου.
«Μερικές φορές», μου είπε ήρεμα, «οι άνθρωποι που φαίνονται πιο συνηθισμένοι έχουν κάνει πράγματα που κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί.»
Και ύστερα απομακρύνθηκε.
Εγώ έμεινα ακίνητη.
Ο πατέρας μου ξανακάθισε και έβαλε το μπρελόκ στην παλάμη του.
«Μπαμπά», είπα σιγανά. «Πρέπει να μου εξηγήσεις τι συμβαίνει.»
Εκείνος κοίταξε τα ασημένια φτερά.
«Θα σου εξηγήσω», απάντησε.
Αλλά η φωνή του έδειχνε πως η αλήθεια δεν θα ήταν εύκολη ούτε για εκείνον.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…
0 comments:
Post a Comment