ΜΕΡΟΣ 8 — Ο Ντάνιελ Δεν Ήταν Αθώος: Το Μυστικό του Φακέλου που Μπορούσε να Καταστρέψει Τρεις Ζωές

Για αρκετά δευτερόλεπτα κανείς δεν μιλούσε.

Το όνομα του Ντάνιελ βρισκόταν πάνω στο έγγραφο.

ΝΤΑΝΙΕΛ ΧΑΡΤΛΕΪ.

Το διάβασα ξανά.

Και ξανά.

Ήθελα να βρω κάποιο λάθος.

Κάποιο άλλο επώνυμο.

Κάποια παρεξήγηση.

Αλλά δεν υπήρχε.

Ο Ντάνιελ στεκόταν απέναντί μου και δεν προσπάθησε να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

«Πες μου ότι δεν είναι αλήθεια.»

Δεν μίλησε.

«Ντάνιελ.»

Σήκωσε αργά τα μάτια.

«Είναι αλήθεια.»

Η απάντηση με χτύπησε πιο δυνατά από οτιδήποτε άλλο είχα ακούσει εκείνη τη μέρα.

«Ήσουν μέρος όλων αυτών;»

«Ναι.»

«Δούλευες για τον Ρίτσαρντ;»

«Ναι.»

«Με παρακολουθούσες;»

«Ναι.»

«Και τα φακελάκια τσαγιού;»

Έσκυψε το κεφάλι.

«Ήταν δική μου ιδέα.»

Ένιωσα τα μάτια μου να γεμίζουν δάκρυα.

«Σε εμπιστεύτηκα.»

«Το ξέρω.»

«Όχι. Δεν ξέρεις.»

Η φωνή μου έσπασε.

«Δεν ξέρεις τι σημαίνει να ζεις έντεκα χρόνια σε ένα σπίτι και να πιστεύεις ότι ο άνθρωπος που μένει από πάνω σου είναι απλώς ένας αγενής γείτονας… και μετά να μαθαίνεις ότι σε παρακολουθούσε από την πρώτη μέρα.»

Ο Ντάνιελ έκανε ένα βήμα προς το μέρος μου.

«Δεν ήθελα να γίνει έτσι.»

«Αλλά έγινε.»

«Ναι.»

Ο ένας αστυνομικός ακούμπησε τον φάκελο πάνω στο τραπέζι.

«Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Το όνομα του κυρίου Χάρτλεϊ υπάρχει στα αρχικά έγγραφα της υπόθεσης. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κατηγορείται για όλα όσα περιέχονται στον φάκελο.»

«Τότε για τι κατηγορείται;» ρώτησα.

Ο Ντάνιελ απάντησε πριν προλάβει ο αστυνομικός.

«Για συγκάλυψη.»

Ο Ρίτσαρντ γέλασε ειρωνικά.

«Μόνο;»

Ο Ντάνιελ γύρισε προς το μέρος του.

«Εσύ ξέρεις πολύ καλά τι έκανα.»

«Έκανες ό,τι σου ζήτησα.»

«Στην αρχή.»

«Και μετά;»

«Μετά κατάλαβα τι πραγματικά συνέβαινε.»

Ο Ρίτσαρντ χαμογέλασε.

«Πολύ αργά.»

Ο Ντάνιελ δεν απάντησε.

Κοίταξα τον αστυνομικό.

«Τι συνέβη πριν από δώδεκα χρόνια;»

«Δεν μπορούμε να σας τα πούμε όλα εδώ.»

«Τότε πείτε μου τα βασικά.»

Ο αστυνομικός άνοιξε τον φάκελο.

«Υπήρχε μια οικονομική απάτη μεγάλης κλίμακας. Χρησιμοποιήθηκαν εταιρείες-βιτρίνες, πλαστά έγγραφα και μεταφορές χρημάτων μέσω λογαριασμών τρίτων.»

«Και εγώ τι σχέση είχα;»

«Εσείς ανακαλύψατε μια ασυμφωνία στα αρχεία.»

«Αυτό το θυμάμαι.»

«Όχι όλο.»

Με κοίταξε.

«Ανακαλύψατε ότι κάποιος άλλαζε ημερομηνίες και ποσά σε έγγραφα που περνούσαν από το γραφείο σας.»

«Και το ανέφερα;»

«Ναι.»

«Στον Ρίτσαρντ;»

«Όχι.»

Ο αστυνομικός έκανε μια παύση.

«Στον Ντάνιελ.»

Κοίταξα τον Ντάνιελ.

«Γιατί σε σένα;»

«Επειδή τότε εργαζόμουν ως εξωτερικός σύμβουλος της εταιρείας.»

«Και μετά;»

«Μου ζήτησαν να πάρω τον φάκελο.»

«Ποιοι;»

Ο Ντάνιελ κοίταξε τον Ρίτσαρντ.

«Εκείνος και δύο ακόμα άνθρωποι.»

«Και το έκανες.»

«Ναι.»

«Γιατί;»

Ο Ντάνιελ σιώπησε.

Ο Ρίτσαρντ απάντησε για εκείνον.

«Επειδή ο Ντάνιελ είχε έναν αδελφό.»

Ο Ντάνιελ γύρισε απότομα.

«Μη μιλάς γι' αυτό.»

Ο Ρίτσαρντ χαμογέλασε.

«Γιατί; Δεν είναι μυστικό.»

Κοίταξα τον Ντάνιελ.

«Είχες αδελφό;»

«Ναι.»

«Τι συνέβη;»

Δεν απάντησε.

Ο Ρίτσαρντ όμως συνέχισε.

«Ο αδελφός του χρωστούσε χρήματα στους λάθος ανθρώπους.»

«Σταμάτα.»

«Και ο Ντάνιελ συμφώνησε να κάνει μερικές δουλειές για μένα.»

Ο Ντάνιελ τον πλησίασε.

«Είπα να σταματήσεις.»

«Γιατί τώρα ντρέπεσαι;»

Ο αστυνομικός παρενέβη.

«Αρκετά.»

Ο Ρίτσαρντ χαμογέλασε.

«Δεν έχει σημασία. Η Μάργκαρετ πρέπει να ξέρει.»

Με κοίταξε.

«Ο Ντάνιελ δεν σε παρακολουθούσε μόνο για να σε προστατεύσει.»

«Τότε γιατί;»

«Για να βεβαιωθεί ότι δεν θυμήθηκες ποτέ πού έκρυψες τα στοιχεία.»

Κοίταξα τον Ντάνιελ.

«Είναι αλήθεια;»

Έκλεισε τα μάτια.

«Στην αρχή, ναι.»

Η καρδιά μου βάρυνε.

«Και μετά;»

«Μετά άλλαξα πλευρά.»

«Πότε;»

«Τη νύχτα που εξαφανίστηκες.»

«Δεν εξαφανίστηκα.»

«Για όλους τους άλλους, ναι.»

«Τι συνέβη εκείνη τη νύχτα;»

Ο Ντάνιελ πήρε βαθιά ανάσα.

«Ο Ρίτσαρντ έμαθε ότι είχες αντίγραφο του φακέλου.»

«Και ήρθε να το πάρει.»

«Ναι.»

«Και εσύ;»

«Προσπάθησα να σε προειδοποιήσω.»

«Αλλά;»

«Ήταν ήδη αργά.»

Η μνήμη μου άρχισε να επιστρέφει.

Ένας διάδρομος.

Φώτα.

Βήματα.

Ο Ντάνιελ να τρέχει.

Εγώ να κρατάω έναν φάκελο.

Μια πόρτα.

Μια φωνή.

«Μάργκαρετ, φύγε!»

Έβαλα το χέρι στο κεφάλι μου.

«Το θυμάμαι…»

Όλοι σώπασαν.

Είδα ξανά τη σκηνή.

Εγώ στεκόμουν σε έναν διάδρομο.

Ο Ντάνιελ μπροστά μου.

Και πίσω του ο Ρίτσαρντ.

Ο Ντάνιελ μου έδωσε κάτι.

Ένα μικρό μεταλλικό κλειδί.

«Αν με εμπιστεύεσαι, κρύψ' το.»

Εγώ είχα απαντήσει:

«Δεν μπορώ να σε εμπιστευτώ.»

«Πρέπει.»

«Γιατί;»

«Επειδή αν μείνεις εδώ, θα σε βρουν.»

Η ανάμνηση σταμάτησε.

Άνοιξα τα μάτια.

Ο Ντάνιελ με κοιτούσε.

«Μου έδωσες το κλειδί.»

«Ναι.»

«Και μου είπες να το κρύψω.»

«Ναι.»

«Γιατί δεν το θυμόμουν;»

«Επειδή το ήθελες εσύ.»

«Εγώ;»

«Μου ζήτησες να σε βοηθήσω να ξεχάσεις.»

Η φράση με πάγωσε.

«Γιατί;»

«Επειδή φοβόσουν ότι αν σε έπιαναν, θα σε ανάγκαζαν να μιλήσεις.»

«Και το κλειδί;»

Ο Ντάνιελ κοίταξε το κόκκινο κουτί.

«Το κλειδί ανοίγει το δεύτερο μέρος του αρχείου.»

«Πού είναι;»

«Δεν ξέρω.»

«Ψέματα.»

«Όχι.»

«Τότε γιατί το ψάχνεις;»

«Γιατί δεν το έκρυψες μόνη σου.»

«Ποιος το έκρυψε;»

Ο Ντάνιελ κοίταξε την κυρία Οκόνορ.

Μετά εμένα.

«Η μητέρα σου.»

Πάγωσα.

«Η μητέρα μου πέθανε πριν από δεκαπέντε χρόνια.»

«Το ξέρω.»

«Τότε πώς;»

«Επειδή της το έδωσες.»

Ένιωσα την ανάσα μου να κόβεται.

«Δεν γίνεται.»

«Το βράδυ πριν φύγεις, πήγες στο σπίτι της.»

«Δεν το θυμάμαι.»

«Της παρέδωσες έναν μικρό φάκελο.»

«Τι είχε μέσα;»

«Το δεύτερο αντίγραφο.»

«Και μετά;»

«Η μητέρα σου το έκρυψε.»

«Πού;»

Ο Ντάνιελ δεν απάντησε.

Ο αστυνομικός πήρε έναν ακόμα φάκελο από την τσάντα του.

«Αυτό βρέθηκε σήμερα.»

Μου τον έδωσε.

Πάνω υπήρχε γραμμένο το όνομα της μητέρας μου.

Άνοιξα τον φάκελο.

Μέσα υπήρχε μια παλιά επιστολή.

Τα χέρια μου έτρεμαν.

«Μάργκαρετ,

αν κάποτε ψάξεις την αλήθεια, μην ψάξεις εκεί όπου όλοι περιμένουν.

Μην ψάξεις στο υπόγειο.

Μην ψάξεις στο παλιό σου γραφείο.

Και μην εμπιστευτείς κανέναν που γνωρίζει την ιστορία.

Η αλήθεια βρίσκεται σε ένα μέρος που επισκέπτεσαι κάθε μέρα χωρίς να το βλέπεις.

Εκεί άφησα αυτό που μου έδωσες.

Και εκεί θα παραμείνει μέχρι να είσαι έτοιμη.»

Σταμάτησα.

«Ένα μέρος που επισκέπτομαι κάθε μέρα…»

Κοίταξα τον Ντάνιελ.

«Τι σημαίνει αυτό;»

«Δεν ξέρω.»

«Ξέρεις.»

«Όχι.»

Η κυρία Οκόνορ πλησίασε.

«Μάργκαρετ…»

«Τι;»

«Σκέψου την πολυκατοικία.»

«Την πολυκατοικία;»

«Υπάρχει ένα μέρος που επισκέπτεσαι κάθε μέρα.»

Το μυαλό μου έτρεχε.

Είσοδος.

Σκάλες.

Ασανσέρ.

Γραμματοκιβώτια.

Κουζίνα.

Μπαλκόνι.

Και τότε…

το κατάλαβα.

«Το γραμματοκιβώτιο.»

Όλοι με κοίταξαν.

«Το δικό μου γραμματοκιβώτιο.»

Έτρεξα έξω από το υπόγειο.

Ανέβηκα τις σκάλες.

Ο Ντάνιελ με ακολούθησε.

Φτάσαμε στο ισόγειο.

Πήγα κατευθείαν στα γραμματοκιβώτια.

Το δικό μου ήταν το 3Β.

Το άνοιξα.

Μέσα υπήρχαν μόνο δύο παλιές διαφημίσεις.

Τίποτα άλλο.

«Δεν είναι εδώ.»

Ο Ντάνιελ πλησίασε.

«Κοίτα καλύτερα.»

Άγγιξα το εσωτερικό.

Τα δάχτυλά μου βρήκαν κάτι.

Ένα λεπτό μεταλλικό πλαίσιο.

Το τράβηξα.

Ένα μικρό κρυφό διαμέρισμα άνοιξε.

Μέσα υπήρχε ένα κλειδί.

Και ένα μικρό χαρτί.

Το πήρα.

Έγραφε:

«Τώρα θυμήσου ποιος πραγματικά σε έσωσε.»

Σήκωσα το βλέμμα.

Ο Ντάνιελ στεκόταν μπροστά μου.

«Εσύ;» ρώτησα.

«Όχι.»

«Τότε ποιος;»

Πριν προλάβει να απαντήσει, ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος από την είσοδο.

Ο Ρίτσαρντ είχε ξεφύγει.

Και μαζί του…

είχε πάρει το κόκκινο κουτί.

Ο αστυνομικός φώναξε:

«Μην τον αφήσετε να φύγει!»

Ο Ντάνιελ έτρεξε προς την έξοδο.

Εγώ όμως έμεινα ακίνητη.

Κοίταζα το κλειδί στο χέρι μου.

Κάτι πάνω του μου ήταν γνωστό.

Πολύ γνωστό.

Και τότε θυμήθηκα.

Το ίδιο κλειδί υπήρχε στη φωτογραφία που είχα βρει πριν από χρόνια.

Και η φωτογραφία δεν ήταν του Ντάνιελ.

Ήταν της μητέρας μου.

Πίσω της υπήρχε μια πόρτα.

Μια πόρτα που βρισκόταν…

στο δικό μου διαμέρισμα.

Και τότε κατάλαβα ότι το μεγαλύτερο μυστικό δεν βρισκόταν στο υπόγειο.

Δεν βρισκόταν στο 4Β.

Δεν βρισκόταν καν στην πολυκατοικία.

Ήταν κρυμμένο μέσα στο 3Β, από την ημέρα που μετακόμισα εκεί.

Και κάποιος είχε φροντίσει να μην το βρω ποτέ.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 9…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 9 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️