ΜΕΡΟΣ 3 — Η ΠΡΩΗΝ ΑΡΡΑΒΩΝΙΑΣΤΙΚΙΑ ΜΟΥ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΝΕΚΡΗ, ΑΛΛΑ Ο ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΜΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΟΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ

Έμεινα ακίνητος, κρατώντας το τηλέφωνο στο αυτί μου.

«Θέλω να μου εξηγήσετε τι ακριβώς συμβαίνει», είπα στον δικηγόρο.

Ο Σάμιουελ Πράις πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Πριν από επτά χρόνια, οι γονείς σας επικοινώνησαν με το γραφείο μου. Μου είπαν ότι η Έλενα Ρόσι είχε φύγει από τη χώρα και ότι δεν ήθελε καμία επαφή μαζί σας. Λίγο αργότερα, ένας από τους συνεργάτες μου έλαβε πληροφορίες ότι η γυναίκα είχε πεθάνει».

«Ποιος σας έδωσε αυτές τις πληροφορίες;»

«Ο πατέρας σας».

Γύρισα αργά προς τον Βιτόριο.

Εκείνος δεν με κοίταζε.

«Συνεχίστε», είπα.

«Η υπόθεση έκλεισε προσωρινά, επειδή δεν υπήρχε λόγος να αμφισβητήσουμε τα έγγραφα που μας είχαν παρουσιαστεί. Πριν από λίγους μήνες, όμως, εμφανίστηκαν νέα στοιχεία. Κάποιος ζήτησε πρόσβαση στον αρχικό φάκελο της υιοθεσίας και ισχυρίστηκε ότι η ταυτότητα της βιολογικής μητέρας είχε καταχωριστεί λανθασμένα».

«Και τώρα;»

«Τώρα έχουμε μια αίτηση που ζητά να εξεταστεί ξανά η υπόθεση. Το πρόσωπο που την υπέβαλε ισχυρίζεται ότι είναι η Έλενα».

Έσφιξα το τηλέφωνο.

«Θέλω να τη δω».

«Δεν μπορώ να σας υποσχεθώ ότι αυτό θα γίνει αμέσως. Πρέπει πρώτα να επαληθεύσουμε την ταυτότητά της και να εξετάσουμε τα έγγραφα».

«Δεν με ενδιαφέρει πόσο χρόνο θα πάρει. Θέλω να μάθω την αλήθεια».

«Καταλαβαίνω. Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο».

Έκλεισα τα μάτια.

«Τι;»

«Η αίτηση δεν αφορά μόνο την ταυτότητα της μητέρας. Υπάρχουν και έγγραφα σχετικά με ένα οικογενειακό καταπίστευμα που συνδέεται με τη Ρενάτα».

Δεν κατάλαβα αμέσως.

«Τι καταπίστευμα;»

«Θα σας εξηγήσω όταν συναντηθούμε. Δεν θέλω να σας δώσω ελλιπείς πληροφορίες από το τηλέφωνο».

Έκλεισα την κλήση και γύρισα προς τους γονείς μου.

«Τι είναι αυτό το καταπίστευμα;»

Η μητέρα μου άρχισε να κλαίει πιο έντονα.

Ο πατέρας μου σήκωσε το κεφάλι.

«Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή».

«Πότε θα είναι η κατάλληλη στιγμή; Όταν η κόρη μου γίνει δεκαοκτώ; Όταν κάποιος εμφανιστεί και προσπαθήσει να την πάρει από εμένα; Ή όταν πεθάνετε και δεν θα μπορώ να σας ρωτήσω τίποτα;»

Η σιωπή τους ήταν πιο τρομακτική από οποιαδήποτε απάντηση.

Η Ρενάτα είχε καθίσει στον καναπέ. Κρατούσε ένα μικρό αρκουδάκι που είχε πάρει από το παιδικό της δωμάτιο και μας κοιτούσε χωρίς να μιλά.

Αυτό ήταν που με έκανε να σταματήσω.

Δεν ήθελα να ζήσει την υπόλοιπη ζωή της μέσα σε έναν πόλεμο ενηλίκων.

Πήγα κοντά της.

«Αγάπη μου, θα πάμε μια βόλτα. Θέλεις να πάρουμε το παλτό σου;»

Έγνεψε.

Καθώς την έντυνα, μου ψιθύρισε:

«Μπαμπά, αν βρούμε τη μαμά μου, θα πρέπει να φύγω από το σπίτι μας;»

Τα χέρια μου σταμάτησαν στα κουμπιά του παλτού.

«Όχι».

«Πώς το ξέρεις;»

Την κοίταξα στα μάτια.

«Επειδή κανένα χαρτί δεν μπορεί να σβήσει τα χρόνια που έχουμε ζήσει μαζί. Και κανείς δεν θα αποφασίσει για τη ζωή σου χωρίς να σκεφτεί τι είναι καλύτερο για σένα».

Η μικρή με αγκάλιασε.

Όταν φύγαμε από το γραφείο, άκουσα τον πατέρα μου να λέει πίσω μας:

«Μαουρίσιο, αν συνεχίσεις, θα καταστρέψεις αυτή την οικογένεια».

Σταμάτησα στην πόρτα.

«Όχι, πατέρα. Αν η οικογένεια καταστραφεί, δεν θα φταίει η αλήθεια. Θα φταίει αυτός που την έκρυψε».

Έφυγα χωρίς να κοιτάξω πίσω.

Το επόμενο πρωί συναντήθηκα με τον Σάμιουελ στο γραφείο του.

Ήταν ένας άντρας περίπου εξήντα ετών, με γκρίζα μαλλιά, ήρεμη φωνή και την έκφραση κάποιου που είχε δει πολλές οικογενειακές υποθέσεις να μετατρέπονται σε καταστροφές.

Μου έδωσε έναν δεύτερο φάκελο.

«Αυτά είναι αντίγραφα των εγγράφων που μπορέσαμε να ανακτήσουμε».

Τον άνοιξα.

Υπήρχαν ημερομηνίες, υπογραφές και αριθμοί λογαριασμών.

Σε ένα έγγραφο εμφανιζόταν το όνομα της Έλενα.

Σε ένα άλλο, το όνομα του πατέρα μου.

Και σε ένα τρίτο υπήρχε η υπογραφή της μητέρας μου.

«Τι είναι όλα αυτά;»

Ο δικηγόρος ένωσε τα χέρια του.

«Πριν από επτά χρόνια, η Έλενα είχε ξεκινήσει μια νομική διαδικασία για να αναγνωριστεί η πατρότητα του παιδιού της. Λίγες ημέρες αργότερα, η διαδικασία σταμάτησε. Το αίτημα αποσύρθηκε από κάποιον που ισχυρίστηκε ότι είχε την εξουσιοδότησή της».

«Ποιος το απέσυρε;»

Ο Σάμιουελ έδειξε την υπογραφή.

Ήταν του πατέρα μου.

«Αυτό είναι αδύνατον».

«Η υπογραφή έχει καταχωριστεί στα αρχεία. Χρειάζεται περαιτέρω έλεγχος, αλλά τα στοιχεία είναι αρκετά σοβαρά ώστε να δικαιολογούν νέα έρευνα».

Σηκώθηκα από την καρέκλα.

«Ο πατέρας μου δεν είχε δικαίωμα να κάνει κάτι τέτοιο».

«Αυτό ακριβώς πρέπει να εξακριβώσουμε».

Τότε ο δικηγόρος μου έδειξε ένα τελευταίο έγγραφο.

Ήταν μια επιστολή της Έλενα, με ημερομηνία λίγες ημέρες πριν εξαφανιστεί από τη ζωή μου.

«Μαουρίσιο, αν δεν με αφήσουν να σου μιλήσω, να ξέρεις ότι δεν έφυγα επειδή δεν σε αγαπούσα. Αν κάποτε κρατήσεις την κόρη μας στην αγκαλιά σου, υποσχέσου μου ότι δεν θα την αφήσεις να πιστέψει πως είναι ανεπιθύμητη».

Τα μάτια μου θόλωσαν.

Η Έλενα ήξερε ότι υπήρχε πιθανότητα να μην τη δω ποτέ ξανά.

Και, αντί να γράψει για τον εαυτό της, είχε γράψει για το παιδί μας.

«Πού βρίσκεται τώρα;» ρώτησα.

Ο Σάμιουελ δίστασε.

«Έχουμε μια πιθανή διεύθυνση. Αλλά προτού σας τη δώσω, πρέπει να σας πω κάτι που θα σας δυσκολέψει περισσότερο».

«Τι;»

«Η αίτηση που ζητά την ακύρωση της υιοθεσίας κατατέθηκε μόλις πριν από τρεις εβδομάδες. Και συνοδεύεται από ένα έγγραφο που δείχνει ότι κάποιος προσπάθησε να αποκτήσει πρόσβαση στην οικονομική περιουσία της Ρενάτα».

Έμεινα ακίνητος.

«Ποιος;»

Ο δικηγόρος έσκυψε προς το μέρος μου.

«Το όνομα που εμφανίζεται στα έγγραφα είναι αυτό του πατέρα σας».

Για πρώτη φορά στη ζωή μου, δεν ήξερα αν μπορούσα να εμπιστευτώ τους ίδιους μου τους γονείς.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 4 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️