ΜΕΡΟΣ 9 — Η Κρυφή Πόρτα στο 3Β: Η Μάργκαρετ Ανακαλύπτει Γιατί Όλα Ξεκίνησαν από το Δικό της Σπίτι

Έμεινα ακίνητη μπροστά στο γραμματοκιβώτιο.

Το μικρό κλειδί βρισκόταν στην παλάμη μου.

Ήταν παλιό.

Μεταλλικό.

Και παράξενα οικείο.

Το κοιτούσα και ένιωθα ότι το είχα κρατήσει ξανά.

Όχι πρόσφατα.

Πριν από χρόνια.

Ίσως πριν από δώδεκα χρόνια.

«Μάργκαρετ!»

Η φωνή του Ντάνιελ ακούστηκε από την είσοδο.

Γύρισα.

«Ο Ρίτσαρντ;»

«Έφυγε.»

«Το κόκκινο κουτί;»

«Το πήρε μαζί του.»

Ένιωσα ένα κύμα πανικού.

«Όχι.»

«Η αστυνομία τον ψάχνει.»

«Δεν καταλαβαίνεις.»

«Τι;»

Έσφιξα το κλειδί.

«Αυτό είναι πιο σημαντικό από το κουτί.»

Ο Ντάνιελ με κοίταξε.

«Τι βρήκες;»

Του έδειξα το κλειδί.

Το πρόσωπό του άλλαξε.

«Πού το βρήκες;»

«Στο γραμματοκιβώτιό μου.»

«Δεν γίνεται.»

«Γιατί;»

«Επειδή το κλειδί αυτό δεν έπρεπε να υπάρχει πια.»

«Το αναγνωρίζεις;»

Ο Ντάνιελ δεν απάντησε.

«Ντάνιελ.»

«Ναι.»

«Τι ανοίγει;»

Με κοίταξε για αρκετά δευτερόλεπτα.

«Μια πόρτα.»

«Ποια πόρτα;»

«Στο 3Β.»

Πήγα προς τις σκάλες.

«Πάμε.»

«Περίμενε.»

«Δεν περιμένω άλλο.»

Ανεβήκαμε.

Κάθε σκαλί έμοιαζε διαφορετικό τώρα.

Για έντεκα χρόνια είχα ανέβει αυτές τις σκάλες εκατοντάδες φορές.

Ποτέ δεν είχα αναρωτηθεί τι υπήρχε πίσω από τους τοίχους.

Ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι το ίδιο μου το σπίτι μπορεί να έκρυβε ένα μυστικό.

Φτάσαμε στην πόρτα του 3Β.

Έβαλα το κλειδί στην κλειδαριά.

Δεν ταίριαζε.

«Είπες ότι ανοίγει μια πόρτα εδώ.»

«Ναι.»

«Δεν ανοίγει την κύρια πόρτα.»

Ο Ντάνιελ κοίταξε προς το σαλόνι.

«Η άλλη πόρτα.»

Μπήκα.

Άρχισα να κοιτάζω τους τοίχους.

Τον διάδρομο.

Το σαλόνι.

Την κουζίνα.

Το υπνοδωμάτιο.

«Πού;»

«Δεν θυμάμαι.»

«Προσπάθησε.»

«Ήσουν μαζί μου τότε;»

«Ναι.»

«Τότε πες μου.»

Ο Ντάνιελ κατέβασε το βλέμμα.

«Δεν μπορώ.»

«Γιατί;»

«Επειδή σου υποσχέθηκα ότι δεν θα σου το πω ποτέ.»

«Σε ποιον;»

«Σε σένα.»

Πάγωσα.

«Εγώ σου ζήτησα να μη μου πεις;»

«Ναι.»

Έκλεισα τα μάτια.

Και τότε είδα μια εικόνα.

Το σαλόνι.

Ένα παλιό χαλί.

Ένα μεγάλο ξύλινο έπιπλο.

Και πίσω από αυτό…

μια πόρτα.

Άνοιξα τα μάτια.

«Το έπιπλο.»

«Τι;»

«Πρέπει να το μετακινήσουμε.»

Ο Ντάνιελ με βοήθησε.

Το έπιπλο μετακινήθηκε δύσκολα.

Πίσω του υπήρχε ένας τοίχος.

Αλλά στη μέση υπήρχε μια λεπτή γραμμή.

Μια πόρτα.

Χωρίς πόμολο.

Έβγαλα το κλειδί.

Το έβαλα.

Κλικ.

Η πόρτα άνοιξε.

Πίσω της υπήρχε ένα μικρό δωμάτιο.

Χωρίς παράθυρο.

Χωρίς έπιπλα.

Μόνο ένα μεταλλικό χρηματοκιβώτιο.

Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά.

«Αυτό είναι;»

Ο Ντάνιελ έγνεψε.

«Ναι.»

«Το ήξερες;»

«Ήξερα ότι υπήρχε.»

«Και δεν μου το είπες;»

«Δεν μπορούσα.»

«Για έντεκα χρόνια;»

«Ήταν η εντολή σου.»

Πλησίασα το χρηματοκιβώτιο.

Υπήρχε ένα μικρό πληκτρολόγιο.

Τέσσερα ψηφία.

«Κωδικός;»

«Δεν τον ξέρω.»

«Εγώ τον ξέρω;»

«Πιθανότατα.»

Κοίταξα το δωμάτιο.

Τίποτα.

Και τότε θυμήθηκα κάτι που έλεγα συχνά.

Τον αριθμό του διαμερίσματός μου.

3Β.

Την ημερομηνία που είχα μετακομίσει.

Την ημερομηνία γέννησής μου.

Τίποτα.

Δοκίμασα την ημερομηνία της μητέρας μου.

Κόκκινο φως.

Λάθος.

Δοκίμασα την ημερομηνία θανάτου της.

Κόκκινο.

Έκλεισα τα μάτια.

Και τότε άκουσα τη δική μου φωνή από μια παλιά ανάμνηση:

«Δεν πρέπει να χρησιμοποιήσεις ημερομηνία που μπορεί να θυμηθεί κάποιος άλλος.»

Άνοιξα τα μάτια.

«Ο κωδικός δεν είναι ημερομηνία.»

«Τότε τι είναι;»

Κοίταξα τον τοίχο.

Κάτι ήταν γραμμένο με μολύβι.

Τέσσερα μικρά σημάδια.

Ένα.

Τρία.

Επτά.

Εννέα.

Πληκτρολόγησα:

Το χρηματοκιβώτιο άνοιξε.

Μέσα υπήρχαν τρεις φάκελοι.

Ο πρώτος έγραφε:

ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ.

Ο δεύτερος:

ΝΤΑΝΙΕΛ.

Ο τρίτος:

ΡΕΪΤΣΕΛ.

Σταμάτησα.

«Ποια είναι η Ρέιτσελ;»

Ο Ντάνιελ δεν απάντησε.

«Ποια είναι η Ρέιτσελ;»

«Η γυναίκα που όλοι νόμιζαν ότι ήταν νεκρή.»

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Τι;»

«Η γυναίκα που είχε τα πρωτότυπα στοιχεία.»

«Και τι σχέση έχει μαζί μου;»

«Ήταν η συνεργάτιδά σου.»

Άρχισα να θυμάμαι.

Μια γυναίκα.

Καφέ μαλλιά.

Γυαλιά.

Ένα χαμόγελο.

Η Ρέιτσελ.

Ήμασταν φίλες.

Πολύ κοντά.

Μέχρι που μια μέρα…

εξαφανίστηκε.

Όλοι είχαν πει ότι είχε φύγει από την πόλη.

Μετά ότι είχε φύγει από τη χώρα.

Και τελικά…

ότι είχε πεθάνει.

«Δεν πέθανε.»

Ο Ντάνιελ κούνησε το κεφάλι.

«Όχι.»

«Πού είναι;»

«Δεν ξέρω.»

Άνοιξα τον φάκελό της.

Μέσα υπήρχε μόνο μία φωτογραφία.

Η Ρέιτσελ στεκόταν μπροστά σε ένα σπίτι.

Δίπλα της ήταν η μητέρα μου.

Και στην άλλη πλευρά…

ο Άρθουρ.

«Τι κάνουν μαζί;»

Ο Ντάνιελ δεν μίλησε.

Γύρισα τη φωτογραφία.

Πίσω υπήρχε μια ημερομηνία.

Δώδεκα χρόνια πριν.

Και μία φράση:

«Αν η Μάργκαρετ θυμηθεί, φέρτε την εδώ.»

«Πού είναι το “εδώ”;»

Ο Ντάνιελ πήρε τη φωτογραφία.

Κοίταξε την εικόνα.

«Αυτό το σπίτι…»

«Τι;»

«Το γνωρίζω.»

«Πού βρίσκεται;»

«Σε μια μικρή πόλη, περίπου δύο ώρες από εδώ.»

«Πάμε.»

«Δεν είναι τόσο απλό.»

«Γιατί;»

«Επειδή εκεί κρύφτηκε η Ρέιτσελ.»

«Τότε πρέπει να τη βρούμε.»

«Μάργκαρετ, μπορεί να είναι παγίδα.»

«Όλα είναι παγίδα από τη στιγμή που μετακόμισε ο Ντάνιελ στο 4Β.»

Σιωπή.

Άνοιξα τον δικό μου φάκελο.

Μέσα υπήρχε ένα USB.

Ένα γράμμα.

Και μια παλιά φωτογραφία.

Την κοίταξα.

Ήμουν εγώ.

Ο Ντάνιελ.

Η Ρέιτσελ.

Η μητέρα μου.

Ο Άρθουρ.

Και ο Ρίτσαρντ.

Όλοι μαζί.

Μπροστά από το ίδιο σπίτι.

Κάτω από τη φωτογραφία υπήρχε μια ημερομηνία.

Τρεις μέρες πριν εξαφανιστεί η Ρέιτσελ.

Το γράμμα είχε μόνο λίγες γραμμές.

«Μάργκαρετ,

αν έφτασες μέχρι εδώ, τότε ο Ντάνιελ σου είπε αρκετά.

Όμως δεν σου είπε το σημαντικότερο.

Εκείνο το βράδυ δεν προσπάθησες μόνο να προστατεύσεις τον φάκελο.

Προσπάθησες να προστατεύσεις τη Ρέιτσελ.

Και απέτυχες.

Ή τουλάχιστον αυτό πίστευες.»

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.

Συνέχισα.

«Η Ρέιτσελ είναι ζωντανή.

Και είναι η μόνη που μπορεί να σου πει τι συνέβη πραγματικά εκείνη τη νύχτα.

Αλλά πρόσεχε.

Δεν είναι όλοι όσοι βρίσκονται στην ιστορία εχθροί.

Και δεν είναι όλοι όσοι σε προστατεύουν φίλοι.»

Σταμάτησα.

Σήκωσα το βλέμμα.

Ο Ντάνιελ στεκόταν στην πόρτα.

«Τι γράφει;»

«Ότι η Ρέιτσελ ζει.»

Έκλεισε τα μάτια.

«Το φοβόμουν.»

«Γιατί;»

«Γιατί αν ζει…»

«Τι;»

«Τότε μπορεί να αποκαλύψει ποιος πραγματικά έκλεψε τα χρήματα.»

«Ο Ρίτσαρντ;»

Ο Ντάνιελ κούνησε αργά το κεφάλι.

«Όχι.»

«Τότε ποιος;»

«Ο Ρίτσαρντ ήταν μόνο ο άνθρωπος που φαινόταν μπροστά.»

«Και πίσω του;»

Ο Ντάνιελ με κοίταξε.

«Κάποιος που δεν ψάξαμε ποτέ.»

«Ποιος;»

Δεν πρόλαβε να απαντήσει.

Το κινητό του χτύπησε.

Κοίταξε την οθόνη.

Χλώμιασε.

«Τι έγινε;»

Μου έδειξε το μήνυμα.

«Μην πάτε στο σπίτι της Ρέιτσελ. Ξέρει ήδη ότι θυμήθηκες.»

Και αμέσως μετά ήρθε δεύτερο μήνυμα.

«Είναι μαζί μας.»

Κοίταξα τον Ντάνιελ.

«Ποιος το έστειλε;»

«Δεν ξέρω.»

«Τότε πώς ξέρει ότι θυμήθηκα;»

Ο Ντάνιελ κοίταξε προς την κρυφή πόρτα.

Και τότε ακούστηκε ένας θόρυβος από το σαλόνι.

Κάποιος είχε μπει στο διαμέρισμα.

Δεν ακούσαμε πόρτα.

Δεν ακούσαμε κλειδί.

Μόνο βήματα.

Αργά.

Σταθερά.

Και μετά μια γυναικεία φωνή ακούστηκε από το σαλόνι.

«Μάργκαρετ…»

Πάγωσα.

Την αναγνώρισα.

Ήταν μια φωνή που δεν είχα ακούσει εδώ και δώδεκα χρόνια.

Η φωνή της Ρέιτσελ.

«Ήρθε η ώρα να θυμηθείς ποιος πρόδωσε ποιον.»

Ο Ντάνιελ με κοίταξε.

Και για πρώτη φορά…

φοβόταν πραγματικά.

Συνεχίζεται στο ΤΕΛΙΚΟ…

 ⬇️ ΤΕΛΙΚΟ ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️