ΜΕΡΟΣ 4 — ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΜΙΑ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΠΟΥ Ο ΖΑΚΑΡΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙ

Ο Ζάκαρι κρατούσε ακόμη το έγγραφο με τη σημείωση του πατέρα του.

Το διάβασε ξανά.

Και ξανά.

«Μην εμπιστεύεσαι την ίδια σου τη μητέρα».

Δεν μπορούσε να συμφιλιώσει αυτές τις λέξεις με τις αναμνήσεις του. Η Άβα ήταν η γυναίκα που τον είχε μεγαλώσει, που είχε σταθεί δίπλα του μετά τον θάνατο του πατέρα του και που του έλεγε συνεχώς ότι έπρεπε να προστατεύσει το οικογενειακό όνομα.

Τώρα, όμως, η ίδια γυναίκα προσπαθούσε να αρπάξει το έγγραφο από τα χέρια του.

«Ο πατέρας σου ήταν άρρωστος και εξαντλημένος», είπε εκείνη. «Δεν ήξερε πάντα τι έγραφε».

«Είχε καρδιακή προσβολή, μαμά. Δεν είχε χάσει τα λογικά του».

Η Άβα κοίταξε γύρω της.

Οι καλεσμένοι την παρατηρούσαν. Κανείς δεν χαμογελούσε πια.

«Δεν θα συζητήσω οικογενειακά ζητήματα μπροστά σε ξένους».

Η Λίζα μίλησε ήρεμα.

«Εσείς με προσκαλέσατε μπροστά σε ξένους».

Η Άβα έσφιξε τα χείλη της.

Για πρώτη φορά, δεν είχε απάντηση.

Ο Έντουαρντ πλησίασε τη σκηνή και άφησε πάνω στο τραπέζι έναν παχύ φάκελο.

«Πριν από τρία χρόνια, όταν η εταιρεία μου διαπίστωσε τις πρώτες ασυμφωνίες, ζήτησα να γίνει ένας ανεξάρτητος έλεγχος», εξήγησε. «Δεν ήθελα να κατηγορήσω κανέναν χωρίς αποδείξεις. Γι’ αυτό περίμενα».

Η Λίζα συνέχισε:

«Ο παππούς μου δεν μου ζήτησε ποτέ να εκδικηθώ κανέναν. Μου ζήτησε να βρω την αλήθεια».

«Και γιατί εργάστηκες εδώ;» ρώτησε ένας καλεσμένος.

Η Λίζα γύρισε προς το μέρος του.

«Επειδή τα στοιχεία έδειχναν ότι υπήρχαν έγγραφα στην έπαυλη που δεν είχαν παραδοθεί στους ελεγκτές. Δεν ήθελα να βασιστώ σε υποθέσεις. Ήθελα να καταλάβω τι είχε συμβεί».

Η Άβα έβγαλε ένα ειρωνικό γέλιο.

«Δηλαδή με εξαπάτησες για τρία χρόνια;»

«Δεν σας εξαπάτησα. Εργάστηκα για τον μισθό που συμφωνήσαμε, έκανα τη δουλειά μου και δεν πήρα τίποτα που δεν μου ανήκε».

«Και τώρα έρχεσαι εδώ ντυμένη σαν βασίλισσα για να μας ταπεινώσεις!»

Η Λίζα την κοίταξε χωρίς θυμό.

«Δεν χρειάζομαι ακριβά ρούχα για να σας ταπεινώσω, κυρία Κόβινγκτον. Οι πράξεις σας αρκούν από μόνες τους».

Ένα κύμα ψιθύρων απλώθηκε στην αίθουσα.

Ο Ζάκαρι πλησίασε τη Λίζα.

«Θέλω να δω ολόκληρο τον φάκελο».

Εκείνη έγνεψε.

«Θα τον δείτε. Αλλά πρώτα πρέπει να γνωρίζετε κάτι για τον πατέρα σας».

Ο Ζάκαρι πάγωσε.

«Τι πράγμα;»

Η Λίζα έβγαλε μια φωτοτυπία από ένα παλιό ημερολόγιο.

«Ο πατέρας σας ανακάλυψε τις ύποπτες μεταφορές χρημάτων λίγες εβδομάδες πριν πεθάνει. Σχεδίαζε να τις αναφέρει στο διοικητικό συμβούλιο και να ζητήσει πλήρη έλεγχο».

Ο Ζάκαρι πήρε το χαρτί.

Αναγνώρισε αμέσως τον γραφικό χαρακτήρα του πατέρα του.

«Τις 17 Σεπτεμβρίου, η συμφωνία δεν συμφωνεί με τις πραγματικές συναλλαγές. Πρέπει να μιλήσω με τον Έντουαρντ. Δεν μπορώ να επιτρέψω να καταστραφεί η εταιρεία που έχτισα».

Ο Ζάκαρι ένιωσε το στήθος του να σφίγγεται.

«Γιατί δεν το ήξερα;»

Η Λίζα δεν απάντησε αμέσως.

«Επειδή ο πατέρας σας πέθανε προτού προλάβει να σας τα εξηγήσει όλα».

Η Άβα παρενέβη απότομα.

«Αυτό είναι απλώς ένα ημερολόγιο. Δεν αποδεικνύει τίποτα».

«Σωστά», είπε η Λίζα. «Γι’ αυτό υπάρχουν και τα υπόλοιπα στοιχεία».

Έδειξε τις τραπεζικές καταστάσεις, τις συμβάσεις και τις εκθέσεις ελέγχου.

«Υπάρχουν μεταφορές που δεν αντιστοιχούν σε πραγματικές υπηρεσίες, τιμολόγια που εκδόθηκαν από εταιρείες χωρίς ουσιαστική δραστηριότητα και υπογραφές που χρειάζονται δικαστική εξέταση».

Ο δικηγόρος που είχε πάρει τα έγγραφα πλησίασε τον Ζάκαρι.

«Σας συμβουλεύω να μην κάνετε καμία δήλωση πριν εξεταστεί το σύνολο των στοιχείων. Αν οι ισχυρισμοί επιβεβαιωθούν, η υπόθεση είναι πολύ σοβαρή».

Ο Ζάκαρι έγνεψε αργά.

«Θα γίνει ανεξάρτητος έλεγχος. Και θα παραδώσουμε ό,τι χρειάζεται στις αρμόδιες αρχές».

Η Άβα τον κοίταξε σαν να την είχε χτυπήσει.

«Θα καταστρέψεις τη μητέρα σου για χάρη μιας υπηρέτριας;»

Η φράση ακούστηκε δυνατά σε όλη την αίθουσα.

Η Λίζα δεν κινήθηκε.

Ο Ζάκαρι, όμως, έκανε ένα βήμα προς τη μητέρα του.

«Δεν πρόκειται για μια υπηρέτρια. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που μας έφερε στοιχεία τα οποία εμείς αρνηθήκαμε να εξετάσουμε».

«Είναι ξένη!»

«Και εσύ είσαι η μητέρα μου. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχεις το δικαίωμα να κάνεις ό,τι θέλεις».

Η Άβα έμεινε σιωπηλή.

Για λίγα δευτερόλεπτα, το πρόσωπό της έδειξε κάτι που κανείς δεν είχε ξαναδεί: φόβο.

Όμως η Λίζα γνώριζε ότι η αλήθεια δεν είχε αποκαλυφθεί ολόκληρη.

Υπήρχε ακόμη ένα όνομα που δεν είχε αναφέρει.

Ένα όνομα που εμφανιζόταν σε κάθε κρίσιμη συναλλαγή.

Και αυτό το όνομα δεν ήταν της Άβα.

Ήταν του ίδιου του Ζάκαρι.

Η Λίζα κοίταξε το τελευταίο έγγραφο.

«Υπάρχει κάτι ακόμη που πρέπει να δείτε».

Ο Ζάκαρι πήρε το χαρτί.

Στην πρώτη γραμμή αναγραφόταν ο αριθμός ενός λογαριασμού.

Στη δεύτερη, η ημερομηνία μιας μεταφοράς.

Στην τρίτη, το όνομα του δικαιούχου.

Ζάκαρι Ρίτσαρντ Κόβινγκτον.

Το πρόσωπό του άσπρισε.

«Αυτό είναι αδύνατον», ψιθύρισε.

Η Λίζα δεν τον κατηγόρησε.

«Αυτός είναι ο λόγος που δεν ήρθα νωρίτερα. Έπρεπε πρώτα να βεβαιωθώ ότι η υπογραφή σας χρησιμοποιήθηκε χωρίς τη γνώση σας».

Ο Ζάκαρι σήκωσε το βλέμμα.

«Και το γνωρίζεις;»

Η Λίζα κράτησε τη σιωπή της για μια στιγμή.

«Έχω στοιχεία που δείχνουν ότι η υπογραφή σας μπορεί να αντιγράφηκε. Αλλά υπάρχει ένα ακόμη έγγραφο που δεν έχω καταφέρει να εντοπίσω».

«Ποιο;»

Η Λίζα κοίταξε την Άβα.

«Το πρωτότυπο της τελευταίας επιστολής του πατέρα σας».

Η Άβα έκανε ένα βήμα πίσω.

Και αυτή τη φορά, κανείς δεν χρειάστηκε να της εξηγήσει γιατί.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 5 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️