ΜΕΡΟΣ 1: ΟΛΟΙ ΓΕΛΑΣΑΝ ΟΤΑΝ Ο ΦΤΩΧΟΣ ΑΓΡΟΤΗΣ ΠΛΗΡΩΣΕ ΜΟΛΙΣ ΕΠΤΑ ΣΕΝΤΑΒΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΙΓΑΝΤΟΣΩΜΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ — ΚΑΝΕΙΣ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΤΙ ΕΙΧΕ ΔΙΑΚΡΙΝΕΙ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ

Η δημοπρασία είχε ξεκινήσει από νωρίς εκείνο το αποπνικτικό πρωινό του Φεβρουαρίου του 1857, στην κεντρική πλατεία της Βασούρας, στην κοιλάδα του Παραΐμπα, στην πολιτεία του Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας.

Ο αέρας μύριζε ώριμο καφέ, χώμα και ιδρώτα. Έμποροι, ιδιοκτήτες φυτειών και εύποροι γαιοκτήμονες είχαν συγκεντρωθεί γύρω από μια ξύλινη εξέδρα, παρακολουθώντας άνδρες, γυναίκες και παιδιά να παρουσιάζονται μπροστά τους σαν να ήταν απλά αντικείμενα προς πώληση.

Για κάποιους, εκείνη ήταν μια συνηθισμένη ημέρα συναλλαγών. Για τους ανθρώπους που βρίσκονταν πάνω στην εξέδρα, ήταν ακόμη μία υπενθύμιση πως άλλοι αποφάσιζαν για τη ζωή τους.

Ο δημοπράτης, ένας μεγαλόσωμος άνδρας με στραβό μουστάκι και δυνατή φωνή, ανακοίνωνε τις πληροφορίες κάθε ανθρώπου με την ψυχρότητα κάποιου που παρουσίαζε εργαλεία ή ζώα.

Όταν όμως ήρθε η σειρά της Μπενεντίτα, το πλήθος δεν αντέδρασε όπως συνήθως.

Στην αρχή επικράτησε σιωπή.

Η γυναίκα στεκόταν όρθια, με το κεφάλι ψηλά και τα χέρια ακίνητα στα πλευρά της. Είχε ύψος σχεδόν δύο μέτρα, φαρδιούς ώμους και χέρια που μαρτυρούσαν χρόνια σκληρής εργασίας. Το πρόσωπό της ήταν αδύνατο, τα μαύρα μαλλιά της ξυρισμένα και το σώμα της σημαδεμένο από την πείνα, την εξάντληση και παλιές κακοποιήσεις.

Το φόρεμά της ήταν φθαρμένο. Τα πόδια της ήταν γδαρμένα. Κι όμως, εκείνο που έκανε τους ανθρώπους να απομακρύνονται δεν ήταν μόνο το μέγεθός της.

Ήταν το βλέμμα της.

Δεν παρακαλούσε κανέναν. Δεν έκλαιγε. Δεν προσπαθούσε να φανεί υπάκουη.

Κοίταζε μπροστά της σαν να είχε αποφασίσει πως δεν θα τους πρόσφερε ούτε τον φόβο της.

«Το όνομά της είναι Μπενεντίτα», ανακοίνωσε ο δημοπράτης. «Είναι είκοσι τριών ετών, από την περιοχή Ρεκονκάβο της Μπαΐα. Διαθέτει εξαιρετική σωματική δύναμη.»

Έκανε μια παύση και έξυσε το μουστάκι του.

«Ωστόσο, πρέπει να σας προειδοποιήσω. Έχει περάσει από τέσσερα διαφορετικά κτήματα. Κανένας επιστάτης δεν κατάφερε να την κάνει να υπακούει όπως απαιτείται. Δεν είναι κατάλληλη για το μεγάλο σπίτι, ενώ στα χωράφια προκαλεί συνεχώς προβλήματα.»

Ένας άνδρας στο πλήθος γέλασε.

«Τότε γιατί την έφερες εδώ;»

«Γιατί κάποιος ίσως βρεθεί αρκετά ανόητος ώστε να την πάρει!» απάντησε ο δημοπράτης.

Ακολούθησαν περισσότερα γέλια.

Η Μπενεντίτα δεν κουνήθηκε.

«Πέντε ρεΐς!» φώναξε ο δημοπράτης.

Κανείς δεν προσφέρθηκε.

«Τρεις ρεΐς!»

Ένας αγοραστής γύρισε την πλάτη του.

«Δύο ρεΐς!»

Το πλήθος άρχισε να διαλύεται.

Ο δημοπράτης σκούπισε τον ιδρώτα από το μέτωπό του.

«Ένας ρεΐς! Έστω ένας αγοραστής!»

Τότε ακούστηκε μια βαθιά φωνή από το πίσω μέρος της πλατείας.

«Επτά σεντάβος.»

Όλα τα κεφάλια γύρισαν προς την ίδια κατεύθυνση.

Ο άνδρας που είχε μιλήσει ήταν ο Ζοακίμ Λασέρντα, ιδιοκτήτης του κτήματος Σάντο Αντόνιο. Ήταν λίγο πάνω από πενήντα ετών, με γκρίζα μαλλιά, περιποιημένη γενειάδα και ρούχα απλά, αλλά καθαρά.

Δεν ήταν πλούσιος. Δεν είχε την επιρροή των μεγάλων γαιοκτημόνων. Το κτήμα του, έκτασης περίπου 320 εκταρίων, του εξασφάλιζε ένα μέτριο εισόδημα από τον καφέ, αλλά τα χρέη του είχαν αρχίσει να τον πνίγουν.

Και τώρα μόλις είχε προσφέρει επτά σεντάβος για τη γυναίκα που κανείς άλλος δεν ήθελε.

Το πλήθος ξέσπασε σε γέλια.

«Ζοακίμ, έχεις χάσει τα λογικά σου!»

«Τι θα την κάνεις; Θα την αφήσεις να καταστρέψει το κτήμα σου;»

«Σε λίγο θα την πληρώσεις για να φύγει!»

Ο Ζοακίμ δεν απάντησε σε κανέναν.

Κοίταξε μόνο τη γυναίκα.

Για μια στιγμή, τα βλέμματά τους συναντήθηκαν.

Και τότε συνέβη κάτι που κανείς από τους υπόλοιπους δεν παρατήρησε.

Ο Ζοακίμ δεν κοίταξε τους μυς της. Δεν κοίταξε το ύψος της. Δεν κοίταξε τα σημάδια της.

Κοίταξε τα μάτια της και είδε κάτι που του θύμισε τον γιο του, τον Βισέντε, ένα αγόρι που είχε χάσει χρόνια νωρίτερα.

Ένα βλέμμα που δεν είχε παραδοθεί, ακόμη κι όταν όλα γύρω του έμοιαζαν χαμένα.

Ο δημοπράτης έσπευσε να ολοκληρώσει τη συναλλαγή. Η Μπενεντίτα παραδόθηκε στον νέο ιδιοκτήτη της, ενώ οι τελευταίοι αγοραστές απομακρύνονταν γελώντας.

Ο Ζοακίμ ανέβηκε στην εξέδρα και έβγαλε την αλυσίδα από τον αστράγαλό της.

«Έλα», της είπε ήρεμα.

Η Μπενεντίτα τον κοίταξε καχύποπτα.

«Πού;»

«Στο κτήμα μου.»

«Και μετά;»

Ο Ζοακίμ δεν απάντησε αμέσως.

«Μετά θα αποφασίσουμε τι θα κάνουμε.»

Εκείνη δεν τον πίστεψε. Είχε ακούσει πολλές υποσχέσεις από ανθρώπους που αργότερα αποδείχθηκαν χειρότεροι από τους προηγούμενους.

Παρ' όλα αυτά, άρχισε να περπατά.

Καθώς έφευγαν από την πλατεία, ένας από τους αγοραστές φώναξε:

«Μην ξεχάσεις να μας πεις πόσο σου κόστισε η καταστροφή σου!»

Ο Ζοακίμ συνέχισε χωρίς να γυρίσει.

Κανείς δεν γνώριζε πως εκείνη η γελοιοποιημένη αγορά θα γινόταν η αρχή μιας ιστορίας που θα έκανε τους ισχυρότερους άνδρες της περιοχής να αναθεωρήσουν όσα πίστευαν για τη δύναμη, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία.

Γιατί ο Ζοακίμ δεν είχε αγοράσει απλώς μια γυναίκα που οι άλλοι θεωρούσαν άχρηστη.

Είχε πάρει μια απόφαση που θα μπορούσε να καταστρέψει τα πάντα ή να αλλάξει δύο ζωές για πάντα.

Και το πρώτο μυστικό του θα αποκαλυπτόταν πριν ακόμη ξημερώσει η επόμενη ημέρα.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 2…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 2 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️