ΜΕΡΟΣ 5 — Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ, ΚΑΙ Η ΛΙΖΑ ΗΤΑΝ Η ΜΟΝΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΟ

Η Άβα έμεινε ακίνητη.

Η τελευταία επιστολή του Ρίτσαρντ Κόβινγκτον ήταν ένα θέμα που δεν ήθελε να συζητήσει ποτέ ξανά.

Εκείνο το βράδυ, πριν από τρία χρόνια, ο σύζυγός της είχε περάσει ώρες στο γραφείο του. Είχαν τσακωθεί για μια οικονομική συμφωνία και εκείνος είχε επιμείνει ότι θα μιλούσε στον Έντουαρντ Ντέιβις την επόμενη ημέρα.

Η Άβα θυμόταν τα λόγια του.

«Αν δεν διορθώσουμε αυτό που έγινε, θα χάσουμε πολύ περισσότερα από χρήματα».

Εκείνη του είχε απαντήσει ότι έπρεπε να σκεφτεί την οικογένειά τους.

Ο Ρίτσαρντ είχε σηκωθεί από την καρέκλα του.

«Η οικογένεια δεν προστατεύεται με ψέματα».

Ήταν η τελευταία σοβαρή συζήτηση που είχαν.

Λίγες ώρες αργότερα, εκείνος είχε καταρρεύσει.

Η Άβα κάλεσε ασθενοφόρο, αλλά οι γιατροί δεν κατάφεραν να τον σώσουν.

Μετά τον θάνατό του, το γραφείο σφραγίστηκε προσωρινά. Όταν η οικογένεια επέστρεψε στις καθημερινές της δραστηριότητες, ορισμένα έγγραφα είχαν μετακινηθεί και άλλα δεν βρέθηκαν ποτέ.

Η Άβα είχε πει στον Ζάκαρι ότι ο πατέρας του δεν είχε αφήσει καμία σημαντική εκκρεμότητα.

Τώρα, μπροστά σε τριακόσιους καλεσμένους, η Λίζα υποστήριζε ότι υπήρχε μια επιστολή που θα μπορούσε να αλλάξει τα πάντα.

«Δεν γνωρίζω τίποτα για καμία επιστολή», είπε η Άβα.

Η Λίζα την κοίταξε.

«Τότε δεν θα έχετε πρόβλημα να μας επιτρέψετε να εξετάσουμε το αρχείο του γραφείου».

«Το γραφείο είναι ιδιωτικός χώρος».

«Όπως και τα έγγραφα που αφορούν την εταιρεία», απάντησε ο Ζάκαρι. «Και ως διευθυντής, έχω δικαίωμα να τα εξετάσω».

Η Άβα γύρισε προς τον γιο της.

«Δεν θα μπεις στο γραφείο του πατέρα σου απόψε».

«Γιατί;»

«Επειδή το λέω εγώ».

Ο Ζάκαρι την κοίταξε για αρκετή ώρα.

«Αυτή είναι η απάντησή σου σε όλα;»

Η Άβα δεν μίλησε.

Ο Έντουαρντ Ντέιβις πλησίασε.

«Δεν χρειάζεται να γίνει τίποτα βιαστικά. Μπορούμε να ζητήσουμε την παρουσία ανεξάρτητου δικηγόρου και να ακολουθήσουμε τη νόμιμη διαδικασία».

Η Λίζα συμφώνησε.

«Δεν θέλω να παραβιαστεί κανένας κανόνας. Θέλω μόνο να πάψουν να εξαφανίζονται τα στοιχεία».

Η Άβα κοίταξε γύρω της.

Οι φίλες της είχαν απομακρυνθεί. Η Κλόι στεκόταν κοντά στην πόρτα, η Χάρπερ μιλούσε χαμηλόφωνα με τον σύζυγό της και η Σαβάνα είχε ήδη φύγει από την αίθουσα.

Οι άνθρωποι που μέχρι πριν από λίγα λεπτά γελούσαν μαζί της τώρα απέφευγαν το βλέμμα της.

Η Άβα ένιωσε για πρώτη φορά τι σήμαινε να χάνει κανείς την υποστήριξη μιας ολόκληρης αίθουσας.

«Θα μιλήσουμε αύριο», είπε τελικά.

Η Λίζα έγνεψε.

«Βεβαίως. Αλλά μέχρι αύριο, θα πρέπει να γνωρίζετε ότι οι βασικές αποδείξεις έχουν ήδη κατατεθεί στους δικηγόρους μας».

Η Άβα γύρισε απότομα.

«Τι έκανες;»

«Αυτό που έπρεπε να είχα κάνει από την αρχή».

Ο Ζάκαρι ζήτησε από τους υπεύθυνους της εκδήλωσης να σταματήσουν προσωρινά το πρόγραμμα. Δεν ήθελε να συνεχιστεί το πάρτι σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.

Οι καλεσμένοι άρχισαν να αποχωρούν σε μικρές ομάδες.

Κάποιοι πλησίασαν τη Λίζα για να της σφίξουν το χέρι. Άλλοι δεν ήξεραν τι να πουν. Ορισμένοι έδειχναν περισσότερο ανήσυχοι για τη φήμη της οικογένειας Κόβινγκτον παρά για την αλήθεια.

Η Λίζα δεν τους κατηγόρησε.

Ήξερε πως οι άνθρωποι συχνά αντιδρούν με φόβο όταν καταλαβαίνουν ότι η εικόνα που είχαν για τον κόσμο τους μπορεί να είναι ψεύτικη.

Λίγο πριν φύγει, ο Ζάκαρι την πλησίασε.

«Θέλω να σε ρωτήσω κάτι προσωπικό».

«Παρακαλώ».

«Γιατί έμεινες εδώ τρία χρόνια; Θα μπορούσες να είχες χρησιμοποιήσει τα χρήματα του παππού σου για να προσλάβεις δικηγόρους και να απαιτήσεις απαντήσεις».

Η Λίζα κοίταξε προς τον κήπο.

«Όταν ήρθα εδώ, δεν είχα όλες τις αποδείξεις. Είχα μόνο ορισμένες συναλλαγές, μερικές σημειώσεις και την πεποίθηση ότι ο πατέρας σου είχε προσπαθήσει να προστατεύσει κάτι σημαντικό».

«Και γι’ αυτό έγινες οικιακή βοηθός;»

«Ναι».

Ο Ζάκαρι χαμήλωσε τη φωνή.

«Δεν φοβήθηκες;»

Η Λίζα τον κοίταξε.

«Φοβόμουν κάθε μέρα. Αλλά φοβόμουν περισσότερο ότι, αν έφευγα, η αλήθεια θα χανόταν για πάντα».

Ο Ζάκαρι έμεινε σιωπηλός.

«Σου ζητώ συγγνώμη», είπε τελικά.

Η Λίζα τον παρατήρησε.

«Για ποιο πράγμα;»

«Για το ότι δεν αναρωτήθηκα ποτέ γιατί μια γυναίκα σαν εσένα εργαζόταν εδώ. Για το ότι σε προσπερνούσα χωρίς να προσπαθήσω να σε γνωρίσω. Και για το ότι δεν εξέτασα όσα συνέβαιναν στην εταιρεία μου».

Η Λίζα δεν τον συγχώρησε αμέσως, αλλά δεν τον απέρριψε.

«Η συγγνώμη έχει αξία όταν ακολουθείται από πράξεις».

«Θα το αποδείξω».

Την επόμενη ημέρα, ο Ζάκαρι συναντήθηκε με τους δικηγόρους της εταιρείας. Ζήτησε πλήρη έλεγχο των λογαριασμών και πρόσβαση σε κάθε αρχείο που σχετιζόταν με τη συμφωνία του 2023.

Η Άβα αρνήθηκε να παραστεί στην πρώτη συνάντηση.

Αντί γι’ αυτό, έμεινε κλεισμένη στο δωμάτιό της.

Το ίδιο απόγευμα, ένας παλιός υπάλληλος της έπαυλης τηλεφώνησε στη Λίζα.

«Δεσποινίς Ντέιβις, νομίζω ότι πρέπει να γνωρίζετε κάτι».

Η Λίζα κάθισε στο γραφείο της.

«Τι συμβαίνει;»

«Εργαζόμουν στην έπαυλη όταν πέθανε ο κύριος Ρίτσαρντ. Εκείνη τη νύχτα, είδα κάποιον να βγαίνει από το γραφείο του με έναν καφέ δερμάτινο φάκελο».

Η Λίζα κράτησε την αναπνοή της.

«Ποιον είδατε;»

Ο άντρας δίστασε.

«Δεν είμαι απολύτως βέβαιος. Ήταν σκοτεινά. Αλλά θυμάμαι τα παπούτσια του και ένα δαχτυλίδι στο δεξί του χέρι».

«Πού βρίσκεται τώρα;»

«Δεν ξέρω. Όμως υπάρχει κάτι ακόμη. Λίγες ημέρες αργότερα, η κυρία Κόβινγκτον μου ζήτησε να πετάξω ένα παλιό συρτάρι από το γραφείο».

Η Λίζα ένιωσε την καρδιά της να χτυπά πιο γρήγορα.

«Το πετάξατε;»

«Όχι. Το κράτησα στην αποθήκη. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως επειδή ο κύριος Ρίτσαρντ ήταν καλός μαζί μου».

Η Λίζα σηκώθηκε.

«Μην αγγίξετε τίποτα. Θα έρθουμε να το εξετάσουμε με δικηγόρο».

Όταν έκλεισε το τηλέφωνο, κοίταξε τον παππού της.

«Ίσως βρήκαμε το τελευταίο κομμάτι».

Ο Έντουαρντ δεν χαμογέλασε.

«Ίσως. Αλλά πρέπει να είμαστε προσεκτικοί».

Γιατί η Λίζα είχε αρχίσει να καταλαβαίνει ότι η επιστολή δεν ήταν απλώς ένα έγγραφο.

Ήταν κάτι που κάποιος είχε προσπαθήσει πολύ σκληρά να εξαφανίσει.

Και αυτό σήμαινε ότι η αποκάλυψη της αλήθειας μπορούσε να γίνει πολύ πιο επικίνδυνη απ’ όσο είχαν υπολογίσει.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 6 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️