ΜΕΡΟΣ 3 — Η ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΠΟΥ Η ΛΙΖΑ ΑΝΕΦΕΡΕ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΖΑΚΑΡΙ ΝΑ ΧΛΩΜΙΑΣΕΙ, ΕΝΩ Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕ ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΑ ΝΑ ΤΗ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ

«Τι υπονοείς;» ρώτησε ο Ζάκαρι.

Η φωνή του ήταν σταθερή, αλλά τα μάτια του είχαν καρφωθεί στον φάκελο της Λίζας.

Εκείνη δεν βιάστηκε να απαντήσει.

«Δεν υπονοώ τίποτα, κύριε Κόβινγκτον. Σας ρωτώ αν θυμάστε την ημερομηνία».

Η Άβα πλησίασε τη σκηνή.

«Αυτό είναι γελοίο. Πρόκειται για το πάρτι γενεθλίων μου, όχι για επιχειρηματική συνάντηση».

Η Λίζα γύρισε προς το μέρος της.

«Έχετε δίκιο, κυρία Κόβινγκτον. Δεν είναι επιχειρηματική συνάντηση. Είναι όμως η πρώτη φορά που βρίσκονται συγκεντρωμένοι τόσοι πολλοί άνθρωποι που έχουν ακούσει τη δική σας εκδοχή της ιστορίας».

Η Άβα άνοιξε το στόμα της.

«Πώς τολμάς;»

«Με την ίδια ευκολία με την οποία εσείς με προσκαλέσατε για να γελάσετε μαζί μου».

Μια αναταραχή πέρασε ανάμεσα στους καλεσμένους.

Η Κλόι προσπάθησε να χαμογελάσει.

«Νομίζω ότι υπάρχει κάποια παρεξήγηση. Όλοι ήρθαμε εδώ για να περάσουμε όμορφα».

Η Λίζα στράφηκε προς το μέρος της.

«Φυσικά. Και εγώ θα ήθελα να περάσετε ένα βράδυ που δεν θα ξεχάσετε».

Έβγαλε από τον φάκελο ένα έγγραφο και το κράτησε ψηλά.

«Στις 14 Οκτωβρίου, πριν από τρία χρόνια, η οικογένεια Κόβινγκτον υπέγραψε μια συμφωνία για την αγορά μιας μεγάλης έκτασης γης έξω από το Νάσβιλ. Η συμφωνία χρηματοδοτήθηκε εν μέρει από την εταιρεία του παππού μου».

Ο Έντουαρντ παρέμεινε σιωπηλός.

Η Λίζα συνέχισε:

«Το ακίνητο προοριζόταν για την κατασκευή ενός συγκροτήματος κατοικιών και επαγγελματικών χώρων. Η επένδυση ήταν σημαντική και όλα τα συμβαλλόμενα μέρη συμφώνησαν ότι τα χρήματα θα χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά για την αγορά της γης και τις πρώτες εργασίες».

Ο Ζάκαρι έσφιξε το σαγόνι του.

«Αυτό είναι παλιά υπόθεση».

«Πράγματι», απάντησε η Λίζα. «Και για τρία χρόνια πίστευα ότι θα μπορούσε να λυθεί χωρίς να χρειαστεί να μιλήσω δημόσια».

Έβγαλε ένα δεύτερο έγγραφο.

«Όμως, λίγες εβδομάδες μετά την υπογραφή της συμφωνίας, ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων μεταφέρθηκε σε λογαριασμούς που δεν αναφέρονταν στα αρχικά έγγραφα».

Ένας επιχειρηματίας από το βάθος της αίθουσας συνοφρυώθηκε.

«Μιλάτε για υπεξαίρεση;»

Η Λίζα απάντησε προσεκτικά:

«Μιλώ για συναλλαγές που δεν εξηγήθηκαν ποτέ επαρκώς και για έγγραφα που παρουσιάστηκαν ως γνήσια, ενώ υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι αλλοιώθηκαν».

Η Άβα άρπαξε το μικρόφωνο.

«Αρκετά! Δεν έχεις καμία αρμοδιότητα να μιλάς για τις επιχειρήσεις μας».

Η Λίζα δεν προσπάθησε να της το πάρει πίσω.

«Τότε ίσως πρέπει να εξηγήσετε εσείς στους καλεσμένους γιατί ο πατέρας σας, κύριε Ζάκαρι, είχε ζητήσει γραπτώς να ελεγχθούν οι συγκεκριμένες συναλλαγές λίγες ημέρες πριν πεθάνει».

Το πρόσωπο του Ζάκαρι άλλαξε.

Ο πατέρας του, ο Ρίτσαρντ Κόβινγκτον, είχε πεθάνει από καρδιακή προσβολή πριν από τρία χρόνια. Η οικογένεια είχε ανακοινώσει ότι δεν υπήρχαν εκκρεμότητες στην επιχείρηση και ότι όλες οι υποθέσεις του είχαν τακτοποιηθεί.

Ο Ζάκαρι γνώριζε, ωστόσο, ότι τις τελευταίες εβδομάδες της ζωής του ο πατέρας του ήταν ανήσυχος.

Είχε περάσει νύχτες κλεισμένος στο γραφείο του, μιλούσε συχνά στο τηλέφωνο και είχε ζητήσει από τον γιο του να μην υπογράψει τίποτα χωρίς να διαβάσει κάθε γραμμή.

Μετά τον θάνατό του, η Άβα είχε αναλάβει να συγκεντρώσει τα έγγραφα και να ολοκληρώσει τις εκκρεμότητες.

«Πού βρήκες αυτά τα στοιχεία;» ρώτησε ο Ζάκαρι.

Η Λίζα τον κοίταξε.

«Στο αρχείο που ο πατέρας σας προσπάθησε να προστατεύσει».

Η Άβα πλησίασε περισσότερο.

«Αυτή η γυναίκα λέει ψέματα! Είναι μια οικιακή βοηθός που προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την κατάσταση για να αποκτήσει χρήματα».

Ο Έντουαρντ Ντέιβις σηκώθηκε όρθιος.

«Κυρία Κόβινγκτον, προσέξτε πολύ τι λέτε».

Η φωνή του δεν ήταν δυνατή. Δεν χρειαζόταν να είναι.

«Η εγγονή μου δεν βρίσκεται εδώ για να ζητήσει χρήματα από εσάς. Αν ήθελε να το κάνει, θα είχε ξεκινήσει τη διαδικασία πριν από τρία χρόνια».

Η Άβα γύρισε προς το μέρος του.

«Δεν γνωρίζετε τι έχει συμβεί μέσα στην οικογένειά μου».

«Αυτό είναι αλήθεια», είπε εκείνος. «Γι’ αυτό ήρθαμε με έγγραφα και όχι με φήμες».

Η Λίζα έβγαλε έναν λεπτό φάκελο με διαφανή θήκη.

«Εδώ βρίσκονται οι αρχικές συμβάσεις, τα αντίγραφα των τραπεζικών συναλλαγών και οι εκθέσεις των ανεξάρτητων ελεγκτών που εξέτασαν τα αρχεία».

Ένας από τους καλεσμένους, δικηγόρος γνωστός για τη συμμετοχή του σε μεγάλες εμπορικές υποθέσεις, πλησίασε.

«Μπορώ να δω τα έγγραφα;»

Η Λίζα τού έδωσε ένα αντίγραφο.

Εκείνος το διάβασε προσεκτικά. Στην αρχή το πρόσωπό του παρέμεινε ουδέτερο. Ύστερα συνοφρυώθηκε και γύρισε στην επόμενη σελίδα.

«Αυτές οι υπογραφές…» μουρμούρισε.

Η Άβα έσπευσε προς το μέρος του.

«Τι συμβαίνει;»

Ο δικηγόρος δεν απάντησε αμέσως.

«Θα χρειαστεί να εξετάσω το σύνολο του φακέλου. Αλλά, αν τα αντίγραφα είναι αυθεντικά, υπάρχουν σοβαρά ζητήματα που πρέπει να διερευνηθούν».

Η μουσική είχε σταματήσει.

Οι σερβιτόροι στέκονταν ακίνητοι με τους δίσκους στα χέρια. Οι καλεσμένοι είχαν σχηματίσει έναν μεγάλο κύκλο γύρω από τη σκηνή.

Η Κλόι ψιθύρισε στη Χάρπερ:

«Πρέπει να φύγουμε».

Η Χάρπερ την κοίταξε τρομαγμένη.

«Αν φύγουμε τώρα, θα φανεί σαν να ξέραμε κάτι».

«Και αν μείνουμε, μπορεί να μπλέξουμε».

Η Σαβάνα είχε ήδη βγάλει το κινητό της, αλλά η Κλόι τής έπιασε το χέρι.

«Μην τολμήσεις να τραβήξεις βίντεο».

Στη σκηνή, η Λίζα έβγαλε ένα τελευταίο έγγραφο.

«Αυτό είναι το πιο σημαντικό».

Ο Ζάκαρι κοίταξε την πρώτη σελίδα.

Ήταν μια δήλωση που έφερε την υπογραφή του.

Τη θυμόταν.

Την είχε υπογράψει τρεις ημέρες μετά τον θάνατο του πατέρα του, όταν η μητέρα του τού είχε πει ότι ήταν απαραίτητο να ολοκληρωθεί μια τυπική διαδικασία για να μεταφερθούν οι μετοχές της εταιρείας.

Τότε πίστευε ότι υπέγραφε μια διοικητική εξουσιοδότηση.

Τώρα, όμως, διάβαζε ότι το έγγραφο χρησιμοποιήθηκε ως έγκριση για τη μεταφορά συγκεκριμένων περιουσιακών στοιχείων.

«Δεν ήξερα ότι αυτό ήταν μέσα στα έγγραφα», είπε.

Η Λίζα τον κοίταξε στα μάτια.

«Το πιστεύω».

Η Άβα γύρισε απότομα προς τον γιο της.

«Μην της απαντάς!»

Ο Ζάκαρι δεν την άκουσε.

«Λίζα, αν αυτό είναι αλήθεια, θέλω να μάθω ποιος το έκανε».

Η Λίζα πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Τότε πρέπει να σταματήσετε να ρωτάτε ποιος το έκανε και να αρχίσετε να ρωτάτε ποιος γνώριζε την αλήθεια».

Έβαλε το έγγραφο πάνω στο τραπέζι.

Στην κάτω γωνία υπήρχε μια σημείωση με το χέρι του πατέρα του.

Μόνο έξι λέξεις.

«Μην εμπιστεύεσαι την ίδια σου τη μητέρα».

Ο Ζάκαρι ένιωσε σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος.

Η Άβα είδε τη σημείωση και άπλωσε το χέρι της.

«Δώσε μου αυτό το χαρτί!»

Όμως ο γιος της το τράβηξε μακριά.

«Μαμά… τι σημαίνει αυτό;»

Η Άβα άρχισε να τρέμει.

Και τότε η Λίζα είπε την πρόταση που έκανε όλους τους καλεσμένους να παγώσουν:

«Δεν έχω έρθει για να καταστρέψω την οικογένειά σας. Έχω έρθει για να σας δείξω τι έκανε η οικογένειά σας σε έναν άνθρωπο που δεν μπορούσε πια να υπερασπιστεί τον εαυτό του».

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 4 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️