ΜΕΡΟΣ 7 — «Η γυναίκα που εμφανιζόταν στις φωτογραφίες ήταν υπεύθυνη των αρχείων — και η μαμά μου φοβόταν ότι ήξερε τι είχε συμβεί»
Η γυναίκα λεγόταν Μάρθα.
Για χρόνια είχε εργαστεί στη διοίκηση του Maplewood.
Δεν ήταν γιατρός.
Δεν ήταν νοσοκόμα.
Ήταν αυτή που είχε πρόσβαση στα αρχεία.
Και αυτό την έκανε σημαντική.
Οι ερευνητές είχαν ήδη εντοπίσει αρκετές ασυνέπειες που συνδέονταν με το όνομά της.
«Πιστεύεις ότι άλλαξε τα αρχεία;» ρώτησα.
Ο πράκτορας Μόρις ήταν προσεκτικός.
«Δεν μπορούμε να πούμε κάτι τέτοιο χωρίς αποδείξεις.»
Η μαμά όμως ήξερε κάτι.
«Είχε πρόσβαση σε όλα.»
«Και την είδες πριν φύγεις από το Maplewood;»
«Ναι.»
«Τι σου είπε;»
Η Έλεν έκλεισε τα μάτια.
«Μου είπε ότι έπρεπε να σταματήσω να αντιγράφω έγγραφα.»
Πάγωσα.
«Το ήξερε;»
«Ναι.»
«Και δεν φοβήθηκες;»
«Φοβήθηκα.»
Η μαμά άρχισε να κλαίει.
«Αλλά ήσουν εκεί.»
Κοίταξα το πρόσωπό της.
«Έμμα, ήσουν δύο ετών. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα που θα σε έβαζε σε κίνδυνο.»
Ο πράκτορας Μόρις έσκυψε.
«Τι άλλο σου είπε;»
«Μου είπε ότι μερικές φορές η αλήθεια δεν προστατεύει τους ανθρώπους.»
«Και εσύ;»
«Δεν την πίστεψα.»
Η μαμά σήκωσε το κεφάλι.
«Γι' αυτό κράτησα τα αντίγραφα.»
Ένα από τα κουτιά περιείχε κάτι που δεν είχαμε δει μέχρι τότε.
Ένα μικρό τετράδιο.
Στις πρώτες σελίδες υπήρχαν ονόματα.
Ημερομηνίες.
Σημειώσεις.
Και δίπλα σε κάποια ονόματα υπήρχε ένα μικρό μπλε λουλούδι.
«Τι είναι αυτό;» ρώτησα.
Η μαμά το κοίταξε.
«Τα παιδιά που είχα δει να περνούν από εκεί.»
«Όλα;»
«Όσα μπορούσα να θυμάμαι.»
Ο πράκτορας Μόρις πήρε το τετράδιο.
«Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό.»
Κάτω από το δικό μου όνομα υπήρχε μια ημερομηνία.
Η ημέρα που έφτασα στο Maplewood.
Και δίπλα:
«Αλίσια — ζήτησε να ενημερωθεί αν συμβεί κάτι.»
Ένιωσα τα γόνατά μου να κόβονται.
«Η Αλίσια είχε ζητήσει ενημέρωση;»
Η μαμά έγνεψε.
«Ναι.»
«Άρα κάποιος ήξερε πού ήμουν.»
«Πιθανότατα.»
«Και γιατί δεν ήρθε;»
Κανείς δεν απάντησε.
Ο πράκτορας Μόρις πήρε το τηλέφωνό του.
«Θα ψάξουμε τα πάντα.»
Έπειτα γύρισε προς εμένα.
«Αλλά πρέπει να προετοιμαστείς και για κάτι άλλο.»
«Τι;»
«Μπορεί να μην μπορέσουμε να βρούμε όλες τις απαντήσεις.»
Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα ότι ίσως το παρελθόν μου θα παρέμενε για πάντα μισό.
Όμως εκείνο το βράδυ συνέβη κάτι που δεν περιμέναμε.
Το τηλέφωνο της μαμάς χτύπησε.
Άγνωστος αριθμός.
Σήκωσε.
«Παρακαλώ;»
Άκουσε.
Το πρόσωπό της άλλαξε.
«Ποιος είστε;»
Σιωπή.
«Πού βρήκατε αυτό το όνομα;»
Με κοίταξε.
Έπειτα είπε:
«Δεν καταλαβαίνω.»
Άκουσε για μερικά δευτερόλεπτα ακόμα.
Και τότε το χέρι της άρχισε να τρέμει.
«Όχι…»
Έκλεισε.
«Ποιος ήταν;» ρώτησα.
Η μαμά με κοίταξε.
«Κάποιος που είπε ότι γνώριζε την Αλίσια.»
Το δωμάτιο πάγωσε.
«Τι άλλο είπε;»
Η μαμά ψιθύρισε:
«Είπε ότι η Αλίσια δεν πέθανε αμέσως.»
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 8…
0 comments:
Post a Comment