ΜΕΡΟΣ 6 — «Στη φωτογραφία του Maplewood υπήρχε ένα πρόσωπο που έκανε τον πράκτορα να αλλάξει αμέσως έκφραση»
Η επέμβαση της μητέρας μου αναβλήθηκε για λίγο μέχρι να ολοκληρωθούν οι απαραίτητοι έλεγχοι.
Κι εμείς επιστρέψαμε σπίτι.
Στη σοφίτα.
Δεν είχα ανέβει ποτέ εκεί.
Η μαμά δεν ήθελε.
«Είναι απλώς παλιά πράγματα», μου έλεγε πάντα.
Τώρα ήξερα ότι δεν ήταν.
Ήταν τριάντα χρόνια ιστορίας.
Ο πράκτορας Μόρις και δύο ερευνητές ήρθαν μαζί μας.
Η σοφίτα ήταν γεμάτη κουτιά.
Παλιές φωτογραφίες.
Φακέλους.
Χαρτιά.
Και ένα μεγάλο ξύλινο κιβώτιο στο βάθος.
Η μαμά στάθηκε μπροστά του.
«Εδώ.»
Άνοιξε το καπάκι.
Μύριζε χαρτί και σκόνη.
Μέσα υπήρχαν δεκάδες φάκελοι.
Ονόματα.
Ημερομηνίες.
Παιδικά στοιχεία.
Και φωτογραφίες.
Ο πράκτορας Μόρις άρχισε να εξετάζει τα πάντα.
«Αυτό είναι απίστευτο.»
Η μαμά δεν απάντησε.
Τότε βρήκε έναν μικρό φάκελο.
«Έμμα.»
Τον πήρα.
Πάνω του έγραφε:
Maplewood — 2 ετών.
Άνοιξα τον φάκελο.
Μέσα υπήρχε μια φωτογραφία.
Ένα μικρό κορίτσι.
Εγώ.
Με κοντά μαλλιά.
Με ένα φορεματάκι.
Και ένα βλέμμα που δεν αναγνώριζα.
Κοίταξα το πρόσωπό μου.
Ήταν παράξενο να βλέπεις τον εαυτό σου πριν θυμηθείς τον εαυτό σου.
Όμως τότε παρατήρησα κάτι άλλο.
Στο βάθος της φωτογραφίας υπήρχε μια γυναίκα.
Μισοκρυμμένη πίσω από μια πόρτα.
Η μαμά πλησίασε.
Ο πράκτορας Μόρις πήρε τη φωτογραφία.
Το πρόσωπό του άλλαξε.
«Ποια είναι αυτή;»
Η μαμά κοίταξε.
«Δεν ξέρω.»
Ο πράκτορας έβγαλε μεγεθυντικό φακό.
«Είσαι σίγουρη;»
«Ναι.»
Έπειτα έβγαλε μια άλλη φωτογραφία από το αρχείο.
Και μια τρίτη.
Την τοποθέτησε δίπλα στην πρώτη.
Η ίδια γυναίκα.
Σε διαφορετικές ημέρες.
Στο ίδιο κτίριο.
Πάντα στο βάθος.
«Την έχεις δει ποτέ;» ρώτησε τη μαμά.
«Όχι.»
Ο πράκτορας κοίταξε τον συνεργάτη του.
«Πρέπει να ταυτοποιήσουμε αυτή τη γυναίκα.»
«Γιατί;» ρώτησα.
Ο πράκτορας δίστασε.
«Επειδή εμφανίζεται σε περισσότερα αρχεία απ' όσο θα έπρεπε.»
Ένιωσα ανατριχίλα.
«Τι έκανε;»
«Δεν ξέρουμε ακόμη.»
Τότε η μαμά πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Υπάρχει κάτι που δεν σας είπα.»
Όλοι γύρισαν προς το μέρος της.
«Την είχα δει μία φορά.»
«Πότε;»
«Λίγες ημέρες πριν φύγεις από το Maplewood.»
Ο πράκτορας πλησίασε.
«Τι συνέβη;»
Η μαμά κοίταξε το πάτωμα.
«Μου είπε να μην κάνω ερωτήσεις.»
«Γιατί;»
«Δεν ξέρω.»
«Τι άλλο;»
Η μαμά έσφιξε τα χέρια της.
«Μου είπε ότι κάποια παιδιά δεν έπρεπε να βρεθούν ποτέ στο αρχείο.»
Η σιωπή ήταν απόλυτη.
«Τι σημαίνει αυτό;» ρώτησα.
Η μαμά με κοίταξε.
«Δεν ήξερα.»
Ο πράκτορας Μόρις πήρε τη φωτογραφία.
«Τώρα πρέπει να βρούμε ποια είναι αυτή.»
Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό του.
Άκουσε για λίγα δευτερόλεπτα.
Το πρόσωπό του σκλήρυνε.
«Εντάξει. Μείνετε εδώ.»
Έκλεισε.
«Τι έγινε;»
Με κοίταξε.
«Βρήκαν το όνομα της γυναίκας.»
«Ποια είναι;»
Ο πράκτορας δεν απάντησε αμέσως.
Ύστερα είπε:
«Κάποια που συνδεόταν άμεσα με το Maplewood.»
Η μαμά ψιθύρισε:
«Ποια;»
Ο πράκτορας κοίταξε τη φωτογραφία.
«Η υπεύθυνη των αρχείων.»
Και τότε κατάλαβα ότι η αλλοίωση των φακέλων ίσως δεν ήταν απλώς ένα οικονομικό σκάνδαλο.
Κάποιος είχε ελέγξει ποια παιδιά θα θυμούνταν το παρελθόν τους.
Και ποια όχι.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…
0 comments:
Post a Comment