ΜΕΡΟΣ 5 — «Ο πράκτορας είπε ότι δεν είχαν αλλάξει μόνο το όνομά μου — είχαν εξαφανίσει στοιχεία για τη βιολογική μου οικογένεια»
«Τι σημαίνει αυτό;»
Ο πράκτορας Μόρις κάθισε απέναντί μου.
«Δεν έχουμε ακόμη όλα τα στοιχεία.»
Αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που ήθελα να ακούσω.
«Τότε τι ξέρετε;»
«Ξέρουμε ότι κάποια παιδιά του Maplewood είχαν αρχεία που δεν ταίριαζαν μεταξύ τους.»
«Και εγώ;»
«Το αρχικό σου αρχείο περιείχε περισσότερες πληροφορίες από αυτές που εμφανίζονται στα μεταγενέστερα έγγραφα.»
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
«Τι πληροφορίες;»
Ο πράκτορας άνοιξε τον φάκελό του.
«Υπάρχουν ενδείξεις ότι υπήρχαν συγγενείς που είχαν προσπαθήσει να εντοπίσουν εσένα μετά το ατύχημα.»
Κοίταξα τη μαμά.
Εκείνη έμεινε ακίνητη.
«Το ήξερες;»
«Όχι έτσι», είπε αμέσως.
«Τι ήξερες;»
«Ήξερα ότι υπήρχαν συγγενείς. Δεν ήξερα αν είχαν προσπαθήσει να σε βρουν αργότερα.»
Ο πράκτορας συμφώνησε.
«Αυτό ακριβώς προσπαθούμε να εξακριβώσουμε.»
Ξαφνικά το παρελθόν μου δεν ήταν πλέον μια κενή σελίδα.
Ήταν ένας φάκελος γεμάτος ερωτήσεις.
Κάποιος ίσως με έψαχνε.
Κάποιος ίσως πίστευε ότι χάθηκα για πάντα.
Κάποιος μπορεί να είχε ζήσει τριάντα χρόνια χωρίς να ξέρει πού βρίσκομαι.
«Θέλω να μάθω.»
Η μαμά μου έπιασε το χέρι.
«Και θα μάθεις.»
Ο πράκτορας Μόρις εξήγησε ότι θα έπαιρναν τα αρχεία της Έλεν από τη σοφίτα και θα τα συνέκριναν με όσα υπήρχαν στα κρατικά αρχεία.
Η διαδικασία θα χρειαζόταν χρόνο.
Αλλά ίσως μπορούσε να δώσει απαντήσεις.
Η μαμά χαμογέλασε αχνά.
«Έπρεπε να τα είχα δώσει νωρίτερα.»
«Ίσως», είπα.
Με κοίταξε.
«Είσαι θυμωμένη;»
Σκέφτηκα την ερώτηση.
«Είμαι πληγωμένη.»
Έγνεψε.
«Το καταλαβαίνω.»
«Αλλά δεν είμαι θυμωμένη μαζί σου.»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Γιατί;»
«Γιατί τώρα καταλαβαίνω ότι φοβόσουν.»
Έσκυψε το κεφάλι.
«Παρ' όλα αυτά, θα ήθελα να μου το είχες πει.»
«Κι εγώ.»
Μείναμε για λίγο σιωπηλές.
Ύστερα η Πατρίσια εμφανίστηκε στην πόρτα.
«Συγγνώμη που διακόπτω.»
Γυρίσαμε.
«Η επέμβαση πρέπει να προγραμματιστεί ξανά. Ο χειρουργός περιμένει.»
Η μαμά την κοίταξε.
«Α, σωστά.»
Εγώ γέλασα.
«Δεν γίνεται να ξεχάσουμε ότι ήρθαμε εδώ για το γόνατό σου.»
Η μαμά γέλασε κι εκείνη.
Για λίγα λεπτά, όλα έμοιαζαν ξανά φυσιολογικά.
Όμως πριν βγει ο πράκτορας Μόρις, γύρισε προς το μέρος μου.
«Έμμα.»
«Ναι;»
«Αν τα στοιχεία που έχει η μητέρα σου είναι τόσο πλήρη όσο πιστεύουμε, μπορεί να αλλάξουν πολλά.»
«Για μένα;»
«Για σένα. Και για άλλους.»
Κοίταξα τη μαμά.
Το μικρό μπλε λουλούδι φαινόταν ξανά κάτω από το μανίκι της.
Για τριάντα χρόνια νόμιζα ότι ήταν απλώς ένα τατουάζ.
Τώρα ήξερα ότι ήταν ένα σημάδι μιας ζωής που είχε κρυφτεί.
Και ίσως…
Ήταν το κλειδί για να επιστρέψουν σε δεκάδες ανθρώπους οι ζωές που τους είχαν κλέψει τα χαρτιά.
Όμως πριν φύγει, ο πράκτορας Μόρις πρόσθεσε κάτι.
«Υπάρχει μία ακόμη φωτογραφία που θέλω να δω.»
«Ποια;» ρώτησε η μαμά.
«Τη φωτογραφία που δείχνει την πρώτη ημέρα της Έμμα στο Maplewood.»
Η μαμά πάγωσε.
«Έχω μία.»
«Πού;»
Η Έλεν κοίταξε εμένα.
«Στη σοφίτα.»
Ο πράκτορας πήρε βαθιά ανάσα.
«Τότε πρέπει να τη βρούμε.»
Γιατί, σύμφωνα με τα νέα στοιχεία, στη συγκεκριμένη φωτογραφία μπορεί να υπήρχε κάποιος που δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…
0 comments:
Post a Comment