ΜΕΡΟΣ 4 — «Άνοιξα τον φάκελο που περίμενε τριάντα χρόνια και διάβασα τα πρώτα λόγια της γυναίκας που με γέννησε»

«Αγαπημένη μου Έμμα…»

Δεν μπορούσα να συνεχίσω.

Έκλεισα τα μάτια.

Για τριάντα δύο χρόνια πίστευα ότι η ιστορία της ζωής μου ξεκινούσε από τη στιγμή που με πήρε αγκαλιά η Έλεν.

Και ξαφνικά υπήρχε μια γυναίκα πριν από εκείνη.

Μια γυναίκα που ήξερε το όνομά μου.

Που με αγαπούσε.

Που είχε αφήσει ένα γράμμα για μια κόρη που ίσως δεν θα ξαναέβλεπε ποτέ.

Συνέχισα.

Τα λόγια της ήταν απλά.

Δεν κατηγορούσαν κανέναν.

Δεν απαιτούσαν τίποτα.

Έλεγε μόνο ότι ήθελε να ξέρω πως με αγαπούσε από την πρώτη στιγμή.

Ότι τίποτα από όσα είχαν συμβεί δεν ήταν δικό μου λάθος.

Ότι ήμουν η μεγαλύτερη χαρά της ζωής της.

Ότι ήλπιζε να μεγαλώσω σε ένα ασφαλές σπίτι.

Να γελάω.

Να έχω ανθρώπους που θα με αγαπούσαν.

Και μετά διάβασα μια φράση που με διέλυσε.

«Αν σε έχει μεγαλώσει κάποια άλλη οικογένεια, ελπίζω να σε αγάπησε με όλα όσα είχε.»

Σταμάτησα.

Κοίταξα τη μαμά.

Η Έλεν έκλαιγε.

«Πώς λεγόταν;» ρώτησα.

Η μαμά δεν απάντησε αμέσως.

Έπειτα είπε:

«Αλίσια.»

Ψιθύρισα το όνομα.

Αλίσια.

Η βιολογική μου μητέρα.

Μια γυναίκα που δεν θυμόμουν.

Και όμως, somehow, είχα κρατήσει μέσα μου τα λόγια της για όλη μου τη ζωή χωρίς να το ξέρω.

Διάβασα το γράμμα ξανά.

Έλεγε ότι αν μεγάλωνα με άλλη οικογένεια, δεν θα έπρεπε ποτέ να αισθανθώ ότι η αγάπη της πρώτης μου μητέρας ακυρωνόταν.

Και ότι η οικογένεια που θα με μεγάλωνε θα ήταν η οικογένειά μου.

«Ακούγεται σαν να ήταν καλός άνθρωπος», ψιθύρισα.

Η Έλεν σκούπισε τα μάτια της.

«Ήταν.»

«Τη γνώρισες;»

«Ναι.»

Η καρδιά μου σφίχτηκε.

«Πώς ήταν;»

Η μαμά πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Φοβισμένη. Αλλά πολύ δυνατή.»

Κοίταξα το γράμμα.

«Γιατί δεν μου είπες ποτέ το όνομά της;»

«Δεν ήξερα αν ήθελες να ψάξεις.»

«Και τώρα;»

«Τώρα είσαι αρκετά μεγάλη για να αποφασίσεις μόνη σου.»

Έμεινα σιωπηλή.

Δεν ένιωθα ότι ήθελα να αντικαταστήσω τη μητέρα μου.

Δεν ένιωθα ότι ήθελα να εγκαταλείψω την οικογένειά μου.

Ήθελα απλώς να καταλάβω.

Από πού ήρθα.

Ποια ήταν η Αλίσια.

Τι είχε συμβεί εκείνο το βράδυ.

Γιατί οι γονείς μου είχαν πεθάνει.

Και πώς βρέθηκα στο Maplewood.

Ο πράκτορας Μόρις είπε ότι το γράμμα μπορούσε να αποτελέσει σημαντικό στοιχείο.

Αλλά εγώ δεν το έβλεπα ως αποδεικτικό στοιχείο.

Το έβλεπα ως το μοναδικό πράγμα που μου είχε αφήσει η γυναίκα που με γέννησε.

Το κράτησα κοντά στο στήθος μου.

«Μαμά;»

«Ναι;»

«Δεν πάω πουθενά.»

Με κοίταξε.

«Το ξέρω.»

«Σε αγαπώ.»

Έκλαψε.

«Κι εγώ.»

Για πρώτη φορά, κατάλαβα κάτι που θα έπρεπε να είχα καταλάβει πολύ νωρίτερα.

Δεν υπήρχε λόγος να διαλέξω.

Η Αλίσια ήταν η πρώτη μου μητέρα.

Η Έλεν ήταν η μητέρα που με μεγάλωσε.

Η μία μου έδωσε τη ζωή.

Η άλλη μου έδωσε ολόκληρη την παιδική μου ηλικία.

Και οι δύο αγάπες ήταν αληθινές.

Όμως υπήρχε ένα πρόβλημα.

Ο πράκτορας Μόρις δεν είχε τελειώσει.

«Έμμα», είπε, «υπάρχει κάτι ακόμη που πρέπει να γνωρίζεις.»

Σήκωσα το κεφάλι.

«Τι;»

«Το όνομά σου δεν ήταν το μόνο πράγμα που άλλαξε στα αρχεία του Maplewood.»

Πάγωσα.

«Τι άλλο άλλαξε;»

Ο πράκτορας κοίταξε τον φάκελο.

«Τη σύνδεσή σου με την οικογένειά σου.»

Η καρδιά μου σταμάτησε σχεδόν.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 5 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️