ΜΕΡΟΣ 3 — «Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΤΗΣ ΕΛΕΙΠΑ — ΑΛΛΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΦΡΑΣΗ ΑΚΟΥΣΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΠΟΤΕ»
«Μπαμπά, θέλω να έρθεις.»
Η καρδιά μου χτύπησε δυνατά.
Ήταν η πρόσκληση που περίμενα.
Για εβδομάδες.
Αλλά δεν είπα αμέσως «ναι».
«Είσαι σίγουρη;»
«Ναι.»
«Δεν θέλω να έρθω και να σας αναστατώσω.»
«Δεν θα μας αναστατώσεις.»
Η φωνή της έσπασε.
«Εγώ θέλω να έρθεις.»
Έκλεισα τα μάτια.
«Εντάξει.»
Πήγα το απόγευμα.
Αυτή τη φορά χτύπησα την πόρτα.
Και περίμενα.
Η κόρη μου άνοιξε.
Το χαμόγελό της ήταν διαφορετικό.
Αληθινό.
Με αγκάλιασε.
«Μου έλειψες.»
«Κι εσύ.»
Ο εγγονός μου ήρθε τρέχοντας.
«Παππού!»
Και με αγκάλιασε τόσο δυνατά που σχεδόν έχασα την ισορροπία μου.
Γέλασα.
«Τι έπαθες εσύ;»
«Πού ήσουν τόσο καιρό;»
Κοίταξα την κόρη μου.
Δεν είπε τίποτα.
Καθίσαμε όλοι μαζί.
Αυτή τη φορά κανείς δεν κοίταζε το τηλέφωνο.
Κανείς δεν κοιτούσε το ρολόι.
Και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, ένιωσα ότι ήμουν πραγματικά ευπρόσδεκτος.
Μετά το φαγητό, η κόρη μου μου ζήτησε να μείνω λίγο.
Ο εγγονός μου πήγε στο δωμάτιό του.
Ο γαμπρός μου έμεινε στην κουζίνα.
Η κόρη μου κάθισε απέναντί μου.
«Μπαμπά…»
«Ναι;»
«Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη.»
«Για τι;»
Χαμήλωσε το βλέμμα.
«Για εκείνη τη μέρα.»
Δεν απάντησα.
«Δεν κατάλαβα τι σου κάναμε.»
«Δεν κάνατε κάτι τρομερό.»
«Το ξέρω.»
Σήκωσε το βλέμμα.
«Αλλά σε κάναμε να νιώσεις ότι δεν σε θέλουμε.»
«Έτσι ένιωσα.»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Δεν ήθελα ποτέ να νιώσεις έτσι.»
«Το ξέρω.»
«Απλώς…»
Σταμάτησε.
«Απλώς τι;»
«Είχαμε συνηθίσει να θεωρούμε δεδομένο ότι θα είσαι εκεί.»
Αυτή η φράση με χτύπησε.
Όχι σαν προσβολή.
Σαν αλήθεια.
«Κάθε φορά που ερχόσουν, ήξερα ότι θα είσαι εδώ. Κάθε Κυριακή. Κάθε γιορτή. Κάθε γενέθλιο.»
Χαμογέλασε πικρά.
«Και επειδή ήσουν πάντα εκεί, σταματήσαμε να καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό ήταν.»
Έπιασα το χέρι της.
«Κι εγώ σταμάτησα να καταλαβαίνω ότι έπρεπε να σας αφήσω να μεγαλώσετε.»
«Όχι, μπαμπά.»
«Ναι.»
«Δεν ήσουν βάρος.»
«Αλλά εκείνη τη μέρα ένιωσα έτσι.»
Τα δάκρυά της έπεσαν.
«Και εγώ ντράπηκα όταν έφυγες.»
Για λίγο δεν μιλήσαμε.
Μετά μου είπε κάτι που δεν περίμενα.
«Ο μικρός σε περίμενε την επόμενη Κυριακή.»
«Τι;»
«Κάθε Κυριακή ρωτούσε αν θα έρθεις.»
Ένιωσα το στήθος μου να σφίγγεται.
«Γιατί δεν μου τηλεφώνησε;»
«Νόμιζε ότι ήσουν θυμωμένος.»
Έκλεισα τα μάτια.
Τότε κατάλαβα.
Μερικές φορές η σιωπή δεν σημαίνει αδιαφορία.
Μπορεί να σημαίνει ότι και οι δύο άνθρωποι περιμένουν ο ένας τον άλλον να κάνει το πρώτο βήμα.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…
0 comments:
Post a Comment