ΜΕΡΟΣ 3 — «Ο Matthew άνοιξε το τελευταίο ημερολόγιο και μου αποκάλυψε τι πραγματικά εννοούσε όταν είπε “έπεσε στην παγίδα μου” — όμως η τελευταία σελίδα με έκανε να φύγω από το σπίτι»

Ο Matthew κάθισε απέναντί μου.

Ανάμεσά μας βρισκόταν το παλιό ξύλινο μπαούλο.

Τα ημερολόγια ήταν ανοιχτά στο πάτωμα.

— Θέλεις να σου εξηγήσω; ρώτησε.

Γέλασα πικρά.

— Μετά από τόσα χρόνια, νομίζω ότι μου το χρωστάς.

Πήρε το πρώτο ημερολόγιο.

— Από μικρή φοβόσουν την αποτυχία.

— Αυτό δεν σου έδινε το δικαίωμα να αποφασίζεις για μένα.

— Το ξέρω τώρα.

— Τώρα;

Με κοίταξε.

— Τότε δεν το ήξερα.

Άνοιξε μια σελίδα.

— Θυμάσαι την αίτηση για το θερινό πρόγραμμα;

— Ναι.

— Είχες αποφασίσει να μην τη στείλεις.

— Και εσύ την έστειλες.

— Ναι.

— Χωρίς να με ρωτήσεις.

— Ναι.

Σηκώθηκα όρθια.

— Και περίμενες να σε ευχαριστήσω;

— Όχι.

— Τότε τι περίμενες;

Κατέβασε το βλέμμα.

— Περίμενα κάποια μέρα να μη χρειάζεσαι εμένα για να κάνεις το ίδιο πράγμα.

Η απάντηση με σταμάτησε.

Δεν ήθελα να τη δεχτώ.

Αλλά δεν μπορούσα να την αγνοήσω.

---

— Γιατί το έλεγες «παγίδα»; ρώτησα.

Ο Matthew πήρε μια βαθιά ανάσα.

— Επειδή κάθε φορά που πίστευες ότι πήρες μια ευκαιρία από τύχη, εγώ ήξερα ότι είχα βοηθήσει να φτάσει στα χέρια σου.

— Άρα ήταν παγίδα.

— Ναι.

— Και το θεωρούσες αστείο;

— Όχι.

— Τότε γιατί το είπες έτσι;

Δεν απάντησε αμέσως.

Μετά είπε:

— Μιλούσα με τον πατέρα μου.

— Τι του είπες;

Ο Matthew έκλεισε τα μάτια.

— «Έπεσε κατευθείαν στην παγίδα μου.»

Ένιωσα ξανά εκείνο το κάψιμο στο στήθος.

— Και μετά;

— «Το σχέδιό μου πρόκειται να πετύχει.»

— Τι σχέδιο;

Με κοίταξε.

— Να φτάσεις σε ένα σημείο όπου δεν θα χρειάζεσαι πλέον κανέναν να σε σπρώχνει.

Σιωπή.

— Και τότε;

— Τότε θα σταματούσα.

---

Έβγαλε ένα τελευταίο τετράδιο.

Ήταν σχεδόν άδειο.

Στην πρώτη σελίδα υπήρχε μόνο μία πρόταση:

«Όταν η Ashley πιστέψει επιτέλους ότι δεν με χρειάζεται πλέον, η δουλειά μου θα έχει τελειώσει.»

Διάβασα τη φράση δύο φορές.

— Αυτό είναι το σχέδιό σου;

— Ναι.

— Δηλαδή ο γάμος μας ήταν μέρος του σχεδίου;

Το πρόσωπό του άλλαξε.

— Όχι.

— Είσαι σίγουρος;

— Ashley, σε αγάπησα πριν καν καταλάβω ότι ήμουν ερωτευμένος μαζί σου.

— Και πώς να το ξέρω;

Δεν είχε απάντηση.

---

Πήγα προς την πόρτα.

— Πού πας;

— Δεν ξέρω.

— Ashley...

— Μην με ακολουθήσεις.

Σταμάτησε.

Και αυτή τη φορά έκανε κάτι που δεν είχε κάνει ποτέ.

Με άφησε να φύγω.

---

Έμεινα σε ένα μικρό ξενοδοχείο.

Για πρώτη φορά χωρίς τον Matthew.

Χωρίς να ξέρω τι θα κάνω την επόμενη ημέρα.

Χωρίς κάποιον να μου πει:

«Κάνε αυτό.»

Ή:

«Μην το κάνεις.»

Κάθισα στο κρεβάτι και κοίταξα το τηλέφωνό μου.

Είχα δεκάδες αναπάντητες κλήσεις.

Δεν απάντησα.

Το επόμενο πρωί πήρα μια απόφαση.

Θα έβλεπα τι μπορούσα να κάνω χωρίς εκείνον.

Όχι για να τον τιμωρήσω.

Αλλά για να μάθω αν ήξερα πραγματικά να στέκομαι μόνη μου.

---

Τις επόμενες εβδομάδες ξεκίνησα θεραπεία.

Ο Matthew επίσης.

Δεν μέναμε μαζί.

Μιλούσαμε μόνο όταν ήταν απαραίτητο.

Κάθε φορά που τον έβλεπα, ένιωθα δύο αντίθετα πράγματα.

Θυμό.

Και αγάπη.

Και τα δύο μπορούσαν να υπάρχουν ταυτόχρονα.

Αυτό ήταν το πιο δύσκολο μάθημα.

---

Μια μέρα, στη θεραπεία, η ψυχολόγος με ρώτησε:

— Αν ο Matthew δεν είχε στείλει ποτέ εκείνη την αίτηση, τι θα είχε συμβεί;

Σκέφτηκα.

— Ίσως να μην είχα πάει.

— Και;

— Ίσως να το μετάνιωνα.

— Και;

— Ίσως να μάθαινα να ζω με αυτό.

Η ψυχολόγος χαμογέλασε.

— Αυτό ακριβώς σου έλειψε.

— Τι;

— Το δικαίωμα να αποτύχεις.

Έμεινα σιωπηλή.

Για πρώτη φορά κατάλαβα ότι ο Matthew δεν μου είχε κλέψει μόνο τον φόβο.

Μου είχε κλέψει και την ελευθερία να επιλέγω τι θα κάνω μαζί του.

Και αυτό ήταν κάτι που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε.

---

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 4 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️