ΜΕΡΟΣ 4 — «Για πρώτη φορά ο Matthew δεν προσπάθησε να με σώσει — όταν πήρα μια απόφαση που εκείνος θεωρούσε καταστροφική, περίμενα να παρέμβει, αλλά έκανε κάτι που δεν περίμενα»

Πέρασαν μήνες.

Δεν ήταν εύκολοι.

Ούτε για μένα.

Ούτε για τον Matthew.

Αρχίσαμε να μιλάμε ξανά, αλλά διαφορετικά.

Στην αρχή κάθε συζήτηση ήταν δύσκολη.

— Πώς είσαι; ρωτούσε.

— Καλά.

— Θες να...

Σταματούσε.

Έπειτα διόρθωνε τον εαυτό του.

— Ξέχασα. Δεν θα σου πω τι να κάνεις.

Μερικές φορές γελούσα.

Άλλες φορές όχι.

Αλλά έβλεπα την προσπάθειά του.

---

Ένα απόγευμα του ανακοίνωσα ότι ήθελα να αφήσω τη δουλειά μου και να ξεκινήσω μια μικρή εκδοτική εταιρεία.

Ο Matthew πάγωσε.

— Ashley...

Περίμενα.

Ήξερα τι θα έλεγε.

«Είναι επικίνδυνο.»

«Σκέψου το ξανά.»

«Μπορείς να βρεις κάτι πιο ασφαλές.»

Όμως εκείνος πήρε μια ανάσα.

— Εσύ τι πιστεύεις;

— Πιστεύω ότι θα είναι δύσκολο.

— Και πάλι θέλεις να το κάνεις;

— Ναι.

Έγνεψε.

— Τότε θα το κάνεις.

Έμεινα άφωνη.

— Δεν θα μου πεις ότι είναι λάθος;

— Νομίζω ότι είναι λάθος.

Γέλασα.

— Τότε γιατί δεν προσπαθείς να με σταματήσεις;

Με κοίταξε στα μάτια.

— Επειδή το ότι πιστεύω πως κάνεις λάθος δεν σημαίνει ότι έχω δικαίωμα να αποφασίσω για σένα.

Αυτή η φράση ήταν ίσως η μεγαλύτερη αλλαγή που είχα δει ποτέ στον Matthew.

---

Άρχισα τη δουλειά.

Απέτυχα σε αρκετά πράγματα.

Έχασα χρήματα.

Έκανα λάθος συμφωνίες.

Υπέγραψα ένα συμβόλαιο που αργότερα μετάνιωσα.

Και κάθε φορά που κάτι πήγαινε στραβά, ένιωθα την παλιά μου ανάγκη.

Ήθελα κάποιος να έρθει και να διορθώσει τα πάντα.

Μια νύχτα τηλεφώνησα στον Matthew.

— Δεν μπορώ να το κάνω.

Υπήρξε σιωπή.

— Θες να έρθω;

Έκλεισα τα μάτια.

Παλιά θα έλεγα ναι.

Τώρα απάντησα:

— Όχι.

— Εντάξει.

— Απλώς ήθελα να σου μιλήσω.

— Τότε μίλησέ μου.

Και μιλήσαμε για δύο ώρες.

Δεν μου έδωσε λύση.

Δεν άνοιξε κανέναν υπολογιστή.

Δεν πήρε κανένα τηλέφωνο.

Απλώς άκουσε.

Για πρώτη φορά, ο Matthew δεν περπατούσε μπροστά μου.

Περπατούσε δίπλα μου.

---

Μερικούς μήνες αργότερα, ήρθε η πρώτη μεγάλη επιτυχία.

Ένας εκδότης ενδιαφέρθηκε για ένα βιβλίο που είχα γράψει.

Το συμβόλαιο ήταν μεγάλο.

Τόσο μεγάλο που τα χέρια μου έτρεμαν.

Ο Matthew ήταν δίπλα μου.

— Τι θα κάνεις; ρώτησε.

— Θα το υπογράψω.

— Είσαι σίγουρη;

Τον κοίταξα.

— Ναι.

Χαμογέλασε.

— Τότε είμαι περήφανος για σένα.

Δεν είπε:

«Εγώ το έκανα.»

Δεν είπε:

«Σου είχα πει ότι μπορείς.»

Απλώς είπε:

— Είμαι περήφανος για σένα.

Και για πρώτη φορά πίστεψα ότι το εννοούσε χωρίς να προσπαθεί να πάρει κανένα κομμάτι από τη νίκη μου.

---

Όμως η πραγματική δοκιμασία ήρθε λίγες εβδομάδες αργότερα.

Ο Matthew μου ζήτησε να τον συναντήσω.

Πήγα.

Κάθισε απέναντί μου.

— Θέλω να σου πω κάτι.

— Τι;

— Ίσως δεν πρέπει να ξαναπαντρευτούμε.

Η καρδιά μου σταμάτησε.

— Τι;

— Όχι τώρα.

— Γιατί;

— Γιατί θέλω, αν κάποτε ξαναγίνουμε σύζυγοι, να μη γίνει επειδή φοβάσαι να με χάσεις.

Δεν ήξερα τι να απαντήσω.

— Και αν δεν σε θέλω ποτέ ξανά;

Χαμογέλασε θλιμμένα.

— Τότε θα πρέπει να μάθω να το αποδεχτώ.

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.

Για πρώτη φορά, η αγάπη του δεν απαιτούσε αποτέλεσμα.

Και ίσως εκείνη ακριβώς τη στιγμή άρχισα να τον εμπιστεύομαι ξανά.

---

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 5 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️