ΜΕΡΟΣ 8 — ΤΟ ΔΩΡΟ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΜΑΝΤΙ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ

Οι επισκέψεις μας στο νοσοκομείο έγιναν μέρος της εβδομάδας μας.

Η Έλι πήγαινε μετά το σχολείο όταν μπορούσαμε, και κάθε φορά έφερνε μαζί της μια ζωγραφιά ή μια ιστορία. Ο Ρίτσαρντ δεν είχε πια τη δύναμη να μιλά για πολλή ώρα, αλλά την άκουγε προσεκτικά.

Μια μέρα, η Έλι τού είπε ότι είχε πάρει καλό βαθμό σε ένα τεστ μαθηματικών.

«Η μαμά σου θα ήταν περήφανη», της είπε.

«Και ο μπαμπάς;»

«Και ο μπαμπάς».

Η μικρή χαμογέλασε.

Σιγά σιγά, άρχισε να του μιλά για τους γονείς της χωρίς να φοβάται ότι θα τον στενοχωρήσει. Του περιέγραφε πώς ο Ντάνιελ της έφτιαχνε μικρά ξύλινα παιχνίδια και πώς η Κλερ τραγουδούσε όταν μαγείρευε.

Ο Ρίτσαρντ άκουγε με τα μάτια κλειστά, σαν να προσπαθούσε να αποθηκεύσει κάθε ανάμνηση.

Η Μέρεντιθ και ο Νάθαν άρχισαν επίσης να γίνονται μέρος της καθημερινότητάς μας. Η Μέρεντιθ επισκεπτόταν την Έλι στο σχολείο, με την άδεια της δασκάλας, και ο Νάθαν τη βοηθούσε να διαλέξει βιβλία για να διαβάζει το βράδυ.

Δεν ήταν όλα τέλεια.

Υπήρχαν στιγμές που η Έλι θύμωνε επειδή δεν καταλάβαινε γιατί η οικογένεια της μητέρας της είχε μείνει μακριά τόσα χρόνια. Υπήρχαν φορές που η Μέρεντιθ έκλαιγε όταν άκουγε ένα τραγούδι που της θύμιζε την Κλερ.

Δεν προσποιηθήκαμε ότι μπορούσαμε να διαγράψουμε το παρελθόν.

Προσπαθούσαμε απλώς να χτίσουμε κάτι καλύτερο πάνω στα ερείπιά του.

Ένα απόγευμα, ο Ρίτσαρντ ζήτησε να μιλήσει μαζί μου ιδιαιτέρως.

Η Έλι έμεινε με τη Μέρεντιθ στον διάδρομο.

«Θέλω να βεβαιωθώ ότι τα έγγραφα του εκπαιδευτικού ταμείου είναι σωστά», είπε. «Ο δικηγόρος μου θα σας εξηγήσει τα πάντα. Δεν θέλω να έχετε καμία αμφιβολία για το τι δικαιούται η Έλι».

«Θα τα ελέγξω όλα με ανεξάρτητο δικηγόρο», απάντησα.

«Φυσικά. Δεν θέλω να εξαρτάται από εμένα ούτε να χρειάζεται να ζητήσει άδεια από κάποιον για να χρησιμοποιήσει τα χρήματά της όταν μεγαλώσει».

Αυτή ήταν η πρώτη φορά που τον άκουσα να μιλά χωρίς να προσπαθεί να ελέγξει την κατάσταση.

«Γιατί τώρα;» τον ρώτησα. «Γιατί δεν το έκανες νωρίτερα;»

Χαμήλωσε το βλέμμα.

«Επειδή για χρόνια πίστευα ότι αν έδινα χρήματα στην Κλερ, θα ήταν σαν να παραδεχόμουν ότι είχε δίκιο. Ήμουν τόσο απασχολημένος να προστατεύω την περηφάνια μου, που ξέχασα να προστατεύσω την οικογένειά μου».

Δεν του είπα ότι τον συγχωρούσα.

Αλλά άκουσα.

Τις επόμενες ημέρες, τα έγγραφα εξετάστηκαν από δικηγόρο. Το εκπαιδευτικό ταμείο ιδρύθηκε με σαφείς όρους, ώστε να ανήκει στην Έλι και να χρησιμοποιηθεί για την εκπαίδευση και τις ανάγκες της όταν θα μεγάλωνε. Δεν υπήρχε κανένας όρος που να απαιτούσε να επισκέπτεται τον Ρίτσαρντ ή να του δείχνει ευγνωμοσύνη.

Αυτό είχε σημασία για μένα.

Η βοήθεια έπρεπε να είναι βοήθεια, όχι τρόπος ελέγχου.

Όταν εξήγησα στην Έλι ότι θα είχε χρήματα για τις μελλοντικές σπουδές της, δεν ενθουσιάστηκε όσο περίμενα.

«Δηλαδή θα μπορώ να πάω στο πανεπιστήμιο;» ρώτησε.

«Αν αυτό θελήσεις όταν μεγαλώσεις, θα έχεις περισσότερες επιλογές».

Σκέφτηκε για λίγο.

«Μπορώ να γίνω δασκάλα;»

«Φυσικά».

Χαμογέλασε.

«Θέλω να βοηθάω τα παιδιά που νιώθουν μόνα τους».

Την αγκάλιασα.

«Τότε θα είσαι μια υπέροχη δασκάλα».

Εκείνο το βράδυ, έβγαλα το διαμαντένιο δαχτυλίδι από το χρηματοκιβώτιο όπου το είχα φυλάξει. Το έβαλα μέσα σε ένα μικρό κουτί μαζί με το γράμμα της Ελεονώρας.

Δεν ήθελα η Έλι να το βλέπει σαν σύμβολο πλούτου.

Ήθελα να γνωρίζει την ιστορία του.

Ήταν ένα δαχτυλίδι που είχε περάσει από μια οικογένεια γεμάτη αγάπη, λάθη, υπερηφάνεια και σιωπή. Η αξία του δεν βρισκόταν μόνο στο διαμάντι, αλλά στην επιθυμία μιας γυναίκας να αφήσει κάτι στην εγγονή της.

Όταν το έδειξα στην Έλι, εκείνη το κοίταξε για λίγο και μετά έκλεισε το κουτί.

«Δεν χρειάζεται να το φοράω για να θυμάμαι τη μαμά, έτσι;»

«Όχι, αγάπη μου».

«Τότε θα το κρατήσω ασφαλές μέχρι να μεγαλώσω».

Έτσι ακριβώς κάναμε.

Λίγες ημέρες αργότερα, η κατάσταση του Ρίτσαρντ επιδεινώθηκε. Οι γιατροί μάς ενημέρωσαν ότι έπρεπε να προετοιμαστούμε για το ενδεχόμενο να μην είχε πολύ χρόνο.

Όταν επισκεφθήκαμε το δωμάτιό του, κρατούσε τη ζωγραφιά της Έλι με το σπίτι και την ανοιχτή πόρτα.

«Θέλω να σου ζητήσω κάτι», είπε στη μικρή.

Η Έλι πλησίασε.

«Τι;»

«Θέλω να συνεχίσεις να είσαι το καλό παιδί που είσαι. Να μη νομίσεις ποτέ ότι τα χρήματα κάνουν κάποιον καλύτερο άνθρωπο».

Η Έλι έγνεψε σοβαρά.

«Η γιαγιά μού το έχει πει ήδη».

Ο Ρίτσαρντ χαμογέλασε.

«Τότε έχεις μια πολύ καλή γιαγιά».

Με κοίταξε και για πρώτη φορά δεν είδα ούτε υπερηφάνεια ούτε άμυνα στα μάτια του.

Μόνο λύπη.

«Μακάρι να είχα ανοίξει εκείνη την πόρτα», ψιθύρισε.

Δεν του είπα ότι όλα είχαν διορθωθεί.

Δεν είχαν.

Αλλά του έσφιξα για λίγο το χέρι.

Ήταν το μόνο που μπορούσα να του προσφέρω εκείνη τη στιγμή.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 9…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 9 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️