ΜΕΡΟΣ 5 — Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΝΤΑΝΙΕΛ ΚΑΙ Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΠΛΗΓΗ

Η Σούζαν συμφώνησε να μας συναντήσει την επόμενη ημέρα.

Μέχρι τότε, έπρεπε να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο και να οργανώσουμε το ταξίδι μας πίσω. Όμως εγώ δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτε άλλο πέρα από τη γυναίκα που είχε συνδεθεί με ένα μυστικό τόσο παλιό όσο και ο γάμος μου.

Το βράδυ, η Έμιλι προσπάθησε να μου μιλήσει.

«Λι, ξέρω ότι είσαι θυμωμένη μαζί μου».

«Δεν είμαι μόνο θυμωμένη», απάντησα. «Είμαι μπερδεμένη. Προσπαθώ να καταλάβω πώς γίνεται να ζεις δίπλα σε κάποιον για δεκαετίες και να ανακαλύπτεις ξαφνικά ότι υπήρχαν κομμάτια της ζωής του που δεν γνώριζες».

«Ο Ντάνιελ σε αγαπούσε».

«Δεν αμφισβητώ ότι με αγαπούσε. Αμφισβητώ το γεγονός ότι πίστευε πως έπρεπε να με κρατήσει έξω από κάτι τόσο σημαντικό».

Η Έμιλι έσκυψε το κεφάλι.

«Μακάρι να είχα επιμείνει να σου μιλήσει».

«Κι εγώ μακάρι να μου είχες μιλήσει εσύ».

Δεν είπαμε τίποτε άλλο εκείνο το βράδυ.

Το επόμενο πρωί, ο Ρόμπερτ μας οδήγησε σε ένα μικρό καφέ κοντά στην παλιά γειτονιά όπου είχε ζήσει η οικογένεια του Ντάνιελ. Η Σούζαν καθόταν ήδη σε ένα τραπέζι δίπλα στο παράθυρο.

Ήταν μια γυναίκα με γκρίζα μαλλιά, ήρεμη φωνή και κουρασμένο βλέμμα. Μόλις με είδε, σηκώθηκε.

«Λι», είπε.

Δεν ήξερα αν έπρεπε να της σφίξω το χέρι ή να τη ρωτήσω αμέσως τι γνώριζε. Τελικά, κάθισα απέναντί της.

«Γνωρίζατε τον Ντάνιελ πριν από εμένα;»

«Ναι».

«Και γνωρίζατε ότι μου έκρυβε πράγματα;»

Η Σούζαν πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Γνώριζα ότι δεν σου είχε πει ολόκληρη την ιστορία της οικογένειάς του. Δεν γνώριζα τι ακριβώς σου είχε πει για τα οικονομικά του ή για τις μεταφορές χρημάτων».

«Γιατί δεν μου μιλήσατε ποτέ;»

«Επειδή ο Ντάνιελ μού είχε ζητήσει να μην ανακατευτώ στον γάμο σας. Μου είπε ότι θα σου εξηγούσε ο ίδιος τα πάντα όταν θα ήταν η κατάλληλη στιγμή».

«Αυτή η στιγμή δεν ήρθε ποτέ».

Η Σούζαν χαμήλωσε το βλέμμα.

«Το ξέρω. Και λυπάμαι».

Η απάντησή της δεν με ανακούφισε. Όλοι έμοιαζαν να λυπούνται, αλλά κανείς δεν μπορούσε να μου επιστρέψει τα χρόνια που πέρασαν χωρίς να γνωρίζω την αλήθεια.

«Θέλω να μάθω τι συνέβη πραγματικά», είπα. «Όχι μόνο για τα χρήματα. Θέλω να μάθω γιατί ο Ντάνιελ έκρυβε την οικογένειά του από εμένα».

Η Σούζαν ένωσε τα χέρια της πάνω στο τραπέζι.

«Ο Ντάνιελ και ο Μάικλ ήταν πολύ δεμένοι όταν ήταν παιδιά. Όταν όμως μεγάλωσαν, η οικογένειά τους αντιμετώπισε μια μεγάλη κρίση. Ένας συγγενής τους χρειάστηκε οικονομική βοήθεια και φροντίδα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο Ντάνιελ πίστευε ότι έπρεπε να σταθεί δίπλα του. Ο Μάικλ φοβόταν ότι αυτή η ευθύνη θα κατέστρεφε τη δική του οικογένεια».

«Και τι συνέβη;»

«Διαφώνησαν. Στην αρχή ήταν ένας καβγάς. Ύστερα έγιναν πολλοί. Ο ένας κατηγορούσε τον άλλον ότι ήταν εγωιστής. Είπαν πράγματα που πλήγωσαν βαθιά ο ένας τον άλλον. Τελικά, ο Μάικλ έφυγε από την οικογένεια και δεν ήθελε να έχει επαφή με τον αδελφό του».

«Ο Ντάνιελ προσπάθησε να τον βρει;»

«Πολλές φορές. Αλλά ο Μάικλ δεν ήταν έτοιμος να τον συγχωρήσει. Ο Ντάνιελ δεν μπορούσε να διορθώσει τη σχέση τους, όμως δεν ήθελε να εγκαταλείψει τον ανιψιό του».

Η Σούζαν έβγαλε από την τσάντα της μια φωτογραφία.

Ήταν η ίδια φωτογραφία που είχα δει στο σπίτι του Ρόμπερτ.

Ο Ντάνιελ στεκόταν δίπλα στον Μάικλ. Η Σούζαν κρατούσε το παιδί στην αγκαλιά της.

«Αυτός είναι ο γιος του Μάικλ», είπε. «Ο Ντάνιελ τον αγαπούσε πολύ. Όταν ο Μάικλ απομακρύνθηκε, ο Ντάνιελ φοβήθηκε ότι το παιδί θα στερούνταν πράγματα που θα μπορούσε να του προσφέρει».

«Και έτσι άρχισε να στέλνει χρήματα».

«Ναι. Στην αρχή για συγκεκριμένες ανάγκες. Αργότερα για τα έξοδα της εκπαίδευσης και για άλλες δυσκολίες. Δεν ήθελε να φαίνεται ότι προσπαθούσε να αγοράσει τη συγχώρεση του αδελφού του. Ήθελε απλώς να βοηθήσει το παιδί».

«Γιατί δεν μου το είπε; Θα μπορούσα να είχα βοηθήσει κι εγώ».

Η Σούζαν με κοίταξε με λύπη.

«Πιστεύω ότι φοβόταν πως, αν σου έλεγε την ιστορία, θα έπρεπε να αντιμετωπίσει ξανά τη σύγκρουση με τον αδελφό του. Ίσως να φοβόταν ότι θα τον έβλεπες διαφορετικά. Δεν μπορώ να ξέρω με βεβαιότητα τι σκεφτόταν».

Έμεινα σιωπηλή.

Ήταν η πρώτη φορά που κάποιος παραδεχόταν ότι δεν γνώριζε τα πάντα. Οι υπόλοιποι είχαν προσπαθήσει να εξηγήσουν τις αποφάσεις του Ντάνιελ σαν να μπορούσαν να διαβάσουν το μυαλό του.

Η Σούζαν συνέχισε:

«Υπήρχε όμως και κάτι ακόμη. Ο Ντάνιελ ένιωθε υπεύθυνος για τον τρόπο με τον οποίο είχε τελειώσει η σχέση του με τον Μάικλ. Πίστευε ότι θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα για να τον προσεγγίσει πριν τα πράγματα γίνουν τόσο άσχημα».

«Και γι’ αυτό συνέχιζε να βοηθάει την οικογένειά του;»

«Ναι. Ήταν ο τρόπος του να παραμείνει παρών, ακόμη κι όταν δεν μπορούσε να είναι μέρος της ζωής τους».

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.

Άρχισα να βλέπω τον Ντάνιελ διαφορετικά. Όχι ως έναν άντρα που είχε ζήσει μια κρυφή δεύτερη ζωή, αλλά ως κάποιον που κουβαλούσε μια παλιά ενοχή και δεν είχε βρει το θάρρος να μοιραστεί το βάρος της.

Αυτό δεν δικαιολογούσε την απόκρυψη.

Αλλά εξηγούσε ένα μέρος της.

«Ο γιος του Μάικλ γνωρίζει ότι ο Ντάνιελ τον βοηθούσε;» ρώτησα.

Η Σούζαν δίστασε.

«Έχει αρχίσει να το μαθαίνει. Όταν ο Ντάνιελ πέθανε, ορισμένα έγγραφα έφτασαν σε εκείνον. Δεν γνωρίζω πόσα έχει καταλάβει».

«Πώς λέγεται;»

Η Σούζαν μου είπε το όνομά του.

Ήταν ένα όνομα που δεν είχα ακούσει ποτέ στη ζωή μου.

«Θα ήθελα να τον γνωρίσω», είπα.

Η Σούζαν με κοίταξε προσεκτικά.

«Μπορεί να είναι δύσκολο. Δεν γνωρίζει όλη την ιστορία και ίσως να έχει τα δικά του συναισθήματα για τον Ντάνιελ».

«Έχει δικαίωμα να αισθάνεται ό,τι θέλει. Αλλά κι εγώ έχω δικαίωμα να μάθω ποιος ήταν ο άντρας μου».

Η Σούζαν έγνεψε.

«Θα του μιλήσω».

Πριν φύγουμε, έβγαλε από την τσάντα της ένα τελευταίο έγγραφο.

«Υπάρχει κάτι που δεν σου έχω πει ακόμη», είπε. «Ο Ντάνιελ δεν έστελνε απλώς χρήματα. Σε μία από τις τελευταίες επιστολές του, έγραψε ότι ήθελε να αποκαταστήσει την επαφή με τον ανιψιό του και να του εξηγήσει προσωπικά γιατί τον είχε βοηθήσει όλα αυτά τα χρόνια».

«Το έκανε;»

Η Σούζαν κούνησε το κεφάλι της.

«Δεν πρόλαβε».

Ένιωσα ένα βάρος να πέφτει πάνω μου.

Ο Ντάνιελ είχε αφήσει πίσω του μια υπόθεση που δεν είχε κλείσει ποτέ. Κι εγώ, χωρίς να το γνωρίζω, βρισκόμουν τώρα στο κέντρο της.

«Θα ήθελα να δω αυτή την επιστολή», είπα.

Η Σούζαν μου την έδωσε.

Στο τέλος υπήρχε μια φράση που με έκανε να σταματήσω.

Δεν θέλω ο ανιψιός μου να μεγαλώσει πιστεύοντας ότι κανείς δεν νοιάστηκε γι’ αυτόν.

Κοίταξα τη Σούζαν.

«Ο Ντάνιελ τον αγαπούσε πραγματικά».

«Ναι», απάντησε εκείνη. «Και πιστεύω ότι θα ήθελε να συνεχιστεί αυτή η σχέση, αν ήταν δυνατόν».

Καθώς βγαίναμε από το καφέ, η Έμιλι με πλησίασε.

«Τώρα καταλαβαίνεις γιατί φοβόμουν να σου μιλήσω;»

Σταμάτησα και τη κοίταξα.

«Καταλαβαίνω γιατί φοβόσουν. Δεν σημαίνει ότι συμφωνώ με όσα έκανες».

Η Έμιλι έγνεψε.

«Το ξέρω».

«Από εδώ και πέρα, δεν θα προστατεύεις κανέναν από την αλήθεια αποφασίζοντας μόνη σου τι μπορεί να αντέξει».

«Σου το υπόσχομαι».

Δεν της είπα ότι τη συγχωρούσα.

Δεν ήμουν έτοιμη.

Όμως, για πρώτη φορά από τότε που μου ζήτησε εκείνη την τελευταία φωτογραφία, είχα μια πιο καθαρή εικόνα για το μυστικό που μας είχε φέρει ως εδώ.

Και είχα ακόμη μία ερώτηση.

Αν ο Ντάνιελ είχε προσπαθήσει να διορθώσει την παλιά πληγή της οικογένειάς του, γιατί είχε αφήσει πίσω του τόσα στοιχεία που κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει πλήρως;

Η απάντηση βρισκόταν πιθανότατα στον ανιψιό του.

Και σύντομα θα τον συναντούσα.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 6 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️