ΜΕΡΟΣ 4 — «Όταν άκουσα τη λέξη “πριν γεννήσει”, κατάλαβα ότι ο χρόνος μου τελείωνε — και το επόμενο πρωί έκανα το πιο επικίνδυνο πράγμα της ζωής μου»

Δεν κοιμήθηκα εκείνο το βράδυ.

Το παλιό τηλέφωνο βρισκόταν κάτω από το μαξιλάρι μου.

Ο φάκελος ήταν κρυμμένος κάτω από το στρώμα.

Και το χαρτί της αδερφής του ήταν μέσα στο φόρεμά μου.

Τρία μικρά πράγματα.

Τρεις πιθανότητες να σωθώ.

Αλλά και τρία πράγματα που, αν τα έβρισκαν, θα μπορούσαν να μου πάρουν και την τελευταία ελπίδα.

Περίμενα μέχρι να ακούσω το ροχαλητό του.

Μετά σηκώθηκα αργά.

Το σώμα μου πονούσε.

Η κοιλιά μου ήταν βαριά.

Όμως προχώρησα προς την πίσω πόρτα.

Για πρώτη φορά δεν πήγα επειδή με διέταξαν.

Πήγα επειδή ήθελα να δω αν υπήρχε τρόπος να φύγω.

Δίπλα στη βεράντα υπήρχε ένα παλιό κινητό του σπιτιού, σχεδόν κατεστραμμένο.

Δεν λειτουργούσε.

Όμως στο διπλανό δωμάτιο βρήκα ένα σημείωμα με έναν αριθμό.

Τον απομνημόνευσα.

Δεν ήξερα ποιος ήταν.

Αλλά τον κράτησα.

Το πρωί, όταν επέστρεψα στο δωμάτιο, ο άντρας μου με περίμενε.

«Πού ήσουν;»

«Στην τουαλέτα.»

Με κοίταξε.

«Για τόση ώρα;»

Δεν απάντησα.

Με πλησίασε.

«Θέλω το τηλέφωνό σου.»

«Δεν έχω.»

«Μη μου λες ψέματα.»

Έψαξε το δωμάτιο.

Σήκωσε τα μαξιλάρια.

Άνοιξε συρτάρια.

Για λίγα δευτερόλεπτα, πίστεψα ότι όλα τελείωσαν.

Μετά άνοιξε την πόρτα.

Η πεθερά μου στεκόταν εκεί.

«Δεν είναι εδώ.»

«Θα το βρω», είπε εκείνος.

Μόλις έφυγαν, έβγαλα το παλιό τηλέφωνο από την κρυψώνα του.

Η οθόνη είχε καταγράψει τη συνομιλία τους.

Όμως υπήρχε κάτι άλλο.

Μία νέα ηχογράφηση είχε αποθηκευτεί κατά λάθος.

Δεν την είχα ξεκινήσει εγώ.

Κάποιος είχε πατήσει το κουμπί.

Άκουσα τη φωνή της πεθεράς μου:

«Αν φύγει, χάνουμε τα πάντα.»

Ο άντρας μου απάντησε:

«Δεν θα φύγει.»

«Και αν μιλήσει;»

«Κανείς δεν θα την πιστέψει.»

Έμεινα ακίνητη.

Ύστερα εκείνη είπε:

«Το σημαντικό είναι το πιστοποιητικό.»

Το αίμα μου πάγωσε.

«Ποιο πιστοποιητικό;» ψιθύρισα.

Δεν άκουσα συνέχεια.

Η εγγραφή τελείωνε.

Το ίδιο απόγευμα, κατάφερα να πάρω κρυφά το τηλέφωνο και να φύγω για λίγα λεπτά από το σπίτι.

Βρήκα ένα σημείο όπου υπήρχε σήμα.

Δεν κάλεσα την αστυνομία.

Όχι ακόμη.

Έστειλα ένα μόνο μήνυμα στον αριθμό που είχα βρει.

«Χρειάζομαι βοήθεια. Είμαι έγκυος και φοβάμαι ότι κινδυνεύω.»

Η απάντηση ήρθε μετά από λίγα λεπτά.

«Μην επιστρέψεις μόνη σου.»

Τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν.

Έγραψα:

«Ποια είστε;»

Η απάντηση ήταν:

«Κάποια που περίμενε χρόνια να μιλήσει.»

Πριν προλάβω να απαντήσω, άκουσα το αυτοκίνητο του άντρα μου.

Έτρεξα πίσω.

Όταν μπήκα στο σπίτι, η πεθερά μου κρατούσε τον φάκελο.

Τον είχε βρει.

«Τι είναι αυτό;» ρώτησε.

Δεν απάντησα.

Άνοιξε την πρώτη σελίδα.

Και τότε είδα το βλέμμα της να αλλάζει.

Δεν ήταν θυμός.

Ήταν φόβος.

«Πού το βρήκες;»

Για πρώτη φορά, κατάλαβα ότι κάτι μέσα σε αυτόν τον φάκελο μπορούσε να τους καταστρέψει.

Και εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνο της κουζίνας.

Η πεθερά μου απάντησε.

Άκουσε για λίγα δευτερόλεπτα.

Μετά έκλεισε.

Γύρισε προς τον άντρα μου.

«Ξέρουν.»

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 5 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️