ΜΕΡΟΣ 3 — «Η γυναίκα που νόμιζα πως ήταν απλώς η αδερφή του άντρα μου ήξερε τα πάντα — αλλά ένα κρυφό μήνυμα αποκάλυψε γιατί φοβόταν περισσότερο από εμένα»
Το επόμενο πρωί αποφάσισα να κάνω κάτι που δεν είχα τολμήσει ποτέ.
Να αντισταθώ.
Όχι φανερά.
Όχι ακόμα.
Αλλά μέσα μου.
Όταν ο άντρας μου μπήκε στο δωμάτιο, δεν έκλαψα.
Δεν τον παρακάλεσα.
Δεν του έδειξα φόβο.
Απλώς τον κοίταξα.
«Τι;» ρώτησε.
«Τίποτα.»
«Γιατί με κοιτάς έτσι;»
Χαμογέλασα αδύναμα.
«Απλώς σκέφτομαι.»
«Να μη σκέφτεσαι πολύ.»
Έφυγε.
Και τότε ήξερα ότι η απόφαση είχε παρθεί.
Θα έφευγα.
Αλλά πρώτα έπρεπε να βρω κάποιον που θα μπορούσε να με βοηθήσει.
Το ίδιο απόγευμα, η αδερφή του ήρθε στο σπίτι.
Δεν είχε ξαναέρθει μόνη της.
Αυτή τη φορά όμως ζήτησε να μου μιλήσει.
«Μπορούμε να μείνουμε μόνες;»
Κοίταξα προς την πόρτα.
«Γιατί;»
Έσκυψε κοντά μου.
«Επειδή ξέρω.»
Η αναπνοή μου κόπηκε.
«Τι ξέρεις;»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Τα πάντα.»
Δεν ήξερα αν έπρεπε να την πιστέψω.
«Τότε γιατί δεν με βοήθησες;»
Έκλεισε τα μάτια.
«Γιατί φοβόμουν ότι θα ήμουν η επόμενη.»
Μου είπε ότι η οικογένεια είχε μάθει να κρύβει τα πάντα.
Ότι η μητέρα τους πίστευε πως η οικογένεια δεν έπρεπε ποτέ να «εκτίθεται».
Ότι ο άντρας μου είχε μεγαλώσει πιστεύοντας πως η γυναίκα έπρεπε να υπακούει.
Και τότε μου είπε κάτι ακόμη.
«Υπάρχει ένας φάκελος.»
«Πού;»
«Στο παλιό γραφείο της μητέρας μου.»
«Τι έχει μέσα;»
«Δεν ξέρω όλο το περιεχόμενο. Αλλά έχω δει το όνομά σου.»
Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά γρήγορα.
«Πώς θα τον βρούμε;»
Με κοίταξε.
«Δεν θα τον βρούμε. Θα σε βοηθήσω να τον πάρεις.»
Εκείνο το βράδυ, ενώ όλοι έλειπαν για λίγες ώρες, μπήκαμε στο μικρό δωμάτιο.
Βρήκαμε έναν παλιό μεταλλικό φάκελο.
Μέσα υπήρχαν έγγραφα.
Ραντεβού.
Ημερομηνίες.
Σημειώσεις.
Και κάτι που δεν περίμενα.
Υπήρχε μια σελίδα με τίτλο:
«Σχέδιο μετά τη γέννα».
Τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν.
Δεν πρόλαβα να διαβάσω περισσότερα.
Ακούσαμε αυτοκίνητο.
«Έρχονται!»
Η αδερφή του έκλεισε τον φάκελο.
Τον πήρα.
Τον έκρυψα κάτω από τα ρούχα μου.
Και επιστρέψαμε στο δωμάτιο σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Λίγα λεπτά αργότερα, ο άντρας μου μπήκε.
Με κοίταξε.
Μετά κοίταξε την αδερφή του.
«Τι κάνατε;»
«Μιλούσαμε.»
Δεν φάνηκε να πείθεται.
Πλησίασε προς το μέρος μου.
«Εσύ;»
«Τι;»
«Έχεις κάτι που δεν πρέπει να έχεις;»
Έβαλα το χέρι στην κοιλιά μου.
«Όχι.»
Με κοίταξε για αρκετή ώρα.
Ύστερα έφυγε.
Η αδερφή του με έπιασε από το χέρι.
«Πρέπει να φύγεις απόψε.»
«Δεν μπορώ.»
«Μπορείς.»
«Και πού θα πάω;»
Μου έδωσε ένα μικρό χαρτί.
Ένα όνομα.
Μία διεύθυνση.
«Πήγαινε εκεί.»
Το κοίταξα.
«Ποια είναι;»
«Μια γυναίκα που βοήθησε κάποτε μια άλλη γυναίκα από την οικογένειά μας.»
Πριν προλάβω να ρωτήσω περισσότερα, άκουσα βήματα.
Η αδερφή του σηκώθηκε.
«Κρύψε το τηλέφωνο.»
Το έβαλα στη μαξιλαροθήκη.
Εκείνη βγήκε.
Και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα άκουσα τον άντρα μου να λέει:
«Ξέρω ότι κάτι κρύβει.»
Και η μητέρα του απάντησε:
«Τότε βρες το πριν γεννήσει.»
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…
0 comments:
Post a Comment