ΜΕΡΟΣ 4 — ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΜΗΝΑ ΤΟΥ ΜΕΛΙΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΤΩΝ 2.000 ΔΟΛΑΡΙΩΝ: Η ΕΞΗΓΗΣΗ ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΚΛΑΨΩ

Το επόμενο πρωί, ο Μαρκ μου έδωσε πρόσβαση σε όλα τα έγγραφα του φακέλου.

Καθίσαμε μαζί στο γραφείο του, με τον φορητό υπολογιστή ανάμεσά μας.

Δεν ήταν εύκολο να διαβάζω τις ιατρικές σημειώσεις. Κάθε νέα πληροφορία με έκανε να συνειδητοποιώ πόσο σοβαρά ήταν τα προβλήματα που αντιμετώπιζε και πόσο καιρό προσπαθούσε να τα κρύψει.

Υπήρχαν σημειώσεις για εξετάσεις, προγραμματισμένα ραντεβού, αξιολογήσεις μνήμης και οδηγίες για την παρακολούθηση της κατάστασής του.

Υπήρχαν επίσης προσωπικά έγγραφα που είχε γράψει ο ίδιος.

Μικρές λίστες με πράγματα που φοβόταν μήπως ξεχάσει.

Τηλέφωνα ανθρώπων που έπρεπε να καλέσει.

Υπενθυμίσεις για καθημερινές υποχρεώσεις που κάποτε έκανε χωρίς να το σκεφτεί.

Και, σε μια ξεχωριστή σελίδα, είχε γράψει με μεγάλα γράμματα:

«ΑΝ ΧΑΣΩ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ, ΜΗΝ ΠΑΝΙΚΟΒΛΗΘΕΙΣ. ΖΗΤΗΣΕ ΒΟΗΘΕΙΑ».

Ένιωσα έναν κόμπο στον λαιμό μου.

«Το έγραψες αυτό για τον εαυτό σου;» ρώτησα.

«Ναι».

«Πότε;»

«Πριν από μερικές εβδομάδες. Είχα χαθεί για λίγη ώρα σε μια περιοχή που γνώριζα καλά. Όταν επέστρεψα, φοβήθηκα ότι θα συνέβαινε ξανά».

Κοίταξα τα χέρια του.

«Και το Σαββατοκύριακο στη λίμνη;»

Έμεινε σιωπηλός για λίγο.

«Δεν ήταν ακριβώς το ταξίδι που πίστευες».

«Τι εννοείς;»

«Οι φίλοι μου πήγαν για ψάρεμα, όπως κάθε χρόνο. Εγώ πέρασα αρκετό χρόνο μαζί τους, αλλά είχα κανονίσει και κάτι άλλο».

Έδειξε την κάρτα του Lakeview Inn.

«Πήγα στο δωμάτιο 12».

«Μόνος σου;»

«Ναι».

Προσπάθησα να καταλάβω.

«Γιατί;»

Ο Μαρκ πήρε την κάρτα και την κράτησε ανάμεσα στα δάχτυλά του.

«Θυμάσαι τι μου είπες την τελευταία φορά που μιλήσαμε για τον μήνα του μέλιτος;»

Σκέφτηκα για λίγο.

«Ότι θα θέλαμε κάποτε να ξαναπάμε».

«Όχι μόνο αυτό».

Χαμογέλασε αδύναμα.

«Μου είχες πει ότι, αν μπορούσες να ξαναζήσεις μία ημέρα από τη ζωή μας, θα διάλεγες τη δεύτερη νύχτα εκεί. Τότε που έβρεχε και μείναμε στο δωμάτιο, τρώγοντας φαγητό από το ξενοδοχείο και γελώντας με το πόσο κακομαγειρεμένο ήταν».

Θυμήθηκα αμέσως εκείνη τη βραδιά.

Είχαμε ελάχιστα χρήματα, δεν ξέραμε σχεδόν τίποτα για τον κόσμο και πιστεύαμε πως όλα όσα ονειρευόμασταν βρίσκονταν μπροστά μας.

«Θυμάμαι», ψιθύρισα.

«Ήθελα να επιστρέψω εκεί όσο ακόμη μπορούσα να θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια».

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.

«Μαρκ…»

«Ήθελα να καθίσω στο ίδιο δωμάτιο, να κοιτάξω την ίδια λίμνη και να θυμηθώ πώς ένιωθα όταν σου υποσχέθηκα ότι θα είμαι δίπλα σου για όλη μου τη ζωή».

Πέρασε το χέρι του από τα μαλλιά του.

«Φοβόμουν ότι κάποια στιγμή οι αναμνήσεις μου θα αρχίσουν να αλλάζουν. Ότι θα δυσκολεύομαι να θυμηθώ πρόσωπα, φωνές, στιγμές. Δεν ήθελα να περιμένω μέχρι να συμβεί αυτό για να επιστρέψω σε ένα μέρος που σήμαινε τόσα πολλά για εμάς».

Δεν ήξερα τι να πω.

Είχα περάσει δύο ημέρες πιστεύοντας ότι είχε επιστρέψει από το ίδιο δωμάτιο με μια άλλη γυναίκα.

Κι εκείνος είχε πάει εκεί για να κρατήσει ζωντανές τις αναμνήσεις μας.

«Και η κάρτα;» ρώτησα.

«Την κράτησα επειδή ήθελα να σου δείξω το δωμάτιο. Είχα σκοπό να οργανώσω ένα ταξίδι για τους δυο μας».

«Γιατί δεν μου το είπες;»

«Επειδή δεν ήξερα πώς να σου πω ότι φοβόμουν μήπως κάποτε δεν θυμάμαι εκείνη τη βραδιά».

Η φωνή του έσπασε.

«Ήθελα να σου δώσω κάτι όμορφο, όχι να σε τρομάξω».

Κοίταξα ξανά την απόδειξη του κοσμηματοπωλείου.

«Και αυτό;»

Ο Μαρκ πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Το δαχτυλίδι».

«Τι δαχτυλίδι αγόρασες, Μαρκ;»

Σηκώθηκε και πήγε στο συρτάρι του γραφείου.

Έβγαλε ένα μικρό κουτί, το άνοιξε και το έβαλε μπροστά μου.

Μέσα υπήρχε ένα λεπτό χρυσό δαχτυλίδι, κομψό και διακριτικό, με μια μικρή πέτρα στο κέντρο.

Δεν έμοιαζε με δαχτυλίδι αρραβώνα. Ήταν περισσότερο ένα δώρο που κάποιος θα αγόραζε για να τιμήσει μια κοινή ζωή.

Το πήρα στα χέρια μου.

Στην εσωτερική πλευρά υπήρχε χαραγμένη μια φράση:

«Για κάθε ανάμνηση που μοιραστήκαμε και για κάθε στιγμή που θα έρθει. Για πάντα, Μαρκ».

Δεν άντεξα.

Άρχισα να κλαίω.

«Το αγόρασες για μένα;»

«Ναι».

«Γιατί;»

«Επειδή ήθελα να σου δώσω κάτι που θα μπορούσες να κρατήσεις, ακόμη κι όταν τα πράγματα θα γίνονταν δύσκολα».

Έσκυψε το κεφάλι.

«Και επειδή ήθελα να ξαναφορέσω ένα δαχτυλίδι. Όχι επειδή ξέχασα τη βέρα μου ή τον γάμο μας. Αλλά επειδή ήθελα να νιώσω ξανά αυτό που ένιωθα όταν ήμασταν νέοι».

«Και το σημάδι στο δάχτυλό σου;»

«Φόρεσα το καινούργιο δαχτυλίδι για λίγο. Ήταν λίγο πιο στενό απ’ όσο περίμενα, αλλά δεν ήθελα να το βγάλω αμέσως. Το έβγαλα πριν επιστρέψω, γιατί φοβόμουν ότι θα με ρωτούσες».

Τον κοίταξα μέσα από τα δάκρυά μου.

«Και αντί να μου πεις την αλήθεια, με άφησες να πιστεύω ότι είχες κάποια άλλη».

«Το ξέρω».

«Με άφησες να αμφιβάλλω για είκοσι έξι χρόνια γάμου».

«Το ξέρω, Λι. Δεν έχω καμία δικαιολογία».

Κάθισε απέναντί μου.

«Ήθελα να κάνω κάτι όμορφο για σένα, αλλά δεν μπορούσα να βρω το θάρρος να σου πω γιατί το έκανα. Κάθε φορά που σκεφτόμουν να σου μιλήσω, φοβόμουν την αντίδρασή σου. Και όσο περισσότερο περίμενα, τόσο δυσκολότερο γινόταν».

Έκλεισα το κουτί και το κράτησα στην αγκαλιά μου.

«Δεν χρειαζόμουν ένα δαχτυλίδι για να ξέρω ότι με αγαπάς, Μαρκ».

«Το ξέρω».

«Χρειαζόμουν να ξέρω ότι μπορούσα να είμαι δίπλα σου».

Τα μάτια του γέμισαν ξανά δάκρυα.

«Δεν ήξερα πώς να σου το ζητήσω».

Τον πλησίασα και τον αγκάλιασα.

Εκείνη τη στιγμή, κατάλαβα ότι ο φόβος μπορεί να κάνει ακόμη και τους πιο αγαπημένους μας ανθρώπους να κρύβονται πίσω από ψέματα.

Όμως ένα ακόμη ερώτημα παρέμενε.

Αν ο Μαρκ είχε επιστρέψει στο ξενοδοχείο μας και είχε αγοράσει το δαχτυλίδι για μένα, γιατί η γυναίκα στο καφέ είχε ακουστεί τόσο λυπημένη όταν έμαθε ποια ήμουν;

Η απάντηση βρισκόταν σε μια συζήτηση που ο Μαρκ δεν είχε καταφέρει ποτέ να μου εξηγήσει.

Και όταν τελικά την άκουσα, κατάλαβα πως η ιστορία εκείνου του Σαββατοκύριακου ήταν ακόμη πιο δύσκολη απ’ όσο φανταζόμουν.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 5 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️