ΜΕΡΟΣ 2 — Ο ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ Ο ΝΤΑΝΙΕΛ ΕΣΤΕΛΝΕ ΚΡΥΦΑ ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ

«Θέλω να μου πεις ποιος είναι», επέμεινα, δείχνοντας το κινητό της.

Η Έμιλι το κράτησε σφιχτά στα χέρια της.

«Δεν μπορώ να σου το εξηγήσω με μία πρόταση».

«Τότε πες μου δέκα. Πες μου εκατό. Αλλά μη μου ζητάς να δεχτώ ότι η γυναίκα που θεωρούσα αδελφή μου γνωρίζει κάτι τόσο σημαντικό για τον άντρα μου και αρνείται να μου το πει».

Τα λόγια μου την πλήγωσαν. Το είδα στο πρόσωπό της.

Όμως ήμουν κι εγώ πληγωμένη.

Τριάντα επτά χρόνια φιλίας δεν ήταν κάτι μικρό. Είχα σταθεί δίπλα της όταν ο γάμος της διαλύθηκε. Την είχα φιλοξενήσει στο σπίτι μου, της είχα δανείσει χρήματα όταν δυσκολευόταν οικονομικά και την είχα υπερασπιστεί ακόμα κι όταν οι άλλοι αμφισβητούσαν τις επιλογές της.

Δεν της ζητούσα να μου πει κάτι επειδή ήμουν περίεργη.

Της ζητούσα να μου πει την αλήθεια για τη ζωή που είχα μοιραστεί με τον Ντάνιελ.

Η Έμιλι πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Όταν πέθανε ο Ντάνιελ, μερικές από τις υποθέσεις του έπρεπε να τακτοποιηθούν. Θυμάσαι ότι με είχες παρακαλέσει να σε βοηθήσω με τα χαρτιά;»

Θυμόμουν.

Εκείνη την περίοδο ήμουν τόσο συντετριμμένη, που ακόμη και το άνοιγμα ενός φακέλου μού φαινόταν αδύνατο. Η Έμιλι είχε αναλάβει να οργανώσει κάποια έγγραφα, να ξεχωρίσει λογαριασμούς και να με βοηθήσει να καταλάβω ποιες υποχρεώσεις έπρεπε να διευθετηθούν.

«Ναι», απάντησα.

«Τότε βρήκα ένα παλιό αρχείο με τραπεζικές μεταφορές. Στην αρχή νόμιζα ότι επρόκειτο για επαγγελματικές συναλλαγές. Όμως τα ποσά επαναλαμβάνονταν, και το όνομα του δικαιούχου δεν αντιστοιχούσε σε καμία επιχείρηση που γνώριζα».

«Και γιατί δεν μου το είπες;»

«Επειδή έψαξα περισσότερο και βρήκα κι άλλα έγγραφα».

«Τι έγγραφα;»

Έβγαλε από τον φάκελο ένα δεύτερο σύνολο φωτοτυπιών.

Ήταν παλιές αποδείξεις πληρωμών, επιστολές και αντίγραφα εγγράφων που έφεραν ημερομηνίες από τα χρόνια πριν από τον γάμο μας.

Σε μία από τις επιστολές υπήρχε μια σύντομη φράση, γραμμένη με τον γραφικό χαρακτήρα του Ντάνιελ.

Θα συνεχίσω να βοηθάω όσο μπορώ. Δεν θέλω να μείνει κανείς χωρίς όσα χρειάζεται.

Την ξαναδιάβασα.

«Σε ποιον έγραφε;»

«Δεν ξέρω αν αυτή η επιστολή προοριζόταν για το ίδιο πρόσωπο. Βρέθηκε μαζί με τα υπόλοιπα έγγραφα».

«Έμιλι, μη μου λες μισές αλήθειες».

«Δεν σου λέω ψέματα, Λι. Προσπαθώ να είμαι προσεκτική, επειδή δεν έχω όλες τις απαντήσεις».

Η φωνή της έσπασε.

«Όταν άρχισα να υποψιάζομαι τι συνέβαινε, φοβήθηκα. Δεν ήξερα αν είχα δικαίωμα να αποκαλύψω κάτι που ο Ντάνιελ είχε κρατήσει ιδιωτικό. Και μετά σκέφτηκα ότι ίσως υπήρχε κάποιος που θα μπορούσε να πληγωθεί».

«Κι εγώ;» τη ρώτησα. «Δεν θα πληγωνόμουν εγώ αν ανακάλυπτα μόνη μου ότι ο άντρας μου είχε μια ολόκληρη οικονομική ζωή που αγνοούσα;»

Δεν απάντησε.

Αντί γι’ αυτό, μου έδωσε ένα ακόμη χαρτί.

Ήταν μια κατάσταση λογαριασμού με μια σειρά από μεταφορές. Η πρώτη είχε γίνει πριν από δεκαετίες. Η τελευταία είχε πραγματοποιηθεί σχετικά πρόσφατα, αρκετό καιρό πριν από τον θάνατο του Ντάνιελ.

«Αυτό σημαίνει ότι συνέχιζε να στέλνει χρήματα μέχρι σχεδόν το τέλος», είπα.

Η Έμιλι έγνεψε.

«Ναι».

«Και δεν μου είπε ποτέ τίποτα».

«Όχι».

Ένιωσα έναν παράξενο συνδυασμό θυμού και θλίψης. Δεν ήξερα αν έπρεπε να θυμώσω με τον Ντάνιελ επειδή μου έκρυβε κάτι ή με την Έμιλι επειδή το γνώριζε και δεν μου μίλησε.

«Πώς ανακάλυψες ότι ο λογαριασμός συνδεόταν με την παλιά μας διεύθυνση;»

Η Έμιλι έδειξε μια σημείωση στο κάτω μέρος της σελίδας.

«Αναζήτησα τα στοιχεία που υπήρχαν στα έγγραφα. Βρήκα μια παλιά διεύθυνση αλληλογραφίας και την αντιστοίχισα με την κατοικία όπου ζούσατε πριν μετακομίσετε».

«Ποιος έμενε εκεί πριν από εμένα;»

Η Έμιλι δίστασε.

«Δεν είμαι βέβαιη ότι πρέπει να σου πω το όνομα χωρίς να σου εξηγήσω πρώτα ολόκληρη την ιστορία».

Σηκώθηκα από την καρέκλα.

«Δεν αντέχω άλλο αυτή τη φράση. Όλοι φαίνεται να γνωρίζουν τι πρέπει να μάθω και πότε πρέπει να το μάθω, εκτός από εμένα».

«Λι, σε παρακαλώ».

«Όχι. Εσύ θα μου πεις την αλήθεια και μετά θα αποφασίσω εγώ τι μπορώ να αντέξω».

Η Έμιλι έμεινε σιωπηλή. Ύστερα έβγαλε ένα μικρό σημειωματάριο από την τσάντα της.

Οι σελίδες του ήταν γεμάτες ημερομηνίες, ονόματα και σημειώσεις.

«Αυτό είναι το αρχείο που κράτησα όταν άρχισα να ψάχνω», εξήγησε. «Δεν ήθελα να βασιστώ μόνο στη μνήμη μου. Έγραφα όσα έβρισκα, ώστε να μπορώ να ξεχωρίζω τα γεγονότα από τις υποθέσεις μου».

Ξεφύλλισα τις σελίδες.

Υπήρχαν σημειώσεις για τις πληρωμές, ημερομηνίες και αναφορές σε παλιές διευθύνσεις. Σε μία σελίδα υπήρχε ένα όνομα που δεν αναγνώριζα.

Δίπλα του, με διαφορετικό χρώμα μελανιού, η Έμιλι είχε γράψει:

Πρέπει να μιλήσω στη Λι πριν μάθει την αλήθεια από κάποιον άλλον.

Η ημερομηνία ήταν αρκετών μηνών πριν.

«Το είχες γράψει τότε;» τη ρώτησα.

«Ναι».

«Άρα ήξερες ότι έπρεπε να μου μιλήσεις».

«Το ήξερα».

«Και γιατί δεν το έκανες;»

Η Έμιλι άρχισε να κλαίει.

«Επειδή κάθε φορά που σε έβλεπα, θρηνούσες τον Ντάνιελ. Δεν ήθελα να σου αφαιρέσω και την τελευταία καλή ανάμνηση που είχες από εκείνον».

Η απάντησή της με έκανε να σωπάσω για λίγο.

Καταλάβαινα τον φόβο της. Όμως ο φόβος της δεν μπορούσε να δικαιολογήσει όλα όσα είχε κάνει.

«Δεν ξέρεις αν η αλήθεια θα μου αφαιρέσει τις αναμνήσεις μου», της είπα. «Αυτό που κάνεις τώρα είναι να μου στερείς την επιλογή να αποφασίσω μόνη μου».

Η Έμιλι σκούπισε τα μάγουλά της.

«Έχεις δίκιο».

Για πρώτη φορά, δεν προσπάθησε να υπερασπιστεί τον εαυτό της.

Ύστερα πήρε το κινητό της και το άνοιξε.

«Υπάρχει κάποιος που μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε τι συνέβαινε. Έχω κρατήσει τα στοιχεία επικοινωνίας του, αλλά δεν ήθελα να τον ενοχλήσω χωρίς να είμαι σίγουρη».

«Ποιος είναι;»

Μου έδειξε ένα όνομα.

Το είδα και ένιωσα ένα παράξενο σφίξιμο.

Δεν το γνώριζα.

Όμως κάτω από αυτό υπήρχε μια παλιά διεύθυνση, η ίδια που είχα δει στα έγγραφα.

«Θα τον καλέσεις;» ρώτησα.

Η Έμιλι κοίταξε το τηλέφωνο.

«Αν είσαι έτοιμη».

Δεν ήμουν έτοιμη. Δεν ήξερα καν τι ακριβώς ετοιμαζόμουν να ακούσω.

Αλλά δεν μπορούσα πια να επιστρέψω στην άγνοια.

«Κάλεσέ τον», είπα.

Η Έμιλι πάτησε το όνομα.

Το τηλέφωνο χτύπησε μία φορά.

Δύο.

Τρεις.

Και τότε ακούστηκε μια αντρική φωνή.

«Έμιλι; Δεν περίμενα να με καλέσεις ξανά».

Η φίλη μου έκλεισε τα μάτια.

«Πρέπει να μιλήσουμε. Η Λι είναι μαζί μου».

Ακολούθησε μια μακριά σιωπή.

Ύστερα ο άντρας ρώτησε κάτι που έκανε την Έμιλι να χάσει το χρώμα από το πρόσωπό της.

«Της είπες ήδη ποια είναι;»

Η Έμιλι με κοίταξε.

Και κατάλαβα πως η επόμενη απάντησή της θα άλλαζε τα πάντα.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 3…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 3 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️