ΜΕΡΟΣ 4 — «ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΔΕΝ ΠΗΓΕ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ — ΠΗΓΕ ΣΕ ΑΛΛΗ ΠΟΛΗ, ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΕΓΓΡΑΦΟ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΧΕ ΣΧΕΔΙΑΣΕΙ ΤΗΝ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ»
Το επόμενο πρωί πήγα στο αστυνομικό τμήμα μαζί με την Έμιλι και τη Νόρα.
Ο φάκελος ήταν παλιός.
Κιτρινισμένες σελίδες.
Χειρόγραφες σημειώσεις.
Φωτογραφίες.
Μερικές είχαν ξεθωριάσει.
Ο σερίφης άνοιξε ένα έντυπο.
«Αυτό δεν είχε ερευνηθεί ποτέ μέχρι τέλους.»
Έδειξε μια γραμμή.
Ώρα αναχώρησης.
Προορισμός.
Και ένας αριθμός πινακίδας.
Ο αριθμός ανήκε στο αυτοκίνητο του Γκραντ.
Η Έμιλι έκλεισε τα μάτια.
«Θυμάμαι αυτό το αυτοκίνητο.»
«Πού πήγατε;» ρώτησα.
«Σε έναν σταθμό λεωφορείων.»
Ο σερίφης άνοιξε άλλο έγγραφο.
«Υπάρχει εισιτήριο.»
Το όνομα δεν ήταν Έμιλι.
Ήταν ένα διαφορετικό όνομα.
Το πατρικό όνομα της Άμπιγκεϊλ.
Η Έμιλι το κοίταξε.
«Αυτό χρησιμοποίησαν.»
Η Νόρα έσκυψε πάνω από το τραπέζι.
«Άρα είχαν σχεδιάσει να την πάρουν μακριά.»
Κανείς δεν απάντησε.
Ο σερίφης έστειλε τα στοιχεία στις αρμόδιες υπηρεσίες.
Ο Γκραντ κλήθηκε για ανάκριση.
Οι παππούδες της Έμιλι επίσης.
Για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια, οι άνθρωποι που είχαν θεωρηθεί υπεράνω υποψίας έπρεπε να απαντήσουν σε ερωτήσεις.
Και τότε αποκαλύφθηκε κάτι ακόμη.
Οι παππούδες είχαν κρατήσει γράμματα.
Γράμματα της Έμιλι προς εμένα.
Δεν μου είχαν παραδώσει ούτε ένα.
«Γιατί;» ρώτησε η Έμιλι.
Η γιαγιά της έκλαιγε.
«Πιστεύαμε ότι θα την πάρεις μακριά μας.»
«Είμαι ο πατέρας της.»
«Φοβόμασταν ότι θα την έχανε η οικογένεια της μητέρας της.»
Η Έμιλι την κοίταξε.
«Και γι' αυτό με εξαφανίσατε;»
Δεν υπήρξε απάντηση.
Η Νόρα καθόταν δίπλα μου.
Κρατούσε τα χέρια της σφιχτά.
Τότε είπα:
«Υπάρχει κάτι που θέλω να μάθω.»
Ο σερίφης με κοίταξε.
«Τι;»
«Γιατί η Νόρα; Γιατί την έκαναν στόχο;»
Η απάντηση ήρθε αργότερα.
Ο Γκραντ είχε πει σε έναν συγγενή ότι η Νόρα «ήξερε περισσότερα από όσα έπρεπε».
Είχε δει το αυτοκίνητο.
Είχε δει την Έμιλι να μπαίνει μέσα.
Και έτσι έγινε ο εύκολος στόχος.
Ένα παιδί χωρίς γονείς.
Ένα παιδί χωρίς ισχυρή οικογένεια.
Ένα παιδί που οι ενήλικες ήξεραν ότι θα φοβόταν.
Το πιο συγκλονιστικό ήταν ότι η Νόρα δεν είχε κρύψει την αλήθεια επειδή ήθελε.
Την είχε κρύψει επειδή της είχαν πει ότι, αν μιλούσε, θα έχανε εμένα.
«Μου είπαν ότι δεν θα με κρατούσες», ψιθύρισε.
Την αγκάλιασα.
«Δεν θα σε άφηνα ποτέ.»
«Τότε δεν το ήξερα.»
«Τώρα το ξέρεις.»
Εκείνη τη νύχτα καθίσαμε και οι τρεις στην κουζίνα.
Η Έμιλι κοιτούσε το ροζ μαντήλι που κρατούσα δέκα χρόνια.
«Το κράτησες;»
«Κάθε χρόνο.»
«Γιατί;»
«Για να θυμάμαι ότι κάποτε θα γύριζες.»
Η Έμιλι άρχισε να κλαίει.
«Εγώ πίστευα ότι με είχες ξεχάσει.»
«Δεν πέρασε ούτε μία μέρα.»
Η Νόρα έσκυψε προς το μέρος της.
«Δεν σταμάτησε ποτέ.»
Η Έμιλι την αγκάλιασε.
«Κι εσύ δεν σταμάτησες να με θυμάσαι.»
«Ποτέ.»
Για πρώτη φορά, οι δυο τους χαμογέλασαν μαζί.
Αλλά η έρευνα δεν είχε τελειώσει.
Το επόμενο πρωί ο σερίφης ήρθε στο σπίτι.
Κρατούσε έναν ακόμη φάκελο.
«Βρήκαμε ποιος πλήρωσε για το πρώτο εισιτήριο.»
«Ποιος;»
Ο σερίφης με κοίταξε.
«Ο Γκραντ.»
Η Έμιλι έκλεισε τα μάτια.
«Το ήξερα.»
Όμως ο σερίφης συνέχισε:
«Δεν ήταν μόνος.»
Και έβαλε πάνω στο τραπέζι μια παλιά φωτογραφία.
Ήταν ο Γκραντ.
Οι παππούδες.
Και ένας τέταρτος άνθρωπος.
Ένας άνθρωπος που κανείς μας δεν είχε αναφέρει ποτέ.
Η Έμιλι κοίταξε τη φωτογραφία.
«Αυτός…»
«Ποιος είναι;» ρώτησα.
Η Έμιλι ψιθύρισε:
«Ο άνθρωπος που με πήρε από τον σταθμό.»
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…
0 comments:
Post a Comment