ΜΕΡΟΣ 3 — «ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΕ ΠΡΟΔΩΣΩ ΜΟΝΟ ΩΣ ΣΥΖΥΓΟ — ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΚΡΥΨΩ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΤΕΣΤΡΕΦΕ ΟΛΟΥΣ»
«Τι φοβόσουν ότι θα μάθω;»
Ο Ράιαν δεν απάντησε αμέσως.
«Πρέπει να σε δω από κοντά.»
«Όχι.»
«Άννι—»
«Δέκα χρόνια περίμενα να ακούσω την αλήθεια. Τώρα θα την ακούσω από το τηλέφωνο.»
Αναστέναξε.
«Η Λίνα δεν πήγε στην κλινική για να σε βλάψει.»
«Τότε γιατί πήγε;»
«Επειδή εγώ της ζήτησα να πάρει τα αποτελέσματα.»
«Γιατί;»
«Επειδή ήθελα να ξέρω αν η εγκυμοσύνη ήταν επικίνδυνη.»
Σιώπησα.
«Γιατί να σε νοιάζει;»
«Γιατί ήσουν έγκυος στο παιδί μου.»
«Και ταυτόχρονα κοιμόσουν με την αδερφή μου.»
«Το ξέρω.»
«Τότε μην προσπαθείς να το κάνεις να ακούγεται σαν φροντίδα.»
Δεν απάντησε.
Το επόμενο πρωί συναντηθήκαμε.
Ο Ράιαν φαινόταν διαφορετικός.
Όχι επειδή τον είχα συγχωρήσει.
Αλλά επειδή για πρώτη φορά έμοιαζε να φοβάται πραγματικά.
«Η Λίνα ήξερε ότι υπήρχε πρόβλημα με την εγκυμοσύνη.»
«Τι πρόβλημα;»
«Οι εξετάσεις είχαν δείξει ότι χρειαζόσουν άμεση παρακολούθηση.»
«Γιατί δεν μου το είπες;»
«Μου είπε η Λίνα ότι ο γιατρός ήθελε απλώς να σε ξαναδεί.»
«Και;»
«Εγώ πίστεψα ότι δεν ήταν επείγον.»
Τον κοίταξα.
«Δεν ήταν δική σου δουλειά να αποφασίσεις αν θα ενημερωθώ.»
«Το ξέρω.»
«Και η Λίνα;»
«Είπε ότι θα επικοινωνούσε μαζί σου.»
«Δεν το έκανε.»
«Το ξέρω.»
«Και τρεις μέρες αργότερα έχασα το μωρό.»
Έσκυψε το κεφάλι.
«Ναι.»
Για πρώτη φορά ένιωσα κάτι διαφορετικό από θυμό.
Φόβο.
Γιατί αν η Λίνα είχε αποκρύψει κάτι τόσο σοβαρό, υπήρχε μόνο μία ερώτηση που με έτρωγε.
Γιατί;
Η απάντηση ήρθε από έναν άνθρωπο που δεν περίμενα.
Τον παλιό οικογενειακό γιατρό μας.
Ο γιατρός δέχτηκε να με συναντήσει.
«Δεν μπορώ να μιλήσω για όλα χωρίς νομική διαδικασία», είπε.
«Δεν ζητάω προσωπικά δεδομένα. Θέλω να ξέρω αν υπήρξε ποτέ επείγουσα σύσταση.»
Με κοίταξε για αρκετά δευτερόλεπτα.
«Υπήρχε.»
Η καρδιά μου χτύπησε δυνατά.
«Και καταγράφηκε;»
«Ναι.»
«Ενημερώθηκα;»
Ο γιατρός κοίταξε τα αρχεία.
«Δεν υπάρχει υπογραφή ότι ενημερωθήκατε.»
«Ποιος είχε πρόσβαση;»
«Ο γιατρός, η νοσηλεύτρια και το διοικητικό προσωπικό.»
«Η Λίνα;»
Σιώπησε.
«Ναι.»
Έφυγα από εκεί με περισσότερες ερωτήσεις παρά απαντήσεις.
Όμως τότε έμαθα κάτι ακόμα.
Η Λίνα δεν ήταν απλώς υπάλληλος στη ρεσεψιόν.
Είχε παραιτηθεί από την κλινική δύο εβδομάδες μετά την απώλεια.
Και ο λόγος δεν ήταν καταγεγραμμένος.
Το ίδιο βράδυ χτύπησε η πόρτα.
Η Λίνα στεκόταν απέναντί μου.
Μόνη.
«Πρέπει να μιλήσουμε.»
«Δεν έχουμε τίποτα να πούμε.»
«Έχουμε.»
«Για δέκα χρόνια περίμενα.»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Δεν ήθελα να γίνει έτσι.»
«Ποιο πράγμα;»
«Ούτε ο Ράιαν. Ούτε το μωρό. Ούτε η οικογένειά μας.»
«Τότε πες μου την αλήθεια.»
Η Λίνα πήρε ανάσα.
«Δεν έκρυψα το χαρτί επειδή ήθελα να πεθάνει το μωρό.»
Πάγωσα.
«Δεν είπα κάτι τέτοιο.»
«Το σκέφτηκες.»
«Δεν ξέρω τι σκέφτομαι πια.»
Η Λίνα έκλαψε.
«Το έκρυψα επειδή ο Ράιαν μου ζήτησε να το κάνω.»
Σήκωσα το κεφάλι.
«Γιατί;»
«Γιατί φοβόταν ότι θα τον εγκαταλείψεις αν μάθεις πόσο άσχημα ήταν τα πράγματα.»
«Και εσύ τον υπάκουσες;»
«Ναι.»
«Γιατί;»
Η Λίνα ψιθύρισε:
«Γιατί ήμουν ήδη ερωτευμένη μαζί του.»
Ένιωσα την καρδιά μου να σπάει ξανά.
«Και μετά έχασα το παιδί μου.»
«Το ξέρω.»
«Και εσύ παντρεύτηκες τον άντρα μου.»
«Ναι.»
«Και περίμενες να σε συγχωρήσω;»
Η Λίνα κούνησε το κεφάλι.
«Όχι.»
Σκούπισε τα δάκρυά της.
«Αλλά υπάρχει κάτι που δεν ξέρεις.»
«Τι;»
«Η μητέρα μας ήξερε.»
Πάγωσα.
«Τι ήξερε;»
Η Λίνα κοίταξε προς το πάτωμα.
«Ήξερε ότι η Έμιλι…»
Σταμάτησε.
«Τι σχέση έχει η Έμιλι;»
«Δεν μιλάω για την Αμέλια.»
«Τότε για ποια Έμιλι;»
Η Λίνα σήκωσε το βλέμμα.
«Για το όνομα που είχαμε δώσει στο μωρό.»
Δεν μπορούσα να αναπνεύσω.
Γιατί εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι το μωρό που είχα χάσει δεν είχε μείνει χωρίς όνομα.
Κάποιος το είχε ονομάσει.
Και η οικογένειά μου το γνώριζε.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…
0 comments:
Post a Comment