ΜΕΡΟΣ 6 – «ΤΑ ΔΙΔΥΜΑ ΤΗΣ ΑΔΕΡΦΗΣ ΜΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΠΡΟΩΡΑ, ΑΛΛΑ ΕΚΕΙΝΗ ΠΑΡΕΜΕΝΕ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ — ΚΑΙ ΟΣΟ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ, Ο ΝΤΑΝΙΕΛ ΜΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΟΤΙ Η ΛΙΛΙ ΗΤΑΝ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ»
Ο Ντάνιελ σωριάστηκε στην καρέκλα.
Έκρυψε το πρόσωπό του στα χέρια του.
Δεν τον είχα ξαναδεί τόσο τρομαγμένο.
Κάθισα δίπλα του.
«Τα μωρά είναι ζωντανά», του ψιθύρισα.
Έγνεψε.
«Το ξέρω».
«Και η Λίλι παλεύει».
Η φωνή του έσπασε.
«Δεν μπορώ να τη χάσω, Έμιλι».
Του έπιασα το χέρι.
«Ούτε εγώ».
Μείναμε σιωπηλοί για αρκετή ώρα.
Έπειτα ο Ντάνιελ κοίταξε το γράμμα που κρατούσα.
«Ξέρεις πότε κατάλαβα ότι ήθελα να την παντρευτώ;»
Κούνησα το κεφάλι.
«Όχι».
Χαμογέλασε θλιμμένα.
«Ένα βράδυ, πριν από μερικά χρόνια, πήγα στο σπίτι σας».
Θυμήθηκα εκείνη την περίοδο.
Η Λίλι είχε αρχίσει να βγαίνει με έναν νεαρό άντρα.
Η σχέση τους όμως δεν είχε κρατήσει πολύ.
«Τη βρήκα στον κήπο», συνέχισε ο Ντάνιελ.
«Έκλαιγε».
«Γιατί;»
«Ο άντρας με τον οποίο έβγαινε της είχε πει κάτι πολύ σκληρό».
Ο Ντάνιελ χαμήλωσε το κεφάλι.
«Της είπε ότι κανείς δεν θα ήθελε να παντρευτεί μια γυναίκα σαν εκείνη».
Ένιωσα οργή.
«Το θυμάμαι. Δεν μου είχε πει ακριβώς τι συνέβη».
«Δεν ήθελε να σε στενοχωρήσει».
Ο Ντάνιελ πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Κάθισα δίπλα της. Δεν ήξερα τι να πω».
«Και τι έγινε;»
«Με κοίταξε και με ρώτησε: “Ντάνιελ, πιστεύεις ότι αξίζω να έχω οικογένεια;”»
Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.
«Τι της απάντησες;»
«Ότι φυσικά και αξίζει».
Χαμογέλασε.
«Της είπα ότι αξίζει έναν άνθρωπο που θα την αγαπά όπως είναι, χωρίς να προσπαθεί να την αλλάξει».
«Και;»
«Τότε με ρώτησε αν πίστευα ότι υπήρχε κάποιος τέτοιος άνθρωπος».
Ο Ντάνιελ κοίταξε το πάτωμα.
«Και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι ήθελα να είμαι εγώ αυτός ο άνθρωπος».
Άρχισα να κλαίω ξανά.
«Ντάνιελ…»
«Δεν της το είπα αμέσως», συνέχισε. «Ήθελα να είμαι βέβαιος ότι δεν μπέρδευα τη φιλία με τον έρωτα».
«Και πότε της το είπες;»
«Μερικούς μήνες αργότερα».
Χαμογέλασε αχνά.
«Την πήγα για δείπνο. Ήμουν τόσο νευρικός που έριξα το ποτήρι μου».
Γέλασα μέσα στα δάκρυα.
«Αυτό σου μοιάζει».
«Η Λίλι άρχισε να γελάει. Και όταν της είπα ότι ήθελα να είμαστε μαζί, με κοίταξε σοβαρά».
«Τι είπε;»
«“Ντάνιελ, δεν θέλω να είσαι μαζί μου επειδή με λυπάσαι”».
Ο Ντάνιελ σκούπισε τα μάτια του.
«Της είπα ότι δεν τη λυπόμουν. Τη θαύμαζα. Και την αγαπούσα».
Κοίταξα τον καλύτερό μου φίλο.
Τον άνθρωπο που γνώριζα από παιδί.
Και ξαφνικά κατάλαβα ότι η αγάπη τους δεν ήταν κάτι που έπρεπε να εξηγήσουν στους άλλους.
Ήταν κάτι που είχαν επιλέξει οι ίδιοι.
Ο Ντάνιελ κοίταξε προς την πόρτα του χειρουργείου.
«Το μόνο που θέλω τώρα είναι να της το πω ξανά».
Του έσφιξα το χέρι.
«Θα της το πεις».
Πέρασε μία ώρα.
Ύστερα άλλη μία.
Κάθε φορά που άνοιγε η πόρτα, σηκωνόμασταν από τις καρέκλες.
Κάθε φορά απογοητευόμασταν.
Μέχρι που, σχεδόν τρεις ώρες αργότερα, μια νοσοκόμα πλησίασε βιαστικά.
«Κύριε Άντερσον;»
Ο Ντάνιελ σηκώθηκε αμέσως.
«Ναι;»
Η νοσοκόμα χαμογέλασε.
«Η γυναίκα σας ξύπνησε».
Για μια στιγμή κανείς μας δεν κινήθηκε.
Ύστερα ο Ντάνιελ κάλυψε το πρόσωπό του και ξέσπασε σε λυγμούς.
Αλλά η νοσοκόμα δεν είχε τελειώσει.
«Είναι ακόμη πολύ εξαντλημένη», πρόσθεσε. «Θα χρειαστεί στενή παρακολούθηση».
Έγνεψε.
«Μπορώ να τη δω;»
«Σε λίγο».
Και τότε κατάλαβα ότι, όταν θα έμπαινα στο δωμάτιο της Λίλι, δεν θα μπορούσα πια να προσποιούμαι ότι δεν γνώριζα το μυστικό της.
Θα έπρεπε να την κοιτάξω στα μάτια.
Και να της πω ότι είχα μάθει την αλήθεια.

0 comments:
Post a Comment