ΜΕΡΟΣ 6 – Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΣΕ ΟΤΙ Η ΕΡΩΜΕΝΗ ΤΟΥ ΗΤΑΝ ΜΠΛΕΓΜΕΝΗ ΣΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ — ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΑΝΟΙΞΑΝ ΤΑ ΕΤΑΙΡΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ, Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΟΥ ΜΕ ΑΠΟΚΑΛΟΥΣΕ ΑΧΡΗΣΤΗ ΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΕ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ
Ο Πρέστον καθόταν απέναντί μου σε ένα μικρό γραφείο της Έλενορ Πράις.
Δεν ήμασταν μόνοι.
Η Έλενορ είχε συμφωνήσει να παρευρίσκεται ως νομική σύμβουλος για τη συγκεκριμένη συνάντηση.
Ο Πρέστον είχε επίσης δικό του ανεξάρτητο δικηγόρο.
Για πρώτη φορά μετά από εβδομάδες, δεν υπήρχε κανείς από την οικογένειά του στο δωμάτιο.
Ούτε ο Ρίτσαρντ.
Ούτε η Βίβιαν.
Ούτε ο Μάρτιν Βος.
Μόνο εμείς.
Ο Πρέστον έμοιαζε εξαντλημένος.
«Η Κάρολαϊν εργαζόταν ως σύμβουλος σε μία από τις εταιρείες του πατέρα μου», άρχισε.
Τον κοίταξα.
«Το γνώριζα».
«Δεν γνώριζες όμως ότι η εταιρεία της χρησιμοποιήθηκε για να μεταφερθούν ορισμένα περιουσιακά στοιχεία».
Η Έλενορ πήρε σημειώσεις.
«Τι είδους περιουσιακά στοιχεία;»
Ο Πρέστον έβγαλε έναν φάκελο.
«Μετοχικά δικαιώματα. Συμβάσεις. Ορισμένες απαιτήσεις από εταιρικά δάνεια».
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
«Ανάμεσά τους και το δικό μου δάνειο;»
Ο Πρέστον χαμήλωσε το κεφάλι.
«Ναι».
Για μια στιγμή δεν μπορούσα να μιλήσω.
Το δάνειο που είχα δώσει για να τον βοηθήσω.
Τα χρήματα που είχα αποταμιεύσει επί χρόνια.
Η οικονομική ασφάλεια που είχα προσφέρει με εμπιστοσύνη.
Όλα είχαν γίνει αντικείμενο ενός σχεδίου που δεν γνώριζα.
«Γιατί;» ρώτησα.
Ο Πρέστον πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Ο πατέρας μου ήθελε να περιορίσει τις απαιτήσεις που θα μπορούσαν να εμφανιστούν σε περίπτωση εταιρικής κρίσης».
Η Έλενορ τον κοίταξε.
«Και γιατί να επηρεαστεί η απαίτηση της συζύγου σας;»
Ο Πρέστον δίστασε.
«Επειδή γνώριζε ότι αν η Αμέλια ζητούσε αποπληρωμή, η εταιρεία θα αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα».
Ένιωσα τον θυμό μου να ανεβαίνει.
«Άρα αποφάσισε να εξαφανίσει την υποχρέωση;»
«Προσπάθησε να την εμφανίσει ως ήδη διευθετημένη».
«Με πλαστή υπογραφή».
Ο Πρέστον έκλεισε τα μάτια.
«Ναι».
Δεν ήξερα αν ήθελα να κλάψω ή να γελάσω.
Επτά χρόνια με αποκαλούσαν άχρηστη.
Επτά χρόνια μου υπενθύμιζαν ότι δεν ανήκα στον κόσμο τους.
Και τώρα μάθαινα ότι είχαν προσπαθήσει να εξαφανίσουν το χρέος τους προς εμένα.
«Η Κάρολαϊν γνώριζε;» ρώτησα.
Ο Πρέστον κοίταξε το πάτωμα.
«Γνώριζε ότι υπήρχε σχέδιο μεταφοράς περιουσιακών στοιχείων. Δεν ξέρω αν γνώριζε ότι χρησιμοποιήθηκε πλαστή υπογραφή».
Η Έλενορ σημείωσε την απάντηση.
«Αυτό θα πρέπει να εξεταστεί ξεχωριστά».
Ο Πρέστον έγνεψε.
Έπειτα με κοίταξε.
«Αμέλια, ξέρω ότι δεν έχω δικαίωμα να ζητήσω τίποτα από εσένα».
Δεν απάντησα.
«Αλλά θέλω να σου πω ότι λυπάμαι».
Τον κοίταξα για αρκετή ώρα.
«Για ποιο πράγμα, Πρέστον;»
Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.
«Για όλα».
Κούνησα αργά το κεφάλι.
«Δεν μπορείς να τα χωρέσεις όλα σε μία λέξη».
Έσκυψε το κεφάλι.
«Το ξέρω».
«Με άφησες να πιστεύω ότι ήμασταν ομάδα».
Η φωνή μου έτρεμε.
«Και όταν η οικογένειά σου αποφάσισε ότι δεν ήμουν πια χρήσιμη, στάθηκες δίπλα τους».
Ο Πρέστον δεν προσπάθησε να δικαιολογηθεί.
«Ναι».
«Δεν με πρόδωσες μόνο με την Κάρολαϊν».
Πήρα μια βαθιά ανάσα.
«Με πρόδωσες κάθε φορά που επέτρεπες στους γονείς σου να με ταπεινώνουν».
Η σιωπή κράτησε αρκετή ώρα.
Έπειτα σηκώθηκα.
«Θα συνεχίσω τη διαδικασία».
Ο Πρέστον έγνεψε.
«Το καταλαβαίνω».
Οι επόμενες εβδομάδες ήταν εξαντλητικές.
Οι οικονομικοί ελεγκτές εξέτασαν εταιρικά βιβλία και συμβάσεις.
Οι δικηγόροι αντάλλαξαν αιτήματα και απαντήσεις.
Η γνησιότητα των επίμαχων υπογραφών ελέγχθηκε.
Και οι αρμόδιες αρχές άρχισαν να διερευνούν τις ενδεχόμενες παραβάσεις.
Δεν υπήρχαν εύκολες νίκες.
Ούτε μαγικές αποκαλύψεις που έλυναν τα πάντα μέσα σε μία ημέρα.
Υπήρχαν έγγραφα.
Ημερομηνίες.
Μαρτυρίες.
Και πολλές δύσκολες αποφάσεις.
Αλλά σιγά σιγά η εικόνα ξεκαθάριζε.
Η εταιρεία είχε πράγματι λάβει το δάνειό μου.
Η σύμβαση περιείχε εγγύηση του Ρίτσαρντ.
Η οικονομική υποχρέωση δεν είχε εξαφανιστεί νόμιμα.
Και οι υπογραφές που αποδίδονταν σε εμένα παρουσίαζαν σοβαρές ενδείξεις μη γνησιότητας.
Ο Μάρτιν Βος αποσύρθηκε από την εκπροσώπηση της οικογένειας, επικαλούμενος επαγγελματικούς λόγους.
Ο Ρίτσαρντ απέκτησε νέο δικηγόρο.
Η Βίβιαν σταμάτησε να εμφανίζεται σε δημόσιες εκδηλώσεις.
Και ο Πρέστον άρχισε να συνεργάζεται με τις αρμόδιες διαδικασίες.
Ένα απόγευμα, καθώς ετοίμαζα τα τελευταία μου έγγραφα, δέχτηκα τηλεφώνημα από τη γραμματεία του δικαστηρίου.
Η τελική ακρόαση είχε οριστεί.
Κοίταξα την ημερομηνία.
Έπειτα τον χαρτοφύλακά μου.
Τον ίδιο δερμάτινο χαρτοφύλακα με τον οποίο είχα μπει στην πρώτη ακρόαση.
Τότε η οικογένεια Χέιλ είχε γελάσει επειδή δεν είχα μαζί μου ομάδα δικηγόρων.
Τώρα ήξεραν ότι δεν είχα πάει απροετοίμαστη.
Εκείνο το βράδυ, λίγο πριν κοιμηθώ, έλαβα ένα μήνυμα από τον Πρέστον.
«Αμέλια, ο πατέρας μου θέλει να σου κάνει μια πρόταση πριν από την τελική ακρόαση».
Διάβασα το μήνυμα.
Δεν απάντησα αμέσως.
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα εμφανίστηκε ένα δεύτερο.
«Θέλει να σου επιστρέψει τα χρήματα, αλλά ζητά να αποσύρεις τις καταγγελίες».
Κοίταξα την οθόνη.
Και τότε κατάλαβα ότι ο Ρίτσαρντ Χέιλ εξακολουθούσε να πιστεύει πως όλα μπορούσαν να αγοραστούν.
Ακόμα και η αλήθεια.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…

0 comments:
Post a Comment