ΜΕΡΟΣ 4 – ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΟΤΙ Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΟΥ ΚΑΙ Η ΕΡΩΜΕΝΗ ΤΟΥ ΕΙΧΑΝ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΓΡΑΦΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ — ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΕΜΑΘΑ ΤΙ ΕΙΧΑΝ ΚΑΝΕΙ, ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΓΙΑΤΙ ΗΘΕΛΑΝ ΤΟΣΟ ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΟ ΔΙΑΖΥΓΙΟ
Κοίταζα τη φωτογραφία για αρκετά δευτερόλεπτα.
Ο Πρέστον στεκόταν δίπλα στην Κάρολαϊν.
Εκείνη κρατούσε έναν φάκελο.
Πίσω τους φαινόταν η πινακίδα ενός συμβολαιογραφικού γραφείου.
Η ημερομηνία ήταν τέσσερις μήνες πριν από την αίτηση διαζυγίου.
Ένιωσα ένα ρίγος.
Τέσσερις μήνες.
Τότε ο Πρέστον εξακολουθούσε να μου λέει ότι με αγαπούσε.
Τότε εξακολουθούσαμε να τρώμε μαζί κάθε Κυριακή.
Τότε η Βίβιαν με καλούσε σε οικογενειακά δείπνα και μου υπενθύμιζε ότι έπρεπε να είμαι ευγνώμων για τη ζωή που μου προσέφεραν.
Κι όμως, πίσω από την πλάτη μου, ο σύζυγός μου ετοίμαζε κάτι.
Δεν έτρεξα να τον αντιμετωπίσω.
Δεν φώναξα.
Είχα μάθει από την επαγγελματική μου εμπειρία ότι μια υποψία δεν είναι απόδειξη.
Και ότι η βιασύνη μπορεί να καταστρέψει ακόμα και την πιο ισχυρή υπόθεση.
Επικοινώνησα με μια παλιά συνάδελφο, την Έλενορ Πράις, δικηγόρο με εμπειρία σε εταιρικές διαφορές.
Της εξήγησα όσα γνώριζα.
«Αμέλια», μου είπε, «χρειάζεσαι τα πραγματικά έγγραφα, όχι μόνο τη φωτογραφία».
«Το ξέρω».
«Και πρέπει να μάθουμε ποιος σου την έστειλε».
«Αυτό με ανησυχεί περισσότερο».
Η Έλενορ έμεινε για λίγο σιωπηλή.
«Πιστεύεις ότι κάποιος από την οικογένεια προσπαθεί να σε βοηθήσει;»
«Ή να με παγιδεύσει».
Εκείνο το απόγευμα ζήτησα, μέσω της νόμιμης διαδικασίας, την προσκόμιση των εγγράφων που σχετίζονταν με συγκεκριμένες εταιρικές μεταβολές και εξουσιοδοτήσεις.
Δεν ανέφερα αμέσως τη φωτογραφία.
Ήθελα να δω πώς θα αντιδρούσε η άλλη πλευρά όταν θα ζητούσα τα στοιχεία.
Η απάντηση ήρθε την επόμενη ημέρα.
Ο Μάρτιν Βος κατέθεσε αντίρρηση.
Υποστήριξε ότι τα έγγραφα δεν είχαν σχέση με το διαζύγιο.
Αλλά η δικαστής είχε ήδη δει τη σύμβαση δανείου.
Και είχε λόγο να εξετάσει αν υπήρχαν επιπλέον οικονομικές υποχρεώσεις.
Λίγες ημέρες αργότερα, έλαβα τα πρώτα αντίγραφα.
Τα διάβασα στο μικρό διαμέρισμα όπου είχα μετακομίσει.
Έξω έβρεχε.
Στο τραπέζι υπήρχε ένας καφές που είχε κρυώσει.
Άνοιξα τον φάκελο.
Η πρώτη σελίδα αφορούσε μια εταιρεία με την επωνυμία Hale Strategic Holdings.
Η δεύτερη μια μεταβίβαση εταιρικών δικαιωμάτων.
Η τρίτη μια εξουσιοδότηση.
Και στην τέταρτη σελίδα είδα το όνομά μου.
Αμέλια Χέιλ.
Κάτω από αυτό υπήρχε μια υπογραφή.
Υποτίθεται ότι ήταν δική μου.
Δεν ήταν.
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
Η εξουσιοδότηση εμφάνιζε εμένα να εγκρίνω μεταβολές που επηρέαζαν τη δυνατότητά μου να διεκδικήσω οικονομικά δικαιώματα από μια εταιρεία στην οποία είχα συνεισφέρει.
Διάβασα ξανά το έγγραφο.
Έπειτα πρόσεξα κάτι ακόμα.
Το όνομα της Κάρολαϊν Μέρσερ εμφανιζόταν σε συνοδευτική εταιρική καταχώριση.
Όχι ως απλή μάρτυρας.
Αλλά ως εκπρόσωπος εταιρείας που επρόκειτο να αποκτήσει οικονομικό όφελος από τη μεταβολή.
Κάθισα ακίνητη.
Η Κάρολαϊν δεν ήταν απλώς η γυναίκα για την οποία ο Πρέστον με εγκατέλειπε.
Ήταν συνδεδεμένη με την εταιρική αναδιάρθρωση.
Και κάποιος είχε χρησιμοποιήσει το όνομά μου για να τη διευκολύνει.
Τηλεφώνησα στην Έλενορ.
«Βρήκα κάτι».
«Τι;»
«Μια δεύτερη υπογραφή που δεν είναι δική μου».
Άκουσα τη συνάδελφό μου να παίρνει μια βαθιά ανάσα.
«Μην επικοινωνήσεις με τον Πρέστον».
«Δεν σκοπεύω».
«Θα χρειαστούμε τα πρωτότυπα και εξέταση της διαδικασίας υπογραφής».
«Το ξέρω».
«Αμέλια…»
«Ναι;»
«Αν αυτά τα έγγραφα είναι πλαστά, η υπόθεση δεν αφορά πλέον μόνο το διαζύγιό σου».
Έκλεισα τα μάτια.
«Το καταλαβαίνω».
Εκείνο το βράδυ, κάποιος χτύπησε την πόρτα μου.
Κοίταξα από το ματάκι.
Ήταν μια γυναίκα περίπου τριάντα ετών.
Φορούσε σκούρο παλτό.
Κρατούσε έναν φάκελο.
Άνοιξα προσεκτικά.
«Μπορώ να σας βοηθήσω;»
Η γυναίκα κοίταξε πίσω της.
«Είστε η Αμέλια Χέιλ;»
«Ναι».
«Ονομάζομαι Σάρα Μίτσελ».
Δεν αναγνώρισα το όνομα.
«Εργαζόμουν στο γραφείο του συμβολαιογράφου που χειρίστηκε τα έγγραφα».
Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά.
«Γιατί ήρθατε;»
Η γυναίκα έσφιξε τον φάκελο.
«Επειδή όταν είδα τη φωτογραφία σας στην υπόθεση, κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά».
«Τι εννοείτε;»
Η Σάρα με κοίταξε στα μάτια.
«Η γυναίκα που εμφανίστηκε εκείνη την ημέρα και παρουσιάστηκε ως Αμέλια Χέιλ…»
Σταμάτησε.
«Δεν ήσασταν εσείς».
Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.
«Τότε ποια ήταν;»
Η Σάρα πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Δεν ξέρω το πραγματικό της όνομα».
Άνοιξε τον φάκελο.
Έβγαλε μια εικόνα από το αρχείο επισκεπτών, την οποία είχε ήδη παραδώσει και στις αρμόδιες αρχές.
Μου την έδειξε.
Κοίταξα το πρόσωπο της γυναίκας.
Και για μια στιγμή δεν μπορούσα να αναπνεύσω.
Την είχα δει πολλές φορές.
Στα οικογενειακά δείπνα.
Στις φιλανθρωπικές εκδηλώσεις.
Ακόμα και μέσα στο σπίτι μου.
Ήταν η προσωπική βοηθός της Βίβιαν.
Η Νάταλι Μπρουκς.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…

0 comments:
Post a Comment