ΜΕΡΟΣ 4 – «Η ΠΕΘΕΡΑ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ ΩΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΣΕ ΠΛΑΣΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ!» — ΟΤΑΝ ΤΗΣ ΕΔΕΙΞΑ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ, ΕΒΑΛΕ ΤΑ ΚΛΑΜΑΤΑ… ΑΛΛΑ Ο ΠΕΘΕΡΟΣ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ
Το επόμενο πρωί κατέβηκα στην κουζίνα κρατώντας τον καφέ μου.
Η Μάργκαρετ καθόταν στο τραπέζι.
Ο Ρίτσαρντ διάβαζε εφημερίδα.
«Καλημέρα», είπα.
Κανείς δεν απάντησε.
Άφησα έναν φάκελο μπροστά τους.
Η Μάργκαρετ κοίταξε το χαρτί.
«Τι είναι αυτό;»
«Θα ήθελα να μου το εξηγήσετε εσείς».
Ο Ρίτσαρντ άφησε την εφημερίδα.
Πήρε το έγγραφο.
Το διάβασε.
Και για μια στιγμή το πρόσωπό του άλλαξε.
Όχι πολύ.
Αλλά αρκετά.
«Πού το βρήκες;»
«Στο γραφείο του Νέιθαν».
«Δεν έπρεπε να ψάχνεις τα πράγματά του».
«Δεν έπρεπε κάποιος να χρησιμοποιήσει την υπογραφή μου χωρίς τη συγκατάθεσή μου».
Η Μάργκαρετ έσκυψε προς το έγγραφο.
Μόλις είδε το όνομά της, χλόμιασε.
«Ρίτσαρντ…»
Εκείνος της έριξε ένα αυστηρό βλέμμα.
«Μη μιλάς».
Τον κοίταξα.
«Γιατί; Τι φοβάστε ότι θα πει;»
Ο Ρίτσαρντ σηκώθηκε.
«Κλερ, υπάρχουν επιχειρηματικά ζητήματα που δεν καταλαβαίνεις».
«Εργάστηκα δεκαπέντε χρόνια στον χρηματοοικονομικό τομέα».
«Αυτό δεν σημαίνει ότι γνωρίζεις πώς λειτουργούν οι πραγματικές επιχειρήσεις».
Χαμογέλασα.
«Τότε εξηγήστε μου πώς λειτουργεί μια πραγματική επιχείρηση όταν χρησιμοποιεί πλαστή υπογραφή».
Η Μάργκαρετ άρχισε να τρέμει.
«Δεν ήξερα…»
Ο Ρίτσαρντ χτύπησε το τραπέζι.
«Μάργκαρετ!»
Τον κοίταξα ψυχρά.
«Μη φωνάζετε μέσα στο σπίτι μου».
Η Μάργκαρετ άρχισε να κλαίει.
«Ο Νέιθαν μου είπε ότι είχες ήδη συμφωνήσει».
Έμεινα ακίνητη.
«Σε τι;»
«Στη μεταβίβαση. Είπε ότι ήταν μια τυπική διαδικασία».
«Και γιατί χρειαζόταν να υπογράψετε ως μάρτυρας;»
«Μου είπε ότι ήθελε να τελειώσει γρήγορα».
Ο Ρίτσαρντ γύρισε προς το μέρος της.
«Σταμάτα!»
Η Μάργκαρετ ξέσπασε.
«Εσύ μου είπες να τον βοηθήσω!»
Η κουζίνα βυθίστηκε στη σιωπή.
Ο Ρίτσαρντ έσφιξε τα δόντια.
«Δεν ξέρεις τι λες».
Η Μάργκαρετ σηκώθηκε.
«Ξέρω πολύ καλά! Είπες ότι αν δεν ολοκληρωνόταν η μεταβίβαση, θα χάναμε τα πάντα!»
Τον κοίταξα.
«Τι θα χάνατε;»
Ο Ρίτσαρντ δεν απάντησε.
«Ποια χρήματα; Ποια περιουσία;»
Τότε είπε κάτι που δεν περίμενα.
«Ο πατέρας σου δεν ήταν τόσο αθώος όσο νομίζεις».
Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.
Ο πατέρας μου, ο Τζόναθαν Γουίτμορ, είχε πεθάνει πριν από έξι χρόνια.
Ήταν ο άνθρωπος που με είχε μάθει να εργάζομαι, να σέβομαι τους ανθρώπους και να μη χρησιμοποιώ ποτέ τα χρήματα για να τους ταπεινώνω.
«Μην αναφέρετε τον πατέρα μου».
Ο Ρίτσαρντ χαμογέλασε.
«Ξέρεις γιατί χρηματοδότησε την εταιρεία του Νέιθαν;»
«Επειδή πίστευε στο επιχειρηματικό σχέδιο».
«Όχι».
Έσκυψε προς το μέρος μου.
«Επειδή μου χρωστούσε».
Τον κοίταξα.
«Ψέματα».
«Ο πατέρας σου είχε κάνει μια συμφωνία μαζί μου πριν από είκοσι χρόνια. Μια συμφωνία που δεν ήθελε ποτέ να μάθεις».
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
«Τι συμφωνία;»
Ο Ρίτσαρντ χαμογέλασε.
«Αν θέλεις να μάθεις, θα πρέπει πρώτα να σταματήσεις το διαζύγιο».
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει τη μνήμη του πατέρα μου για να με ελέγξει.
Δεν του έδωσα την ικανοποίηση.
«Η δικηγόρος μου θα επικοινωνήσει μαζί σας».
Πήρα τον φάκελο και έφυγα.
Δύο ώρες αργότερα βρισκόμουν στο γραφείο της Ολίβια.
Της εξήγησα όσα είχαν συμβεί.
Εκείνη με άκουσε προσεκτικά.
«Θα χρειαστούμε πραγματογνωμοσύνη για την υπογραφή», είπε. «Και θα ελέγξουμε αν το έγγραφο έχει κατατεθεί κάπου».
«Ο Ρίτσαρντ ισχυρίζεται ότι ο πατέρας μου του χρωστούσε».
Η Ολίβια συνοφρυώθηκε.
«Υπάρχει περίπτωση να είχε κάποια παλιά οικονομική σχέση μαζί του;»
«Δεν ξέρω».
«Τότε θα ερευνήσουμε».
Το ίδιο απόγευμα, η Ολίβια επικοινώνησε με τον παλιό λογιστή του πατέρα μου.
Ονομαζόταν Χένρι Κόλινς.
Ήταν εβδομήντα δύο ετών και είχε αποσυρθεί από την εργασία.
Όταν του ανέφερα το όνομα του Ρίτσαρντ, έμεινε σιωπηλός.
«Κλερ… γιατί ρωτάς γι' αυτόν;»
«Επειδή προσπαθεί να μου πάρει την εταιρεία».
Ο Χένρι αναστέναξε.
«Τότε ήρθε η ώρα να μάθεις τι είχε συμβεί».
Συναντηθήκαμε σε ένα μικρό καφέ.
Ο Χένρι έφερε μαζί του έναν παλιό δερμάτινο φάκελο.
«Ο πατέρας σου μου είχε ζητήσει να κρατήσω αυτά τα έγγραφα».
Τον κοίταξα.
«Γιατί;»
«Επειδή φοβόταν ότι μια μέρα ο Ρίτσαρντ θα προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει το παρελθόν εναντίον σου».
Άνοιξε τον φάκελο.
Μέσα υπήρχαν συμβάσεις.
Επιστολές.
Και ένα παλιό δικαστικό έγγραφο.
Το διάβασα.
Ο Ρίτσαρντ είχε κατηγορηθεί πριν από δεκαεννέα χρόνια για σοβαρές οικονομικές παρατυπίες σε μια κοινή επιχειρηματική δραστηριότητα.
Ο πατέρας μου είχε βοηθήσει να αποκαλυφθούν οι συναλλαγές.
Δεν του χρωστούσε.
Αντίθετα, είχε προστατεύσει την εταιρεία του από τις απαιτήσεις του.
«Γιατί δεν μου το είπε ποτέ;»
Ο Χένρι χαμήλωσε το βλέμμα.
«Επειδή ήσουν ήδη παντρεμένη με τον Νέιθαν. Δεν ήθελε να σε πληγώσει χωρίς να έχει αποδείξεις ότι ο γιος συμμετείχε σε οτιδήποτε».
Ένιωσα δάκρυα να κυλούν.
Ο πατέρας μου είχε προσπαθήσει να με προστατεύσει ακόμη και μέσα στη σιωπή του.
Τότε ο Χένρι έβγαλε έναν δεύτερο φάκελο.
«Υπάρχει κάτι ακόμη».
«Τι;»
«Λίγο πριν πεθάνει, ο πατέρας σου άλλαξε μια σημαντική ρήτρα στο οικογενειακό καταπίστευμα».
Τον κοίταξα.
«Ποια ρήτρα;»
Ο Χένρι χαμογέλασε θλιμμένα.
«Εκείνη που αφορά την εταιρεία και το σπίτι σου».
Άνοιξα το έγγραφο.
Και διάβασα μια πρόταση που με έκανε να μείνω ακίνητη.
«Κανένα περιουσιακό στοιχείο του οικογενειακού καταπιστεύματος δεν μπορεί να μεταβιβαστεί με εξουσιοδότηση τρίτου χωρίς ανεξάρτητη επιβεβαίωση της Κλερ Γουίτμορ Μπένετ».
Σήκωσα το κεφάλι.
Ο Χένρι έγνεψε.
«Ο πατέρας σου είχε προβλέψει ότι κάποιος μπορεί να προσπαθούσε να σε εξαπατήσει».
Ένιωσα μια παράξενη γαλήνη.
Ο Ρίτσαρντ πίστευε ότι κρατούσε το τελευταίο του χαρτί.
Αλλά ο πατέρας μου είχε αφήσει κάτι ισχυρότερο.
Την αλήθεια.
Το ίδιο βράδυ ο Νέιθαν μου τηλεφώνησε από το Λονδίνο.
«Κλερ, πρέπει να μιλήσουμε».
«Σε ακούω».
«Η Βανέσα λέει ότι επικοινώνησες με τον αδελφό της».
«Αλήθεια;»
«Σταμάτα να ανακατεύεσαι στη ζωή μου».
Χαμογέλασα.
«Εννοείς στη ζωή που χρηματοδοτούσα;»
Η φωνή του σκλήρυνε.
«Δεν ξέρεις με ποιον τα βάζεις».
Κοίταξα τον φάκελο του πατέρα μου.
«Νομίζω ότι αρχίζω να καταλαβαίνω».
Τότε ο Νέιθαν είπε κάτι που με έκανε να παγώσω.
«Αν δεν σταματήσεις, θα φροντίσω να δημοσιοποιηθούν τα ιατρικά σου αρχεία. Και τότε όλοι θα μάθουν γιατί δεν μπορέσαμε να αποκτήσουμε παιδί».
Για πρώτη φορά εκείνη την ημέρα, ένιωσα πραγματικό πόνο.
Όχι για τα χρήματα.
Όχι για την εταιρεία.
Αλλά επειδή ο άνθρωπος που κάποτε με κρατούσε στην αγκαλιά του μετά την απώλεια του μωρού μας χρησιμοποιούσε τώρα εκείνη την πληγή ως όπλο.
Και εκείνη τη στιγμή πήρα μια απόφαση.
Δεν θα επέτρεπα ποτέ ξανά στον Νέιθαν να καθορίζει την αξία μου.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 5…

0 comments:
Post a Comment