ΜΕΡΟΣ 3 — «Η ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΠΛΑΣΤΗ!» — Η ΠΕΘΕΡΑ ΜΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΑΡΠΑΞΕΙ 80 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ, ΑΛΛΑ ΕΝΑ ΕΓΓΡΑΦΟ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΜΕ ΠΑΝΤΡΕΨΑΝ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΟ ΤΗΣ
«Παραιτήθηκα;»
Η φωνή μου ακούστηκε τόσο χαμηλή, που σχεδόν δεν την αναγνώρισα.
Ο Έβερετ Σο έγνεψε αργά.
«Αυτό ισχυρίζεται το έγγραφο».
«Δεν έχω υπογράψει ποτέ κάτι τέτοιο».
«Το υποψιαζόμουν».
Έβαλε μπροστά μου ένα αντίγραφο.
Στο κάτω μέρος υπήρχε μια υπογραφή.
Το όνομά μου.
Μάλορι Κιν.
Μόνο που δεν ήταν ο γραφικός μου χαρακτήρας.
Το τελευταίο γράμμα είχε μια παράξενη καμπύλη.
Κάτι που εγώ δεν έκανα ποτέ.
«Είναι πλαστή».
Ο Έβερετ έγνεψε.
«Θα χρειαστούμε επίσημη εξέταση. Αλλά υπάρχουν ήδη σοβαρές ασυμφωνίες».
Έσφιξα το χαρτί.
«Πότε υποτίθεται ότι το υπέγραψα;»
«Πριν από δύο μήνες».
Ένιωσα ένα ρίγος.
Πριν από δύο μήνες ήμουν στο σπίτι.
Ξαπλωμένη στο κρεβάτι.
Είχα περάσει μια δύσκολη εβδομάδα με έντονη ναυτία και εξάντληση.
Η Νταϊάν είχε έρθει να με επισκεφτεί.
Θυμήθηκα το χαμόγελό της.
Τη φωνή της.
«Μάλορι, αγαπητή μου, ο Γουέσλι χρειάζεται μερικές υπογραφές για την ασφάλιση του σπιτιού».
Μου είχε αφήσει έναν φάκελο.
Είχα αρνηθεί να υπογράψω χωρίς να τον διαβάσω.
Εκείνη είχε γελάσει.
«Πάντα τόσο καχύποπτη».
Τώρα κατάλαβα.
Δεν ήταν μια απλή επίσκεψη.
Ήταν προσπάθεια.
«Η Νταϊάν ήθελε να υπογράψω χαρτιά πριν από δύο μήνες».
Ο Έβερετ σήκωσε το βλέμμα.
«Το θυμάστε ακριβώς;»
«Ναι».
«Τότε πρέπει να το καταγράψουμε».
Για πρώτη φορά από το προηγούμενο βράδυ, ένιωσα ότι μπορούσα να κάνω κάτι.
Όχι να κλάψω.
Όχι να παρακαλέσω.
Να προστατεύσω όσα μου ανήκαν.
Και κυρίως τα παιδιά μου.
Ο Έβερετ επικοινώνησε με συνεργάτιδά του, τη δικηγόρο Έλενα Μάρσαλ.
Μέσα σε λίγες ώρες, ξεκίνησαν διαδικασίες για να αμφισβητηθεί η μεταφορά και να ζητηθεί προσωρινή δικαστική προστασία.
Εγώ παρέμενα στο νοσοκομείο.
Οι συσπάσεις είχαν μειωθεί, αλλά οι γιατροί με παρακολουθούσαν στενά.
Κάθε φορά που ακουγόταν ένας ήχος από το μηχάνημα, γύριζα το κεφάλι μου.
Τρία παιδιά.
Τρεις ζωές.
Και ένας πόλεμος που δεν είχα επιλέξει.
Το απόγευμα, η πόρτα άνοιξε.
Η Νταϊάν Μπράντφορντ μπήκε μέσα.
Φορούσε ένα λευκό παλτό και κρατούσε μια πολυτελή τσάντα.
Πίσω της ακολουθούσε ο Γουέσλι.
«Μάλορι, γλυκιά μου».
Η φωνή της ήταν γεμάτη ψεύτικη ανησυχία.
«Μάθαμε τι συνέβη. Τι τρομερή περιπέτεια».
Την κοίταξα χωρίς να μιλήσω.
Πλησίασε το κρεβάτι.
«Πρέπει να ξεκουραστείς. Οι οικονομικές υποθέσεις δεν είναι για μια γυναίκα στην κατάστασή σου».
Ο Έβερετ, που καθόταν δίπλα στο παράθυρο, σηκώθηκε.
«Συμφωνώ ότι χρειάζεται ξεκούραση. Γι' αυτό θα σας παρακαλούσα να είστε σύντομη».
Η Νταϊάν τον αναγνώρισε αμέσως.
Το χαμόγελό της εξαφανίστηκε.
«Εσύ».
Ο Έβερετ παρέμεινε ήρεμος.
«Κυρία Μπράντφορντ».
«Δεν έχεις καμία δουλειά εδώ».
«Η κυρία Κιν ζήτησε τη βοήθειά μου».
Η Νταϊάν γύρισε προς εμένα.
«Μάλορι, δεν ξέρεις με ποιους μπλέκεις».
Την κοίταξα.
«Ξέρω με ποιους ήμουν μπλεγμένη πέντε χρόνια».
Ο Γουέσλι έκανε ένα βήμα μπροστά.
«Σε παρακαλώ, μη μιλάς έτσι στη μητέρα μου».
Γέλασα πικρά.
«Η μητέρα σου προσπάθησε να μου πάρει ογδόντα εκατομμύρια δολάρια».
Το πρόσωπο της Νταϊάν έγινε άκαμπτο.
«Δεν έχεις ιδέα πώς λειτουργούν αυτές οι συμφωνίες».
«Τότε εξήγησέ μου».
Δεν απάντησε.
«Γιατί υπάρχει η υπογραφή μου σε ένα έγγραφο που δεν υπέγραψα;»
Ο Γουέσλι κοίταξε τη μητέρα του.
Εκείνη απέφυγε το βλέμμα του.
Για πρώτη φορά κατάλαβα ότι ίσως δεν γνώριζε κάθε λεπτομέρεια.
Ή ίσως προσποιούνταν.
«Θα μιλήσουμε όταν συνέλθεις», είπε η Νταϊάν.
«Όχι. Θα μιλήσουμε τώρα».
Έσκυψα μπροστά.
«Πότε αποφασίσατε να με παντρέψετε με τον Γουέσλι;»
Η σιωπή που ακολούθησε ήταν εκκωφαντική.
Ο Γουέσλι έκλεισε τα μάτια.
Η Νταϊάν με κοίταξε με ένα βλέμμα που δεν είχα ξαναδεί.
Όχι περιφρόνηση.
Όχι ειρωνεία.
Φόβο.
«Ποιος σου είπε κάτι τέτοιο;»
«Ο πατέρας μου άφησε περιουσία. Και εσείς το ξέρατε».
Η Νταϊάν γύρισε προς τον Έβερετ.
«Δεν έπρεπε να ανοίξεις αυτά τα αρχεία».
Ο Έβερετ απάντησε:
«Δεν έπρεπε να τα κρύψετε».
Τότε η Νταϊάν είπε κάτι που με έκανε να παγώσω.
«Ο Τόμας Κιν μάς χρωστούσε περισσότερα από όσα νομίζεις».
Σηκώθηκα λίγο στο κρεβάτι.
«Μην αναφέρεις τον πατέρα μου».
«Ο πατέρας σου δεν ήταν ο άγιος που θυμάσαι».
Ένιωσα το αίμα μου να βράζει.
«Φύγε».
Εκείνη πλησίασε.
«Αν μάθεις τι πραγματικά συνέβη πριν πεθάνει, ίσως να μη θέλεις πια αυτά τα χρήματα».
Ο Έβερετ στάθηκε ανάμεσά μας.
«Αρκετά».
Η Νταϊάν γύρισε προς την πόρτα.
Πριν φύγει, με κοίταξε για τελευταία φορά.
«Μάλορι, υπάρχουν μυστικά που είναι καλύτερα να παραμένουν θαμμένα».
Η πόρτα έκλεισε.
Έμεινα να κοιτάζω το κενό.
«Τι εννοούσε;»
Ο Έβερετ δεν απάντησε αμέσως.
Έβγαλε έναν δεύτερο φάκελο.
Παλαιότερο.
Με κιτρινισμένες άκρες.
«Υπάρχει μια υπόθεση που αφορά τον θάνατο του πατέρα σας».
Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει δυνατά.
«Ο πατέρας μου πέθανε από καρδιακή προσβολή».
«Αυτή ήταν η επίσημη αιτία».
«Τι θέλεις να πεις;»
Ο Έβερετ άνοιξε τον φάκελο.
Μέσα υπήρχε ένα γράμμα.
Ημερομηνία: τρεις ημέρες πριν από τον θάνατο του πατέρα μου.
Στο κάτω μέρος υπήρχε η υπογραφή του.
Και μια πρόταση που δεν θα ξεχνούσα ποτέ.
«Αν μου συμβεί κάτι, μην εμπιστευτείτε την οικογένεια Μπράντφορντ».
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 4…

0 comments:
Post a Comment