ΜΕΡΟΣ 1 — ΠΗΓΑ ΝΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΩΣΩ ΤΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΤΟΥ, ΑΛΛΑ Η ΡΕΣΕΨΙΟΝΙΣΤ ΜΕ ΚΟΙΤΑΞΕ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΧΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΤΡΟΜΕΡΟ ΛΑΘΟΣ
Ο Ελιάμ με φίλησε στην πόρτα, πήρε την τσάντα του και μου ευχήθηκε καλή μέρα. Δέκα λεπτά αργότερα, ανακάλυψα ότι είχε αφήσει τα φάρμακά του δίπλα στην καφετιέρα. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ξεχνούσε κάτι. Μια φορά είχε βάλει τα κλειδιά του αυτοκινήτου στο ψυγείο, ενώ προσπαθούσε να τακτοποιήσει τα ψώνια. Γι’ αυτό χαμογέλασα, πήρα το μπουκαλάκι και αποφάσισα να του το πάω στο γραφείο.
Ήμασταν παντρεμένοι έντεκα χρόνια. Γνώριζα τις συνήθειές του, τις μικρές παραξενιές του και τον τρόπο που συνοφρυωνόταν όταν προσπαθούσε να θυμηθεί κάτι. Ήξερα ακόμη και ποιον καφέ προτιμούσε όταν είχε μια δύσκολη μέρα. Εκείνο το πρωί, λοιπόν, αγόρασα τον αγαπημένο του καφέ και κατευθύνθηκα προς το κτίριο όπου εργαζόταν.
Δεν είχα κανέναν λόγο να υποψιάζομαι ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Όταν έφτασα, πλησίασα τη ρεσεψιόν με τον καφέ στο ένα χέρι και τα φάρμακά του στο άλλο.
«Καλημέρα σας. Είμαι η σύζυγος του Ελιάμ. Ξέχασε τα φάρμακά του στο σπίτι. Θα μπορούσατε να τον ενημερώσετε ότι βρίσκομαι εδώ;»
Η νεαρή υπάλληλος σήκωσε το βλέμμα της.
«Του Ελιάμ;» επανέλαβε.
Της είπα το πλήρες όνομά του και το τμήμα στο οποίο εργαζόταν. Εκείνη πληκτρολόγησε κάτι στον υπολογιστή της, κοίταξε την οθόνη και ύστερα με κοίταξε ξανά.
Η έκφρασή της είχε αλλάξει.
«Λυπάμαι, κυρία. Ο σύζυγός σας δεν βρίσκεται εδώ.»
Χαμογέλασα αμήχανα.
«Μήπως είναι σε κάποια συνάντηση; Μου είπε ότι είχε μια δύσκολη μέρα μπροστά του.»
Η υπάλληλος δίστασε. Φαινόταν σαν να προσπαθούσε να αποφασίσει πώς να μου απαντήσει χωρίς να με φέρει σε δύσκολη θέση.
«Από όσο βλέπω, ο κύριος Ελιάμ έχει πάρει άδεια για ολόκληρη την εβδομάδα. Δεν αναμένεται να επιστρέψει πριν από τη Δευτέρα.»
Για λίγα δευτερόλεπτα, ένιωσα σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος.
«Συγγνώμη;»
«Έχει καταχωριστεί άδεια από την αρχή της εβδομάδας.»
Κοίταξα το μπουκαλάκι με τα φάρμακα. Έπειτα κοίταξα τον καφέ που κρατούσα.
«Μάλλον θα έχει γίνει κάποιο λάθος», είπα, προσπαθώντας να διατηρήσω την ψυχραιμία μου. «Σας ευχαριστώ πολύ.»
Δεν περίμενα την απάντησή της. Βγήκα από το κτίριο και κατευθύνθηκα προς το αυτοκίνητό μου.
Μόλις έκλεισα την πόρτα, άφησα τον καφέ στο κάθισμα του συνοδηγού και έμεινα ακίνητη.
Ο άντρας μου είχε φύγει από το σπίτι όπως κάθε πρωί. Είχε φορέσει το συνηθισμένο πουκάμισο, είχε πάρει τον φορητό υπολογιστή του και είχε παραπονεθεί για μια συνάντηση στις εννέα.
Κι όμως, σύμφωνα με την εταιρεία του, δεν είχε εργαστεί ούτε μία ημέρα εκείνη την εβδομάδα.
Προσπάθησα να βρω μια λογική εξήγηση. Ίσως είχε αλλάξει το πρόγραμμά του και είχε ξεχάσει να μου το πει. Ίσως βοηθούσε κάποιον συγγενή. Ίσως υπήρχε ένα προσωπικό πρόβλημα που δεν ήθελε ακόμη να συζητήσει.
Αλλά τότε θυμήθηκα κάτι ακόμη.
Το προηγούμενο βράδυ, όταν επέστρεψε στο σπίτι, είχε παραπονεθεί για την κίνηση κοντά στο γραφείο του. Την Τρίτη μού είχε διηγηθεί μια ιστορία για έναν συνάδελφο που δεν τον άφηνε να φάει ήσυχα το μεσημεριανό του.
Αν δεν είχε πάει στη δουλειά, πού βρισκόταν όλες αυτές τις ώρες;
Έπιασα το κινητό μου και του έστειλα ένα μήνυμα.
«Ξέχασες τα φάρμακά σου. Πήγα να σου τα αφήσω στο γραφείο.»
Η απάντησή του ήρθε σχεδόν αμέσως.
«Η δουλειά είναι εντελώς τρελή σήμερα. Θα τα πάρω απόψε, αγάπη μου.»
Διάβασα το μήνυμα ξανά και ξανά.
Δεν μου είχε πει απλώς ψέματα μία φορά. Εκείνη τη στιγμή, μου έλεγε ένα ακόμη ψέμα, ενώ εγώ καθόμουν έξω από το κτίριο όπου υποτίθεται ότι εργαζόταν.
Ένιωσα έναν κόμπο στο στομάχι μου.
Για έντεκα χρόνια πίστευα ότι ο γάμος μας στηριζόταν στην εμπιστοσύνη. Δεν έψαχνα το κινητό του, δεν έλεγχα τις κινήσεις του και δεν απαιτούσα να μου εξηγεί κάθε λεπτό της ημέρας του. Είχαμε δημιουργήσει μια ζωή στην οποία κανείς μας δεν αισθανόταν την ανάγκη να παρακολουθεί τον άλλον.
Τώρα, όμως, μια απλή επίσκεψη στο γραφείο του είχε μετατρέψει την καθημερινότητά μου σε ένα ατελείωτο ερωτηματικό.
Και η σκέψη που φοβόμουν περισσότερο άρχισε να σχηματίζεται στο μυαλό μου.
Μήπως υπήρχε κάποια άλλη γυναίκα;
Μισούσα τον εαυτό μου που το σκεφτόταν. Δεν είχα αποδείξεις. Δεν είχα δει τίποτα ύποπτο. Κι όμως, δεν μπορούσα να αγνοήσω το γεγονός ότι ο άνθρωπος που κοιμόταν δίπλα μου κάθε βράδυ έκρυβε κάτι σημαντικό.
Εκείνο το βράδυ, όταν ο Ελιάμ επέστρεψε, αποφάσισα να μην τον αντιμετωπίσω αμέσως.
Ήθελα να ακούσω τι θα έλεγε μόνος του.
«Γεια σου, αγάπη μου», είπε, αφήνοντας την τσάντα του δίπλα στον καναπέ.
«Γεια.»
Χαλάρωσε τη γραβάτα του και αναστέναξε θεατρικά.
«Δεν φαντάζεσαι πόσο κουραστική ήταν η μέρα μου.»
Τον κοίταξα προσεκτικά.
«Και η συνάντηση στις εννέα;»
Για ένα ελάχιστο δευτερόλεπτο, το πρόσωπό του πάγωσε.
Ύστερα χαμογέλασε.
«Απαίσια. Όπως ακριβώς περίμενα.»
Πήγε στην κουζίνα και πήρε ένα ποτήρι νερό.
«Παρεμπιπτόντως, ευχαριστώ που μου έφερες τα φάρμακα.»
«Δεν στα έφερα. Τα έχω αφήσει στον πάγκο.»
«Α, σωστά.»
Με φίλησε στο μάγουλο και άρχισε να μου μιλά για το δείπνο που θα μπορούσαμε να ετοιμάσουμε.
Τον άκουγα, αλλά μέσα μου κάτι είχε αλλάξει.
Δεν ήξερα ακόμη τι έκρυβε.
Ήξερα, όμως, ότι το επόμενο πρωί δεν θα τον άφηνα να φύγει χωρίς να μάθω πού πραγματικά πήγαινε.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 2…
0 comments:
Post a Comment