ΜΕΡΟΣ 6 — «Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΓΙΑΤΙ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΣΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ — ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΝΕΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ Ο,ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑ»
Μερικές εβδομάδες αργότερα, η κόρη μου ήρθε μόνη στο σπίτι μου.
Κρατούσε δύο καφέδες.
«Έφερα έναν για σένα.»
«Τιμή μου.»
Κάθισε.
Για λίγο μιλούσαμε για ασήμαντα πράγματα.
Μετά άφησε το φλιτζάνι της στο τραπέζι.
«Θέλω να σου πω κάτι για εκείνη τη μέρα.»
Ήξερα αμέσως ποια μέρα εννοούσε.
«Πες μου.»
«Όταν άνοιξα την πόρτα και σε είδα…»
Σταμάτησε.
«Δεν ήμουν χαρούμενη που σε είδα.»
Δεν μίλησα.
«Και ντρέπομαι γι' αυτό.»
«Δεν χρειάζεται.»
«Χρειάζεται.»
Με κοίταξε.
«Αλλά όχι επειδή δεν σε αγαπούσα.»
«Το ξέρω.»
«Ήμουν εξαντλημένη. Είχα προβλήματα στη δουλειά. Ο μικρός είχε σχολικές δυσκολίες. Ο άντρας μου είχε δικά του θέματα. Και εκείνη τη στιγμή, το μυαλό μου σκέφτηκε μόνο: "Δεν μπορώ να διαχειριστώ τίποτα άλλο".»
Χαμήλωσε το βλέμμα.
«Και μετά σε είδα.»
«Και σκέφτηκες ότι ήμουν άλλο ένα πράγμα που έπρεπε να διαχειριστείς.»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Ναι.»
Η λέξη πόνεσε.
Αλλά αυτή τη φορά δεν με διέλυσε.
Γιατί υπήρχε κάτι που δεν είχα καταλάβει τότε.
Δεν ήταν απόρριψη.
Ήταν εξάντληση.
«Θα σου πω κι εγώ κάτι», της είπα.
«Τι;»
«Εγώ εκείνη τη μέρα νόμιζα ότι το χαμόγελό σου ήταν από οίκτο.»
«Όχι.»
«Τι ήταν;»
Σκέφτηκε.
«Ήταν ενοχή.»
«Γιατί;»
«Επειδή ήξερα ότι σε πλήγωσα.»
Έμεινα σιωπηλός.
Μετά χαμογέλασα.
«Τότε μάλλον και οι δύο βλέπαμε πράγματα που δεν υπήρχαν.»
«Ναι.»
«Και φοβόμασταν να ρωτήσουμε.»
«Ναι.»
Γελάσαμε.
Μετά η κόρη μου με αγκάλιασε.
«Μπαμπά, μπορώ να σου ζητήσω κάτι;»
«Ό,τι θέλεις.»
«Μην εξαφανιστείς ποτέ ξανά.»
Έκλεισα τα μάτια.
«Δεν θα εξαφανιστώ.»
«Και μην έρχεσαι χωρίς να με ρωτήσεις.»
Γέλασα.
«Αυτό το έχουμε συμφωνήσει.»
«Αλλά αν σε χρειαστώ…»
«Θα είμαι εδώ.»
«Το ξέρω.»
Και αυτό ήταν αρκετό.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…
0 comments:
Post a Comment