ΜΕΡΟΣ 6 — Η ΕΛΕΝΑ ΜΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΟΤΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΥΨΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ: ΚΑΙ Η ΑΔΕΛΦΗ ΜΟΥ ΓΝΩΡΙΖΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Επέστρεψα στο σπίτι αργά το βράδυ.

Η Ρενάτα κοιμόταν ήδη.

Πήγα στο δωμάτιό της και κάθισα δίπλα στο κρεβάτι της. Το μικρό της χέρι κρατούσε σφιχτά το αρκουδάκι της και τα μαλλιά της είχαν απλωθεί πάνω στο μαξιλάρι.

Την κοίταξα για αρκετή ώρα.

Πώς μπορούσαν οι άνθρωποι που υποτίθεται ότι αγαπούσαν την οικογένειά τους να έχουν προκαλέσει τόσο πόνο σε ένα παιδί;

Πώς μπορούσαν να κοιτάζουν τη Ρενάτα και να βλέπουν μια απειλή αντί για ένα κοριτσάκι που ήθελε απλώς να ανήκει κάπου;

Έσκυψα και τη φίλησα στο μέτωπο.

«Δεν θα σε αφήσω ποτέ να περάσεις ξανά κάτι τέτοιο», ψιθύρισα.

Την επόμενη ημέρα συναντήθηκα ξανά με τον Σάμιουελ.

Του έδωσα τα έγγραφα που μου είχε παραδώσει η Έλενα.

Τα διάβασε προσεκτικά.

«Αυτά είναι σοβαρά στοιχεία», είπε. «Αλλά πρέπει να επιβεβαιώσουμε την προέλευσή τους».

«Η Έλενα είναι ζωντανή. Την είδα».

Ο δικηγόρος έγνεψε.

«Αυτό αλλάζει πολλά. Πρέπει να επαληθευτεί η ταυτότητά της και να εξεταστεί η αλυσίδα των εγγράφων. Αν υπάρχουν πλαστές υπογραφές ή παράνομες ενέργειες, θα χρειαστεί να κινηθούμε νόμιμα».

«Και το καταπίστευμα;»

Ο Σάμιουελ άνοιξε έναν φάκελο.

«Το καταπίστευμα δημιουργήθηκε από τον παππού σας. Σύμφωνα με τους όρους του, ένα μέρος της περιουσίας προοριζόταν για συγκεκριμένο δικαιούχο που θα πληρούσε ορισμένες προϋποθέσεις. Η Ρενάτα ενδέχεται να έχει δικαιώματα, αλλά αυτό πρέπει να εξακριβωθεί βάσει των εγγράφων και της νομοθεσίας».

«Άρα όλο αυτό έγινε για τα χρήματα».

«Δεν μπορώ να το συμπεράνω ακόμη. Αλλά τα στοιχεία δείχνουν ότι η οικογενειακή περιουσία έπαιξε σημαντικό ρόλο».

Ο δικηγόρος μου έδειξε μια σειρά από συναλλαγές.

Υπήρχαν μεταφορές χρημάτων προς έναν λογαριασμό που δεν αναγνωρίζαμε.

Κάποιες είχαν πραγματοποιηθεί λίγο πριν εξαφανιστεί η Έλενα.

Άλλες είχαν γίνει μετά την ολοκλήρωση της υιοθεσίας.

Και σε αρκετές εμφανιζόταν η υπογραφή της Πάολα.

«Θέλω να μιλήσω μαζί της», είπα.

Ο Σάμιουελ με προειδοποίησε να μην κάνω τίποτα παρορμητικό.

«Μην την απειλήσετε και μην προσπαθήσετε να αποκτήσετε έγγραφα χωρίς άδεια. Αφήστε μας να συγκεντρώσουμε τα στοιχεία με νόμιμο τρόπο».

Συμφώνησα.

Αλλά μέσα μου ήξερα ότι η οικογένειά μου δεν θα μου έδινε εύκολα απαντήσεις.

Το ίδιο απόγευμα πήγα στο σπίτι της Πάολα.

Η αδελφή μου άνοιξε την πόρτα με ένα χαμόγελο που εξαφανίστηκε μόλις με είδε.

«Μαουρίσιο; Τι κάνεις εδώ;»

«Πρέπει να μιλήσουμε».

Με άφησε να μπω.

Στο σαλόνι υπήρχαν φωτογραφίες της Σοφίας και της Έμμα από τις σχολικές τους γιορτές. Πάνω στο τραπέζι βρίσκονταν τα κουτιά από τα χριστουγεννιάτικα δώρα τους.

Κοίταξα τις φωτογραφίες.

Ήταν τα παιδιά της.

Τα αγαπούσε.

Τα προστάτευε.

Κι όμως, είχε επιτρέψει στη δική μου κόρη να πιστέψει ότι άξιζε λιγότερο.

«Γιατί;» τη ρώτησα.

Η Πάολα σταύρωσε τα χέρια.

«Τι εννοείς;»

«Γιατί είπες στους γονείς μας ότι η Ρενάτα δεν έπρεπε να έχει θέση στην οικογένεια;»

Το πρόσωπό της σκλήρυνε.

«Δεν είπα ποτέ κάτι τέτοιο».

Έβγαλα την επιστολή από τον φάκελο.

Την ακούμπησα στο τραπέζι.

«Τότε εξήγησέ μου αυτό».

Η Πάολα διάβασε τις πρώτες γραμμές.

Το χρώμα έφυγε από το πρόσωπό της.

«Πού το βρήκες;»

«Αυτό δεν έχει σημασία. Είναι δικό σου;»

Δεν απάντησε.

«Πάολα, θέλω την αλήθεια».

Εκείνη σηκώθηκε απότομα.

«Δεν καταλαβαίνεις τι συνέβαινε τότε!»

«Τότε εξήγησέ μου».

«Ο πατέρας μας είχε δουλέψει ολόκληρη τη ζωή του για αυτή την περιουσία. Ο παππούς είχε αφήσει όρους που κανείς μας δεν καταλάβαινε πλήρως. Όταν εμφανίστηκε η πιθανότητα να αλλάξει ο δικαιούχος, όλα μπορούσαν να ανατραπούν».

«Μιλάς για ένα παιδί».

«Μιλάω για την οικογένειά μας!»

«Η Ρενάτα είναι οικογένειά μου».

Η Πάολα με κοίταξε θυμωμένη.

«Την υιοθέτησες. Δεν είναι το ίδιο».

Ένιωσα την οργή να ανεβαίνει, αλλά προσπάθησα να παραμείνω ψύχραιμος.

«Πες μου τι συνέβη με την Έλενα».

Η Πάολα δεν μίλησε.

«Πλήρωσες κάποιον για να την απομακρύνει;»

«Δεν την απομάκρυνα εγώ».

«Τότε ποιος;»

Η αδελφή μου κάθισε αργά.

«Ο πατέρας μας κανόνισε τη συνάντηση. Εγώ απλώς…»

Σταμάτησε.

«Απλώς τι;»

Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.

«Απλώς υπέγραψα τα έγγραφα που μου έδωσαν».

«Ποια έγγραφα;»

«Έγγραφα που έλεγαν ότι η Έλενα είχε παραιτηθεί από τα δικαιώματά της. Μου είπαν ότι ήταν νόμιμα».

«Και δεν σκέφτηκες να με ρωτήσεις;»

Η Πάολα άρχισε να κλαίει.

«Ο πατέρας μας είπε ότι το έκανες ήδη».

«Δεν υπέγραψα τίποτα!»

Η φωνή μου ακούστηκε πιο δυνατή απ' όσο ήθελα.

Η Πάολα έκρυψε το πρόσωπό της.

«Το ξέρω τώρα».

Για πρώτη φορά, δεν προσπάθησε να αρνηθεί τα πάντα.

Αλλά δεν ήταν αρκετό.

«Θέλω να μάθω ποιος οργάνωσε την υπόθεση», είπα. «Και θέλω να ξέρω γιατί η Ρενάτα αντιμετωπίστηκε σαν απειλή».

Η Πάολα σκούπισε τα μάτια της.

«Υπάρχει ένας άνθρωπος που γνωρίζει τα πάντα. Ο πατέρας μας τον εμπιστευόταν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον».

«Ποιος;»

Η αδελφή μου ψιθύρισε ένα όνομα.

Ήταν ο άνθρωπος που διαχειριζόταν το οικογενειακό καταπίστευμα.

Ο οικονομικός σύμβουλος που είχε πρόσβαση σε όλους τους λογαριασμούς.

Και, σύμφωνα με τα έγγραφα, εκείνος που είχε εγκρίνει τις μεταφορές χρημάτων.

Ονομάζονταν Άντριαν Κόουλ.

«Πού βρίσκεται;» ρώτησα.

Η Πάολα με κοίταξε με τρόμο.

«Έφυγε από τη χώρα πριν από δύο εβδομάδες».

Ένιωσα ότι το έδαφος χανόταν κάτω από τα πόδια μου.

Αν ο Άντριαν είχε φύγει, ίσως να είχε πάρει μαζί του και τις αποδείξεις.

Αλλά πριν φύγω, η Πάολα με σταμάτησε.

«Μαουρίσιο, υπάρχει κάτι ακόμη».

Γύρισα.

«Τι;»

«Ο πατέρας μας δεν φοβάται μόνο ότι η Ρενάτα θα αποκτήσει δικαιώματα στην περιουσία».

«Τι άλλο φοβάται;»

Η αδελφή μου χαμήλωσε τη φωνή.

«Φοβάται ότι η Έλενα έχει ένα έγγραφο που αποδεικνύει ποιος πήρε πραγματικά τα χρήματα».

Και τότε κατάλαβα ότι η αλήθεια δεν είχε αποκαλυφθεί ακόμη ολόκληρη.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 7 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️