ΜΕΡΟΣ 5 — ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΠΙΤΙ ΒΡΗΚΑ ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΦΡΑΝΚ — ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΚΡΥΦΟ ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ

Το σπίτι του Φρανκ ήταν σκοτεινό όταν έφτασα.

Κάθε γωνιά μου ήταν γνώριμη.

Η πολυθρόνα.

Το τραπέζι.

Η κουζίνα.

Το μεταλλικό καλούπι για τις τηγανίτες.

Πήγα στο υπνοδωμάτιό του.

Άνοιξα συρτάρια.

Τίποτα.

Έπειτα θυμήθηκα κάτι.

Ο Φρανκ πάντα απέφευγε μια παλιά βιβλιοθήκη.

Μετέφερα τα βιβλία.

Πίσω από ένα ξύλινο πάνελ υπήρχε κλειδαριά.

Το κλειδί της Καρολάιν ταίριαξε.

Η πόρτα άνοιξε.

Μέσα υπήρχαν κουτιά.

Έγγραφα.

Φωτογραφίες.

Κασέτες.

Και ένας φάκελος.

«ΡΟΖΑΛΙ — ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΕΤΟΙΜΗ.»

Τον άνοιξα.

Μέσα υπήρχε ένα γράμμα.

«Κόρη μου,

αν διαβάζεις αυτό, σημαίνει ότι δεν μπόρεσα να σου πω την αλήθεια με τα μάτια μου.»

Τα δάκρυα έτρεχαν.

«Δεν ήσουν ποτέ απλώς η κόρη της γυναίκας που παντρεύτηκα.

Από τη στιγμή που πέθανε η μητέρα σου, ήσουν δική μου κόρη.»

Σταμάτησα.

Συνέχισα.

«Αλλά υπάρχει κάτι που δεν σου είπα ποτέ.

Η μητέρα σου ήξερε ότι κινδύνευες.»

Έβγαλα μια παλιά κασέτα.

Πάνω της έγραφε:

«ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ — ΣΑΡΑ / ΦΡΑΝΚ»

Έβαλα την κασέτα.

Η φωνή της μητέρας μου γέμισε το δωμάτιο.

«Φρανκ, αν συμβεί κάτι, πρέπει να φύγεις μαζί της.»

Η φωνή του Φρανκ:

«Δεν θα την αφήσω.»

«Υπόσχεσαι;»

«Το υπόσχομαι.»

Η μητέρα μου έκλαψε.

«Ακόμα κι αν πρέπει να σε μισήσει κάποτε.»

«Γιατί να με μισήσει;»

«Επειδή μπορεί να χρειαστεί να της πεις ψέματα.»

Έκλεισα το στόμα μου.

Η φωνή της συνέχισε:

«Αν μάθει ποιος είμαι πραγματικά...»

Η κασέτα σταμάτησε.

Έμεινα ακίνητη.

«Ποιος είσαι πραγματικά;» ψιθύρισα.

Τότε άκουσα θόρυβο από την είσοδο.

Κάποιος είχε μπει στο σπίτι.

Πήρα την κασέτα.

Έκλεισα τα φώτα.

Βήματα.

Αργά.

Πλησίαζαν.

«Ροζαλί;»

Ήταν ο Ντάνιελ.

Κρατούσα την αναπνοή μου.

Είδε την ανοιχτή βιβλιοθήκη.

«Ξέρω ότι είσαι εδώ.»

Τα βήματά του πλησίασαν.

Έπειτα άκουσα ένα μεταλλικό χτύπημα.

Το συρτάρι άνοιξε.

«Ο Φρανκ τα κράτησε όλα...»

Σταμάτησε.

«Αλλά δεν πρόλαβε να τα καταστρέψει.»

Έφυγε.

Περίμενα.

Όταν έφυγε, βγήκα από το σπίτι.

Πήγα κατευθείαν στην Καρολάιν.

Έβαλα την κασέτα στο τραπέζι.

«Ποια ήταν η μητέρα μου πραγματικά;»

Η Καρολάιν έκλεισε τα μάτια.

«Ήξερα ότι κάποια μέρα θα το μάθαινες.»

«Ποια ήταν;»

«Η Σάρα δεν ήταν το όνομα που γεννήθηκε με αυτό.»

Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.

«Τι;»

Η Καρολάιν με κοίταξε.

«Και το πραγματικό της όνομα ήταν το ίδιο όνομα που υπάρχει σε όλα τα έγγραφα που κυνηγάει ο Ντάνιελ.»

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 6 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️