ΜΕΡΟΣ 5 — «ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΣΗ ΜΟΥ!» ΦΩΝΑΞΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ, ΑΛΛΑ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ ΤΟΝ ΑΝΑΓΚΑΣΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΡΝΙΟΤΑΝ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΩΡΕΣ!

Ο άντρας στεκόταν στον διάδρομο, κοιτάζοντας τη θέση του σαν να είχε μόλις ανακαλύψει ότι κάποιος είχε αλλάξει ολόκληρο το αεροπλάνο.

Το πρόσωπό του είχε κοκκινίσει.

«Τι στο καλό κάνατε;!» επανέλαβε, αυτή τη φορά ακόμη πιο δυνατά.

Μερικοί επιβάτες γύρισαν τα κεφάλια τους.

Μια γυναίκα που καθόταν δύο σειρές πίσω σταμάτησε να διαβάζει το βιβλίο της. Ένας νεαρός άντρας έβγαλε το ένα ακουστικό του. Μια ηλικιωμένη κυρία απέναντι από τον διάδρομο παρακολουθούσε τη σκηνή χωρίς να μιλά.

Η αεροσυνοδός πλησίασε αμέσως.

«Κύριε, σας παρακαλώ, χαμηλώστε τη φωνή σας. Θα σας εξηγήσω τι συμβαίνει.»

Εκείνος δεν της έδωσε σημασία.

Έδειξε τη θέση του.

«Αυτή είναι η θέση μου! Γιατί έχουν μετακινηθεί τα πράγματά μου;»

Τον κοίταξα ήρεμα.

«Ζήτησα βοήθεια επειδή δεν μπορούσα πλέον να καθίσω άνετα.»

«Και ποιος σας έδωσε το δικαίωμα να ανακατεύεστε με τη θέση μου;»

«Δεν ανακατεύτηκα με τα προσωπικά σας αντικείμενα», απάντησα. «Ζήτησα από το πλήρωμα να με βοηθήσει να αντιμετωπίσω μια κατάσταση που διαρκούσε σχεδόν τέσσερις ώρες.»

Εκείνος γέλασε ειρωνικά.

«Μια κατάσταση; Επειδή είμαι ψηλός;»

«Όχι επειδή είστε ψηλός. Επειδή σας ζήτησα επανειλημμένα να αφήσετε χώρο για μένα και αρνηθήκατε.»

Η αεροσυνοδός παρενέβη.

«Κύριε, η κυρία μάς ενημέρωσε ότι αισθάνεται δυσφορία και ότι οι επανειλημμένες προσπάθειές της να σας μιλήσει δεν είχαν αποτέλεσμα. Είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε.»

Ο άντρας γύρισε προς το μέρος της.

«Δεν γίνεται να εξαφανίσω τα πόδια μου! Είμαι ένα μέτρο και ενενήντα εκατοστά!»

«Κανείς δεν σας ζητά να εξαφανίσετε τα πόδια σας», απάντησε εκείνη με επαγγελματική ηρεμία. «Σας ζητάμε να σεβαστείτε τον χώρο της διπλανής θέσης όσο είναι πρακτικά δυνατό.»

«Μα αυτή κάνει ολόκληρη ιστορία για το τίποτα!»

Αυτή τη φορά, ένιωσα ότι δεν μπορούσα να αφήσω τη συζήτηση να συνεχιστεί σαν να μην είχα μιλήσει ποτέ.

«Κύριε», είπα, «θα ήθελα να σας ρωτήσω κάτι.»

Με κοίταξε απότομα.

«Τι;»

«Αν ήσασταν εσείς στη θέση μου και κάποιος σας πίεζε για σχεδόν τέσσερις ώρες, αν δεν μπορούσατε να τεντώσετε τα πόδια σας, αν πονούσε ο γοφός σας και κάθε φορά που ζητούσατε λίγο χώρο ο άλλος γελούσε μαζί σας, θα θεωρούσατε κι εσείς ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα;»

Δεν απάντησε.

Για πρώτη φορά, το βλέμμα του μετακινήθηκε από το πρόσωπό μου προς τους υπόλοιπους επιβάτες.

Σαν να συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν πια μια ιδιωτική συζήτηση την οποία μπορούσε να ελέγξει με ειρωνικά σχόλια.

«Δεν καταλαβαίνετε», είπε τελικά. «Είμαι πολύ ψηλός. Δεν έχω την πολυτέλεια να κάθομαι όπως εσείς.»

«Καταλαβαίνω ότι χρειάζεστε χώρο», του απάντησα. «Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί θεωρείτε ότι η δική σας ανάγκη είναι πιο σημαντική από τη δική μου.»

Η φράση μου έμεινε για λίγο ανάμεσά μας.

Δεν φώναξα.

Δεν τον προσέβαλα.

Δεν τον αποκάλεσα με κανέναν χαρακτηρισμό.

Του είπα απλώς αυτό που θα έπρεπε να ήταν αυτονόητο από την αρχή.

Η αεροσυνοδός τού εξήγησε ότι θα έπρεπε να τακτοποιήσει τα πράγματά του και να ακολουθήσει τις οδηγίες του πληρώματος.

Εκείνος αναστέναξε δυνατά.

«Απίστευτο. Σήμερα δεν μπορείς ούτε να αστειευτείς χωρίς να παρεξηγηθεί κάποιος.»

Τον κοίταξα.

«Δεν ήταν αστείο για μένα.»

Η φωνή μου ήταν χαμηλή, αλλά σταθερή.

«Για εσάς μπορεί να ήταν διασκεδαστικό να με βλέπετε να στριμώχνομαι στο παράθυρο. Για μένα ήταν τέσσερις ώρες πόνου και απογοήτευσης. Σας ζήτησα ευγενικά να μετακινηθείτε. Δεν σας ζήτησα να μου χαρίσετε τη θέση σας. Δεν σας ζήτησα χρήματα. Δεν σας ζήτησα να κάνετε κάτι για μένα. Σας ζήτησα μόνο να σεβαστείτε τον χώρο μου.»

Ένας επιβάτης πίσω μου έγνεψε ελαφρά.

Η γυναίκα με το βιβλίο το έκλεισε και κοίταξε προς το μέρος μας.

Ο άντρας το αντιλήφθηκε.

Το πρόσωπό του έγινε ακόμη πιο κόκκινο.

«Δεν πρόκειται να συζητήσω άλλο αυτό το θέμα», είπε απότομα.

«Ούτε κι εγώ», απάντησα. «Θέλω μόνο να τελειώσει αυτή η κατάσταση.»

Η αεροσυνοδός τού έδειξε πού μπορούσε να τοποθετήσει την τσάντα του και του ζήτησε να καθίσει χωρίς να καταλαμβάνει τον χώρο της διπλανής θέσης.

Εκείνος υπάκουσε απρόθυμα.

Κάθισε, τακτοποίησε τα πόδια του και σταύρωσε τα χέρια του με θυμό.

Για πρώτη φορά από την απογείωση, δεν είχε άλλη ειρωνική απάντηση.

Και εγώ, που μέχρι πριν από λίγη ώρα πίστευα ότι δεν μπορούσα να κάνω τίποτα χωρίς να δημιουργήσω σκηνή, ένιωσα μια παράξενη ηρεμία.

Δεν είχα νικήσει επειδή εκείνος είχε ντραπεί.

Είχα νικήσει επειδή είχα σταματήσει να ζητώ συγγνώμη για κάτι που δεν ήταν δικό μου λάθος.

Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…

 ⬇️ ΜΕΡΟΣ 6 ⬇️

 ⬆️ ΠΙΣΩ ⬆️