ΜΕΡΟΣ 5 — «Νόμιζα ότι είχε φύγει για πάντα… μέχρι που τον είδα να στέκεται μπροστά μου»
Η Τζοάνα έμεινε ακίνητη.
Ο άντρας στεκόταν στην πόρτα χωρίς να λέει λέξη.
Για λίγα δευτερόλεπτα κανείς δεν μίλησε.
Ούτε ο Λόγκαν.
Ούτε η Τζοάνα.
Ούτε ο άντρας που μόλις είχε εμφανιστεί.
Μόνο το μωρό κινήθηκε ελαφρά στην αγκαλιά του πατέρα του.
Η Τζοάνα κοίταζε το πρόσωπο του άντρα και προσπαθούσε να καταλάβει αν αυτό που έβλεπε ήταν πραγματικό.
Τον γνώριζε.
Πάρα πολύ καλά.
Ήταν ο άνθρωπος που είχε δει για τελευταία φορά πριν από επτά μήνες.
Ο άνθρωπος που είχε σταθεί δίπλα στον Λόγκαν εκείνο το βράδυ.
Ο άνθρωπος που, σύμφωνα με όσα πίστευε μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν είχε καμία θέση στη ζωή τους.
«Εσύ…»
Η φωνή της έσπασε.
Ο άντρας χαμήλωσε το βλέμμα.
«Γεια σου, Τζοάνα.»
Εκείνη έκανε ένα βήμα πίσω.
«Τι κάνεις εδώ;»
Ο Λόγκαν έκλεισε τα μάτια.
Ήξερε ότι αυτή η στιγμή θα ερχόταν.
«Τζοάνα…»
«Μη.»
Σήκωσε το χέρι.
«Μη μου πεις τίποτα ακόμα.»
Γύρισε προς τον άντρα.
«Εσύ ήσουν μαζί του;»
Εκείνος δεν απάντησε.
«Εσύ ήξερες ότι ήταν άρρωστος;»
Σιωπή.
«Εσύ ήξερες πού βρισκόταν;»
Ο άντρας έγνεψε αργά.
Η Τζοάνα ένιωσε έναν κόμπο στον λαιμό της.
«Και δεν μου είπες τίποτα.»
«Μου ζήτησε να μη μιλήσω.»
«Και υπάκουσες;»
«Ναι.»
Η Τζοάνα γέλασε πικρά.
«Όλοι υπάκουαν στον Λόγκαν.»
Ο Λόγκαν χαμήλωσε το κεφάλι.
«Δεν ήθελα να—»
«Όχι.»
Η φωνή της ήταν ήρεμη.
Πολύ ήρεμη.
«Δεν θέλω άλλες δικαιολογίες.»
Το δωμάτιο γέμισε ένταση.
Ο άντρας έκανε ένα βήμα μέσα.
«Τζοάνα, υπάρχει κάτι που πρέπει να ξέρεις.»
«Αρκετά.»
«Δεν είναι αυτό που νομίζεις.»
«Τότε πες μου τι είναι.»
Εκείνος κοίταξε τον Λόγκαν.
Ο Λόγκαν έγνεψε.
«Πες της.»
Ο άντρας πήρε βαθιά ανάσα.
«Το όνομά μου είναι Ντέιβιντ.»
Η Τζοάνα τον κοίταξε.
«Το ξέρω.»
«Ήμουν ο καλύτερος φίλος του Λόγκαν.»
Η Τζοάνα δεν απάντησε.
«Και ήμουν μαζί του όταν έμαθε για την ασθένεια.»
Ο Λόγκαν κοίταξε το μωρό.
«Ο Ντέιβιντ ήταν ο μόνος άνθρωπος που ήξερε τα πάντα.»
«Τα πάντα;»
«Ναι.»
«Από την αρχή;»
Ο Ντέιβιντ έγνεψε.
«Από την αρχή.»
Η Τζοάνα ένιωσε ξανά εκείνο το βάρος στο στήθος της.
«Και όταν έφυγε από το σπίτι…»
«Ήμουν μαζί του.»
«Την ίδια νύχτα;»
«Ναι.»
«Γιατί;»
Ο Ντέιβιντ κοίταξε τον Λόγκαν.
«Γιατί δεν μπορούσε να οδηγήσει.»
Η Τζοάνα συνοφρυώθηκε.
«Δεν μπορούσε να οδηγήσει;»
Ο Ντέιβιντ χαμήλωσε τη φωνή.
«Είχε μόλις μάθει ότι η ασθένεια ήταν πολύ πιο σοβαρή απ' όσο αρχικά πίστευαν.»
Η Τζοάνα ένιωσε τα πόδια της να βαραίνουν.
«Και μετά;»
«Τον πήγα στο νοσοκομείο.»
«Και μετά;»
«Έκανε εξετάσεις.»
«Και μετά;»
Ο Ντέιβιντ δίστασε.
«Μετά του είπαν ότι έπρεπε να προετοιμαστεί για το χειρότερο.»
Η Τζοάνα έκλεισε τα μάτια.
Τόσους μήνες πίστευε ότι ο Λόγκαν απλώς είχε φύγει.
Τώρα μάθαινε ότι εκείνη ακριβώς τη νύχτα ο άνθρωπος που αγαπούσε είχε φύγει από το σπίτι τους γνωρίζοντας ότι μπορεί να πέθαινε.
Και εκείνη δεν το γνώριζε.
Ούτε μία φορά.
«Γιατί δεν μου τηλεφώνησες;»
Ο Ντέιβιντ την κοίταξε.
«Γιατί μου το απαγόρευσε.»
«Και πάλι υπάκουσες.»
«Ναι.»
«Γιατί;»
Ο Ντέιβιντ πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Γιατί τον έβλεπα να καταρρέει.»
Η Τζοάνα σώπασε.
«Κάθε μέρα έλεγε το όνομά σου.»
Ο Λόγκαν γύρισε προς το παράθυρο.
«Ντέιβιντ…»
«Όχι.»
Ο φίλος του τον διέκοψε.
«Πρέπει να τα ξέρει.»
Η Τζοάνα τους κοίταξε.
«Τι πράγμα;»
Ο Ντέιβιντ πλησίασε.
«Τις πρώτες εβδομάδες μετά την αποχώρησή του, ο Λόγκαν δεν μπορούσε ούτε να κοιμηθεί.»
«Γιατί;»
«Γιατί είχε αφήσει πίσω του τον άνθρωπο που αγαπούσε περισσότερο.»
Η Τζοάνα ένιωσε τα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα.
«Τότε γιατί δεν γύρισε;»
Ο Ντέιβιντ κοίταξε τον Λόγκαν.
«Γιατί κάθε φορά που αποφάσιζε να γυρίσει… κάτι συνέβαινε.»
«Τι;»
«Η υγεία του χειροτέρευε.»
Η Τζοάνα κοίταξε τον Λόγκαν.
«Πόσο άσχημα ήσουν;»
Εκείνος δεν απάντησε.
«Λόγκαν.»
«Πολύ.»
Μία λέξη.
Αλλά αρκετή.
«Υπήρχαν μέρες που δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι.»
Η Τζοάνα έκλεισε τα μάτια.
«Και ήμουν μόνη μου.»
«Το ξέρω.»
«Όχι. Δεν το ξέρεις.»
Η φωνή της έσπασε.
«Εγώ ήμουν μόνη μου όταν ένιωθα το παιδί να κλωτσάει.»
Ο Λόγκαν έσφιξε τα μάτια.
«Ήμουν μόνη μου όταν φοβόμουν ότι κάτι θα πάει στραβά.»
«Το ξέρω.»
«Ήμουν μόνη μου όταν έμαθα ότι θα γίνω μητέρα.»
Ο Λόγκαν έκλαψε.
«Το ξέρω.»
«Και τώρα μου λες ότι ήσουν κι εσύ μόνος;»
«Ναι.»
Η Τζοάνα τον κοίταξε.
«Ήμασταν δύο άνθρωποι που αγαπιόνταν και αποφάσισαν να υποφέρουν χωριστά.»
Κανείς δεν μίλησε.
Η φράση έμεινε αιωρούμενη στο δωμάτιο.
Ο Ντέιβιντ κατέβασε το βλέμμα.
«Υπάρχει όμως κάτι ακόμα.»
Η Τζοάνα γύρισε προς το μέρος του.
«Τι;»
Ο Ντέιβιντ έβγαλε έναν φάκελο από την τσάντα του.
«Αυτό βρέθηκε στα πράγματα του Λόγκαν.»
Η Τζοάνα τον κοίταξε.
«Τι είναι;»
«Ένα έγγραφο.»
«Τι έγγραφο;»
«Κάτι που έγραψε ο Λόγκαν λίγο πριν υποβληθεί στη μεταμόσχευση.»
Ο Λόγκαν σηκώθηκε απότομα όσο μπορούσε.
«Ντέιβιντ.»
«Πρέπει να το δει.»
«Όχι.»
«Γιατί όχι;»
«Γιατί δεν θέλω να μάθει έτσι.»
Η Τζοάνα τους κοίταξε.
«Τώρα θα το μάθω.»
Ο Λόγκαν έκλεισε τα μάτια.
Ο Ντέιβιντ έδωσε τον φάκελο στην Τζοάνα.
Εκείνη τον πήρε.
Στο μπροστινό μέρος υπήρχε μια ημερομηνία.
Δύο μήνες πριν.
Η ημέρα πριν από τη μεταμόσχευση.
Άνοιξε τον φάκελο.
Μέσα υπήρχε ένα επίσημο έγγραφο.
Τα μάτια της άρχισαν να κινούνται γρήγορα πάνω στις γραμμές.
Σταμάτησε.
Το πρόσωπό της άλλαξε.
«Όχι…»
Ο Λόγκαν γύρισε προς το μέρος της.
«Τι διάβασες;»
Η Τζοάνα σήκωσε το βλέμμα.
«Εδώ λέει ότι…»
Η φωνή της έσπασε.
«…ο δότης ήταν συγγενής πρώτου βαθμού.»
Ο Ρόμπερτ, που μόλις είχε μπει στο δωμάτιο, πάγωσε.
«Τζοάνα…»
Εκείνη τον κοίταξε.
«Μου είπατε ότι δεν μπορούσατε να γνωρίζετε ποιος ήταν.»
Ο Ρόμπερτ δεν απάντησε.
«Μου είπατε ότι η ταυτότητα του δότη προστατευόταν.»
Σιωπή.
«Γιατί τότε αυτό το έγγραφο λέει ότι ήταν συγγενής;»
Ο Ρόμπερτ κοίταξε τον Λόγκαν.
Ο Λόγκαν χαμήλωσε το βλέμμα.
Η Τζοάνα σηκώθηκε.
«Ποιος ήταν ο δότης;»
Κανείς δεν μίλησε.
«Ποιος;»
Ο Ντέιβιντ κοίταξε τον Ρόμπερτ.
Ο Ρόμπερτ έκλεισε τα μάτια.
Και τότε είπε:
«Δεν ήταν απλώς ένας συγγενής.»
Η Τζοάνα ένιωσε την καρδιά της να χτυπά δυνατά.
«Τι σημαίνει αυτό;»
Ο Ρόμπερτ κοίταξε τον Λόγκαν.
«Ήταν κάποιος που δεν έπρεπε ποτέ να είχε βρεθεί σε αυτή τη θέση.»
Ο Λόγκαν άρχισε να κλαίει.
«Μπαμπά…»
Η Τζοάνα γύρισε προς εκείνον.
«Ποιος ήταν;»
Ο Λόγκαν δεν μπορούσε να την κοιτάξει.
Και τότε ο Ρόμπερτ είπε τη λέξη που έκανε την Τζοάνα να παγώσει.
«Ο αδελφός σου.»
Η Τζοάνα έμεινε ακίνητη.
«Ο… αδελφός μου;»
Ο Ρόμπερτ έγνεψε.
«Ο αδελφός που πίστευες ότι είχε πεθάνει πριν από δώδεκα χρόνια.»
Το δωμάτιο πάγωσε.
Η Τζοάνα ένιωσε το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια της.
Ο αδελφός της.
Ο άνθρωπος που η οικογένειά της είχε θρηνήσει.
Ο άνθρωπος για τον οποίο πίστευε ότι δεν υπήρχε πλέον.
Ήταν ζωντανός.
Και είχε δώσει κάτι από τον εαυτό του για να σώσει τον άντρα που αγαπούσε.
Όμως υπήρχε ένα πρόβλημα.
Η Τζοάνα ήξερε πολύ καλά ότι ο αδελφός της είχε εξαφανιστεί δώδεκα χρόνια πριν κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες.
Κανείς δεν είχε μάθει ποτέ τι πραγματικά συνέβη.
Και τώρα καταλάβαινε ότι η ιστορία που της είχαν πει για τον θάνατό του…
ίσως να ήταν ψέμα.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 6…
0 comments:
Post a Comment