ΜΕΡΟΣ 4 — Ο πατέρας μου μου είπε να μην αφήσω κανέναν να πλησιάσει τη Ροζαλί, ενώ η Κόρτνεϊ αποκάλυψε ένα μυστικό που έκρυβε η οικογένειά μας
Η Κόρτνεϊ έφτασε στο νοσοκομείο λίγες ώρες αργότερα.
Ήταν αναστατωμένη.
Μπήκε στο δωμάτιο και μόλις είδε τη Ροζαλί, άρχισε να κλαίει.
«Δεν ήθελα να γίνει αυτό.»
«Τι ακριβώς δεν ήθελες;»
Δεν απάντησε.
«Κόρτνεϊ.»
«Η μαμά είχε βρει κάποια χαρτιά.»
«Ποια χαρτιά;»
«Από το νοσοκομείο.»
Το στομάχι μου σφίχτηκε.
«Πώς;»
«Δεν ξέρω.»
«Τι έλεγαν;»
«Δεν είδα όλα τα χαρτιά.»
«Τότε τι είδες;»
Η Κόρτνεϊ έβγαλε το κινητό της.
Μου έδειξε μια φωτογραφία.
Ήταν ένα έγγραφο.
Δεν μπορούσα να διαβάσω τα πάντα.
Αλλά είδα το όνομα της Ροζαλί.
«Πού το βρήκες;»
«Στο σπίτι της μαμάς.»
«Γιατί το είχε;»
«Δεν ξέρω.»
«Κόρτνεϊ, σταμάτα να λες ότι δεν ξέρεις.»
Έκλαψε.
«Η μαμά πιστεύει ότι υπάρχει κάτι λάθος με τον φάκελο της Ροζαλί.»
«Τι λάθος;»
«Δεν μου το είπε.»
«Και γι' αυτό μπήκε στη ΜΕΝΝ;»
«Ναι.»
«Αγγίζοντας τον αναπνευστήρα;»
«Δεν ξέρω.»
Τότε είδα κάτι στη φωτογραφία.
Ένα όνομα γιατρού.
Δεν μου ήταν γνωστό.
«Ποιος είναι αυτός;»
Η Κόρτνεϊ κοίταξε.
«Δεν ξέρω.»
«Η μαμά τον γνωρίζει;»
«Ναι.»
Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που είπε χωρίς δισταγμό.
«Πώς τον γνωρίζει;»
«Δεν ξέρω.»
Έκλεισα τα μάτια.
Όλα άρχισαν να συνδέονται.
Η μητέρα μου.
Το νοσοκομείο.
Τα χαρτιά.
Η εμμονή της με το να μπει στη ΜΕΝΝ.
Ο πατέρας μου που ήξερε.
Και ένας γιατρός που κανείς δεν ήθελε να μου εξηγήσει.
Εκείνη τη στιγμή μπήκε η Γκλόρια.
«Θέλω να σας ενημερώσω για κάτι.»
«Τι;»
«Η ομάδα εξέτασε τα δεδομένα του αναπνευστήρα.»
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
«Και;»
«Υπήρξε πράγματι μια σύντομη διαταραχή.»
Η Κόρτνεϊ με κοίταξε.
«Τι σημαίνει αυτό;»
«Δεν μπορούμε να πούμε από τα δεδομένα ποιος ή τι την προκάλεσε.»
«Αλλά συνέβη όταν η μητέρα μου ήταν μέσα.»
«Ναι.»
Ένιωσα δάκρυα να ανεβαίνουν στα μάτια μου.
«Θέλω να ξέρω αν η κόρη μου κινδύνευσε.»
Η Γκλόρια με κοίταξε στα μάτια.
«Αυτή τη στιγμή είναι σταθερή.»
Αυτές οι λέξεις ήταν το μόνο πράγμα που μπορούσα να κρατήσω.
Η Ροζαλί ήταν σταθερή.
Αλλά η οικογένειά μου δεν ήταν.
Αργότερα, όταν η Κόρτνεϊ έφυγε, πήρα τηλέφωνο τον πατέρα μου.
«Θέλω όλη την αλήθεια.»
«Δεν μπορώ.»
«Τότε δεν θα ξαναδείς τη Ροζαλί.»
Σιωπή.
«Μην το κάνεις αυτό.»
«Εσύ το έκανες.»
«Τι εννοείς;»
«Ήξερες ότι η γυναίκα σου θα έμπαινε στη ΜΕΝΝ.»
«Δεν ήξερα τι θα έκανε.»
«Αλλά ήξερες ότι θα πήγαινε.»
Σιωπή.
Αυτό ήταν αρκετή απάντηση.
«Τι φοβόταν η μητέρα μου;»
Ο πατέρας μου τελικά είπε:
«Πίστευε ότι κάποιος είχε κάνει λάθος πριν γεννηθεί η Ροζαλί.»
«Τι λάθος;»
«Δεν ξέρω.»
«Ψεύδεσαι.»
«Δεν σου λέω ψέματα.»
«Τότε γιατί έχεις έγγραφα του νοσοκομείου;»
Σιωπή.
«Πού τα βρήκες;»
«Η μητέρα σου τα πήρε.»
«Πώς;»
Δεν απάντησε.
Και τότε κατάλαβα κάτι.
Η μητέρα μου δεν είχε απλώς έρθει στο νοσοκομείο θυμωμένη.
Είχε έρθει προετοιμασμένη.
Και αν είχε πάρει έγγραφα...
ίσως να είχε ψάξει τη Ροζαλί πριν καν φτάσει στη ΜΕΝΝ.
0 comments:
Post a Comment