ΜΕΡΟΣ 6 — «Η ΑΜΕΛΙΑ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΔΙΑΛΥΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΓΑΜΟ — ΗΘΕΛΕ ΜΟΝΟ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΟΤΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΔΕΝ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ»
Μετά την ακύρωση του γάμου, η οικογένεια περίμενε από εμένα να αισθανθώ δικαιωμένη.
Δεν αισθανόμουν.
Ένιωθα άδεια.
Η Αμέλια παρακολουθούσε τους πάντες.
Ένα βράδυ κάθισε δίπλα μου στον καναπέ.
«Μαμά;»
«Ναι;»
«Ο μπαμπάς είναι κακός άνθρωπος;»
Πήρα βαθιά ανάσα.
«Δεν νομίζω ότι οι άνθρωποι είναι μόνο καλοί ή μόνο κακοί.»
«Τότε τι είναι;»
«Κάνουν επιλογές.»
«Και μερικές είναι λάθος;»
«Ναι.»
«Μπορεί να λυπάται κάποιος και πάλι να έχει κάνει κάτι κακό;»
Την κοίταξα.
«Ναι.»
«Τότε μπορείς να συγχωρήσεις κάποιον χωρίς να τον αφήσεις να ξανακάνει το ίδιο;»
Χαμογέλασα μέσα από τα δάκρυά μου.
«Ναι.»
Η Αμέλια κοίταξε το κερί.
«Τότε αυτό ήθελα να πω στον μπαμπά.»
«Τι;»
«Ότι μπορεί να τον αγαπάω και να είμαι θυμωμένη μαζί του ταυτόχρονα.»
Την αγκάλιασα.
Εκείνο το βράδυ αποφάσισα κάτι.
Δεν θα επέτρεπα πλέον στους ενήλικες να μεταφέρουν στα παιδιά τις δικές τους συγκρούσεις.
Μίλησα με τον Ράιαν.
«Θέλω να είσαι πατέρας των παιδιών σου.»
«Θα είμαι.»
«Αλλά όχι εις βάρος της ηρεμίας τους.»
«Συμφωνώ.»
«Και ποτέ ξανά δεν θα τους βάλεις να διαλέξουν.»
Έγνεψε.
Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, δεν μιλούσαμε ως σύζυγοι.
Ούτε ως εχθροί.
Μιλούσαμε ως δύο γονείς που είχαν ακόμα παιδιά να προστατεύσουν.
Η Λίνα ζήτησε να δει την Αμέλια.
Η Αμέλια δεν ήθελε.
Και κανείς δεν την πίεσε.
«Όταν είσαι έτοιμη», της είπα.
«Κι αν δεν είμαι ποτέ;»
«Και αυτό επιτρέπεται.»
Λίγες εβδομάδες αργότερα, η Αμέλια την κάλεσε μόνη της.
«Θέλω να σε ρωτήσω κάτι.»
Η Λίνα κάθισε απέναντί της.
«Τι;»
«Γιατί ήθελες να παντρευτείς τον μπαμπά;»
Η Λίνα δάκρυσε.
«Επειδή τον αγαπούσα.»
«Και εμένα;»
«Σε αγαπούσα επίσης.»
«Τότε γιατί με έκανες να νιώθω ότι έπρεπε να διαλέξω;»
Η Λίνα δεν βρήκε απάντηση.
Η Αμέλια σηκώθηκε.
«Τώρα ξέρεις πώς ένιωθα.»
Και έφυγε.
Δεν ήταν εκδίκηση.
Ήταν όριο.
Την ίδια περίοδο ολοκληρώθηκε η εσωτερική έρευνα της κλινικής.
Η Λίνα είχε πράγματι πρόσβαση στο αρχείο μου.
Η σημείωση είχε καταχωριστεί από εκείνη.
Δεν υπήρχε όμως απόδειξη ότι είχε προκαλέσει την απώλεια της εγκυμοσύνης.
Η δικηγόρος μου μου το εξήγησε καθαρά.
«Μπορείς να ζητήσεις λογοδοσία για την παραβίαση της διαδικασίας, αλλά όχι να αποδώσεις κάτι που δεν αποδεικνύεται.»
Έγνεψα.
Για πρώτη φορά μετά από χρόνια ένιωσα ότι μπορούσα να πενθήσω χωρίς να χρειάζεται να βρω κάποιον να κατηγορήσω.
Το βράδυ πήγα στο δωμάτιο της Αμέλια.
Το κερί ήταν ακόμα στο περβάζι.
Δίπλα του υπήρχε μια νέα ζωγραφιά.
Πέντε παιδιά.
Τέσσερα μεγαλύτερα.
Και ένα μικρό αστέρι στον ουρανό.
«Ποιο είναι αυτό;» ρώτησα.
«Το μωρό.»
«Γιατί αστέρι;»
«Γιατί δεν μπορούμε να το έχουμε εδώ.»
Έσκυψα και τη φίλησα.
Τότε χτύπησε το τηλέφωνό μου.
Ήταν η μητέρα μου.
«Άννι, πρέπει να σου πω κάτι για εκείνη τη νύχτα.»
«Τι άλλο υπάρχει;»
Η φωνή της έτρεμε.
«Δεν σου έχω πει ποιος έδωσε στη Λίνα το γράμμα σου.»
Πάγωσα.
«Ποιος;»
«Ο Ράιαν.»
«Το ήξερα.»
«Όχι. Δεν καταλαβαίνεις.»
«Τι;»
«Το γράμμα δεν το έδωσε στη Λίνα μετά την απώλεια.»
Σιωπή.
«Το είχε πριν.»
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
«Πριν χάσω το μωρό;»
«Ναι.»
Και τότε κατάλαβα ότι υπήρχε ακόμα ένα κομμάτι της ιστορίας που κανείς δεν μου είχε πει.
Συνεχίζεται στο ΜΕΡΟΣ 7…
0 comments:
Post a Comment